70 Χρόνια πριν...

Σαν σήμερα πριν 70 χρόνια στις 22/6/1941, οι ορδές των φασιστικών μαύρων κορακιών του Χίτλερ εισέβαλαν στην μεγάλη σοβιετική Πατρίδα που αντιστάθηκε σθεναρά και στιβαρά στην ναζιστική λαίλαπα με αποτέλεσμα την 9η Μάη του 1945 και την νίκη των λαών....
Πριν όμως συμβούν όλα αυτά, υπήρχαν κάποιες ιστορικές πτυχές που είναι αναγκαίο και ικανό να αναδειχθούν για μια ακόμη φορά. Είναι δεδομένο πως αυτό έχει συμβεί ξανά στο παρελθόν, αλλά ετούτη εδώ την στιγμή όπου ο αντικομμουνισμός έχει γίνει η επίσημη ιδεολογία στην ΕΕ και η καπιταλιστική κρίση δεν έχει κλείσει τον κύκλο της περιμένοντας μια νεότερη και ίσως πιο δυνατή καπιταλιστική κρίση καλό θα ήταν να δούμε και να εξετάσουμε την ιστορική αλήθεια δια της διαλεκτικής 70 χρόνια μετά την εισβολή της Ναζιστικής Γερμανίας στην ΕΣΣΔ στις 22/6/1945.
Τα χαράματα της 22ας Ιουνίου 1941, παραβιάζοντας το σύμφωνο μη επίθεσης, ο Χίτλερ αιφνιδιαστικά και χωρίς να κηρύξει πόλεμο διέταξε τον στρατάρχη Καϊτέλ να εξαπολύσει τις δυνάμεις του ώστε να εφορμήσουν αστραπιαία εναντίον της ΕΣΣΔ. Η ναζιστική Γερμανία με την βοήθεια και των πρόθυμων συμμάχων Ρουμάνων του δικτάτορα Αντονέσκου, κινητοποίησε την μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη που είχε ως τότε γνωρίσει η ανθρωπότητα σε μία μόνη επιθετική επιχείρηση, πάνω από 5.500.000 στρατεύματα 50.000 άρματα μάχης, 70.000 πυροβόλα (δηλαδή πάνω από 190 μεραρχίες) και πάνω από 6.000 αεροπορικές δυνάμεις συγκεντρώθηκαν με σκοπό να εισβάλουν στην ΕΣΣΔ και να ξεκινήσουν την πιο ληστρική επιθετική επιχείρηση την "επιχείρηση Μπαρμπαρόσα".
Η συνολική δύναμη των σοβιετικών δυνάμεων στις δυτικές παραμεθόριες περιοχές και τους στόλους έφτανε με δυσκολία τα 2.900.000 στρατεύματα, τα οποία δεν ρίχτηκαν εξ ολοκλήρου στην μάχη στις παραμεθόριες περιοχές και τα οποία δεν ξεπερνούσαν τους 900.000 στρατιώτες, ανώτερους και κατώτερους αξιωματικούς. Η ναζιστική Γερμανία και οι σύμμαχοι της ήταν φανερό ότι υπερτερούσαν κατά πολύ έναντι της ΕΣΣΔ, εκτός αυτού τα σοβιετικά στρατεύματα δεν είχαν δεν είχαν κινητοποιηθεί έγκαιρα σε σχηματισμό μάχης, με αποτέλεσμα ο αιφνιδιασμός κάτω από το βάρος και του συσχετισμού των δυνάμεων σε πρώτη φάση να δώσει πρόσκαιρες σημαντικές επιτυχίες στο Γ' Ράιχ. Ωστόσο και τότε τα χιλιάδες παραδείγματα ηρωισμού του κόκκινου στρατού όχι μόνο καθήλωναν τα υπέρτερα σε αριθμό ναζιστικά στρατεύματα, αλλά σε πολλές περιπτώσεις άφηναν χιλιάδες νεκρούς και ακόμη περισσότερους τραυματίες στρατιώτες της Βέρμαχτ και των Waffen SS στο έδαφος της μεγάλης σοβιετικής πατρίδας.
Οι ναζί υπολόγιζαν χωρίς τον ξενοδόχο την ΕΣΣΔ, ακόμα και μετά την πρώτη μεγάλη ήττα στη μάχη της Μόσχας, την αποτυχία της κατάληψης του Λένινγκραντ, το χαστούκι που έφαγαν στο φυλάκιο του Μπεστ στις πρώτες κι όλας μέρες του πολέμου, δεν κατάλαβαν τι τους περιμένει. Παρά την κατάληψη της Σεβαστούπολης αλλά όχι του Καυκάσου και του Στάλινγκραντ συνέχιζαν να πιστεύουν πως θα νικούσαν, όμως η συρρίκνωση που είχε υποστεί η ΕΣΣΔ κάπου εκεί τελείωνε. Η σπείρα στο Κούρσκ εκτοξεύθηκε με τέτοια ορμή στην αντίθετη κατεύθυνση που αργότερα σχεδόν δυο χρόνια μετά έφερε τον στρατό της ΕΣΣΔ μέσα στο Βερολίνο. Η ΕΣΣΔ δεν ήταν παίξε γέλασε, ήταν η ταφόπλακα του ναζισμού στις 9/5/1945.
Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, δεν εμφανίστηκε ξαφνικά, αλλά ωρίμασε μέσα σε συνθήκες ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων, στις δύο δεκαετίες του μεσοπολέμου. Όλα τα χρόνια εκείνα βρισκόταν σε εξέλιξη η τάση βαθέματος όλων των αντιθέσεων του καπιταλισμού, ανέβαινε ο ρόλος του κρατικομονοπωλιακού κεφαλαίου στην οικονομία και την πολιτική των αστικών κρατών. Δυνάμωνε ραγδαία ο μιλιταρισμός, προχωρούσε ο ανταγωνισμός των εξοπλισμών. Για τους στόχους της μιας σειράς χωρών όπως της Γερμανίας, της Ιταλίας και της Ιαπωνίας άρεσαν να χρησιμοποιούν τις φασιστικές μεθόδους προκειμένου να στερεώσουν την εξουσία τους .
Οι παλιοί ανταγωνισμοί που υπήρχαν ανάμεσα στις καπιταλιστικές χώρες για το ζήτημα των σφαιρών επιρροής οξύνθηκαν ακόμη περισσότερο κάτω από την επίδραση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης που ξέσπασε το 1929. Έπαιξαν ρόλο τους και τα ελαττώματα της συνθήκης των Βερσαλλιών που συνόψιζε τα αποτελέσματα του πρώτου Παγκοσμίου πολέμου. Οι ηττημένες χώρες μάζευαν δυνάμεις και διψούσαν για ρεβάνς. Διαμορφώνονταν έτσι οι δύο αντίπαλοι ιμπεριαλιστικοί συνασπισμοί μεταξύ Γαλλίας Αγγλίας και ΗΠΑ από τη μια και Γερμανίας, Ιταλίας, Ιαπωνίας απ' την άλλη.
Όπως κι ο πρώτος το ίδιο κι ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος ξέσπασε στους κόλπους του καπιταλιστικού κόσμου. Χωρίς όμως να σημαίνει αυτό ότι και οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι ήταν ο όμοιοι. Η διάσπαση του κόσμου -μετά από τη σοσιαλιστική επανάσταση του 1917 στα δύο αντίπαλα αντίπαλα συστήματα- του καπιταλισμού και του σοσιαλισμού, η άνοδος του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος άφησαν το ανεξίτηλο αποτύπωμα στο χαρακτήρα, στην πορεία και τα αποτελέσματα του δεύτερου Παγκοσμίου πολέμου.
Οι εχθρικές ιμπεριαλιστικές παρατάξεις, ενώ κατατρώγονταν μεταξύ τους, ταυτόχρονα δεν είχαν καμία αντίρρηση να λύσουν τις αντιθέσεις τους σε βάρος της Σοβιετικής Ένωσης. Ο αντισοβιετισμός εντάχθηκε στα οπλοστάσια των φασιστικών των κρατών που ο παγκόσμιος ιμπεριαλισμός τα έβαζε μπροστά για να χτυπήσουν οριστικά τη Σοβιετική Ένωσή. Οι ιθύνοντες κύκλοι της Αγγλίας, της Γαλλίας και των Ηνωμένων Πολιτειών, έδιναν κάθε είδους βοήθεια πολιτική, χρηματοδοτική, οικονομική στη Γερμανία, Ιταλία και η Ιαπωνία και πρόβαλλαν λυσσασμένη αντίσταση στις προτάσεις της Σοβιετικής Ένωσης να δημιουργηθεί ένα ενιαίο μέτωπο ικανό να εξασφαλίσει την ειρήνη και να αναχαιτίσει τους επιδρομείς. Μέσα σε αυτή τη κατάσταση, η χιτλερική Γερμανία και οι συνεργοί της, πρωταγωνίστησαν στη διαδικασία της ληστείας και της πειρατείας σε ολόκληρους λαούς.
Η αλήθεια είναι ότι υπήρχε πραγματική δυνατότητα να διατηρηθεί η ειρήνη και να αποτραπεί ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος. Η προοδευτική κοινή γνώμη όλων των χωρών καταλάβαινε ότι ο πόλεμος θα φέρει ανυπολόγιστες φθορές στην ανθρωπότητα και θα είναι των φασιστικών των κρατών, στο έπακρο αντιδραστικός, κατακτητικός, εξοντωτικός. Ο φασισμός δεν έκρυβε ότι είχε σαν σκοπό του απλώς να ξαναμοιράσει τις αγορές του κόσμου, όπως στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, αλλά επιδίωκε κυρίως την υποδούλωση και εξόντωση ολόκληρων λαών, με την επιβολή της φυλετικής ηγεμονίας σε ολόκληρο το κόσμο, ήταν η ανοιχτή τρομοκρατική επίθεση του ιμπεριαλισμού εναντίον των λαών.
Συνέχεια εισαγωγής εδώ http://radiocollectiva.blogspot.com/2008/05/6-3-8-1945.html
Πηγαίνοντας στο δια ταύτα αυτό που έχει σημασία μερικά πράγματα ως συμπεράσματα γιατί μέσα από τους συνδέσμους που θα σας δώσουμε θα βρείτε ιστορικά στοιχεία κυρίως για να μην τα επαναλαμβάνουμε με αντιγραφές και επικολλήσεις.
Οι 900 μέρες πολιορκίας του ακατάλυτου Λένινγκραντ δείχνουν πως ο νέος τύπος ανθρώπου ο σοσιαλιστικός άνθρωπος και κυρίως ο Σοβιετικός, έχει αστείρευτες δυνάμεις που απορρέουν από την ίδια την φυσιογνωμία και το περιεχόμενο του σοσιαλιστικού συστήματος.
Ο σοσιαλισμός - κομμουνισμός είναι η κοινωνική και πολιτική ενηλικίωση της ανθρωπότητας το σύστημα που διδάσκει ότι ακόμα και οι πιο δύσκολες στιγμές αντιμετωπίζονται συντεταγμένα και σχεδιασμένα και τελικά το αποτέλεσμα είναι η μεγάλη νίκη που ακόμα και σήμερα αποτελούν οδηγό μας, όπως το Στάλινγκραντ, η Σεβαστούπολη κοκ.
Σύντροφοι μην μασάτε τίποτα και ο σοσιαλισμός θα ξαναεπιστρέψει πιο ώριμος από ποτέ και η ΕΣΣΔ θα ξαναφτιαχτεί και οι λαοί θα πάρουν πίσω και πάλι, ότι τους έκλεψαν οι πλιατσικολόγοι...Ό σοσιαλισμός-κομμουνισμός είναι νομοτέλεια και θα φροντίσουμε και εμείς γι αυτό....

http://radiocollectiva.blogspot.com/2008/05/60.html

http://radiocollectiva.blogspot.com/2009/02/blog-post.html

http://radiocollectiva.blogspot.com/2009/07/blog-post_3714.html

66 χρόνια αντιφασιστικής νίκης

63 χρόνια αντιφασιστικής νίκης Α) Μέρος

63 χρόνια αντιφασιστικής νίκης Β) Μέρος

9 Μάη 2009 Ένα λουλούδι για τους ήρωες του Κόκκινου στρατού.

22/4/1870 - 22/4/2011 141 χρόνια Λένιν.

Σαν σήμερα συμπληρώνονται σήμερα 141 χρόνια από τη γέννηση (22 Απρίλη 1870) του Βλαντιμίρ Ίλιτς Ουλιάνοφ, στην πόλη Σιμπίρσκ στο Βόλγα.
Το πραγματικό του όνομα Βλαντίμιρ Ιλίτς Ουλιάνοφ (Владимир Ильич Ульянов) και το ψευδώνυμο Λένιν (Ленин) το υιοθέτησε από τον ποταμό Λένα που ρέει στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση του Βόλγα. Αυτό ήταν μια ακόμη ένδειξη του πόσο και δικαίως φανατικός αντίπαλος του ήταν ο θετικιστής Πλεχάνοφ ο οποίος είχε υιοθετήσει το ψευδώνυμο Βόλγκιν από τον ποταμό που αναφέραμε παραπάνω τον Βόλγα.
Παρότι το όνομα του το όνομα του είναι ταυτισμένο με το μεγαλύτερο κοσμοϊστορικό γεγονός του 20ου αιώνα, τη Μεγάλη Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση, πολλοί από αυτούς που τον πολέμησαν λυσσαλέα στην πορεία αποτέλεσαν και θιασώτες του, όπως ο αντικομμουνιστής Τρότσκι και ο Σοσιαλδημοκράτης Μπουχάριν. Φυσικά υπήρξαν και άλλοι όπως ο Καμένεφ η ο Ζινόβιεφ, όμως όλοι τούτοι ήταν δημιούργημα των Μαρτώφ, Μπογκντάφ, Πλεχάνοφ, αναμασώντας όλα τα ξεπερασμένα θεωρητικά σχήματα που το ένα διαπερνούσε το άλλο και αποτελούσαν τον δεξιό και αριστερό οπορτουνισμό που ο Λένιν μαζί με το Στάλιν πολέμησε λυσσαλέα.
Για να μην μακρυγορούμε παραθέτουμε αυτά σημειώνει και ο σημερινός Ριζοσπάστης γράφει (να θυμίσουμε ότι αυτήν την Κυριακή του Πάσχα στο ένθετο του «7 Μέρες μαζί» θα έχει ειδικό αφιέρωμα στον μεγάλο επαναστάτη):
"Μελετώντας και αναπτύσσοντας παραπέρα το μαρξισμό στις συνθήκες του ανώτατου σταδίου του καπιταλισμού, παίρνοντας ο ίδιος άμεσα μέρος στην πρακτική δράση για την επαναστατική ανύψωση της εργατικής τάξης, επέμενε στην ίδρυση του δικού της κόμματος πάνω στις αρχές που ο ίδιος επεξεργάστηκε και, μάλιστα, σε διάκριση από τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της Δεύτερης Διεθνούς. Έτσι, το μπολσεβίκικο κόμμα είναι το πρώτο με τις αρχές του «Κόμματος Νέου Τύπου».
Ο λενινισμός είναι ο μαρξισμός της εποχής του ιμπεριαλισμού και των προλεταριακών επαναστάσεων, της εποχής της κατάρρευσης της αποικιοκρατίας και της νίκης των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων, της εποχής του περάσματος της ανθρωπότητας από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό και της οικοδόμησης της κομμουνιστικής κοινωνίας. Σήμερα που η κρίση αποκαλύπτει τα ιστορικά όρια του καπιταλισμού, ο μαρξισμός - λενινισμός επιβεβαιώνεται σαν ολοζώντανη θεωρία. Παραμένει επίκαιρη όσο ποτέ και το καλύτερο εργαλείο για επαναστατική δράση της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, ως το οριστικό πέρασμα του καπιταλισμού στο παρελθόν της Ιστορίας".
Ο λενινισμός είναι ο μαρξισμός στην εποχή του ιμπεριαλισμού έγραφε ο μεγάλος συνεχιστής του Λένιν, ο Ι.Β.Τζουκασβίλι ο μεγάλος Στάλιν δηλαδή. Ο Στάλιν ήταν και ο μοναδικός Λενινιστής στο πρώτο μετά επαναστατατικό "πολιτ μπιρό"(πολιτικό γραφείο) και δεν είναι τυχαίο πως με τις ίδιες κατηγορίες που χτυπούσαν τον Λένιν οι οπορτουνιστές ακριβώς με τις ίδιες αντιμετώπιζαν και το μεγάλο Σοβιετικό και Γεωργιανό στην καταγωγή ηγέτη.

Οι Ήρωες και οι Πατριώτες ήταν πάντα οι πρωτοπόροι Κομμουνιστές

60 ΧΡΟΝΙΑ DDR

Έχουν περάσει 20 χρόνια από την ανατροπή του σοσιαλισμού στην ΛΔΓ, την προσάρτηση της στην ΟΔΓ παράλληλα με την καπιταλιστική παλινόρθωση και τίποτα δεν θυμίζει το ένδοξο παρελθόν της.
Ήταν η ίσως πιο ανεπτυγμένη Ευρωπαϊκή χώρα σε όλα τα επίπεδα μα κυρίως ήταν μια σοσιαλιστική χώρα που δίπλα της δυτικότερα ο ιμπεριαλισμός καραδοκούσε να την ανατρέψει με κάθε τρόπο και σε κάθε περίπτωση, ακόμα και αν διακυβεύονταν ένας νέος παγκόσμιος πόλεμος. 'Ήταν τόσο μεγάλη η ανάπτυξη σε δείκτες και σε ποιότητα ζωής που η ίδια η ανάπτυξη της ΛΔΓ αποτελούσε σημείο αναφοράς σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ήπειρο. Ήταν τόσο μεγάλη η ταχύτητα ανάπτυξης αυτής της χώρας σε κοινωνικό, οικονομικό, τεχνικό και επιστημονικό επίπεδο που φόβιζε πολύ περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη σοσιαλιστική χώρα την καπιταλιστική δύση για τα επιτεύγματα της μιας και δεν ήταν "σλαβόφωνη" χώρα και κυρίως το δυτικότερο σοσιαλιστικό σημείο της Ευρώπης.
Η ΛΔΓ είχε άλλο ένα ατού μέσα στο έδαφος της, δηλαδή στην πρωτεύουσα στο Α. Βερολίνο όπου υπήρχε και το δυτικό τμήμα της πόλης. Μέχρι το τέλος του 1961 δεν υπήρχε τοίχος και η διέλευση ήταν ανοικτή για πάνω από 1.000.000 Βερολινέζους, ωστόσο όμως πολύ νωρίτερα ήδη από το καλοκαίρι του 1951 οι Αμερικανοί, οι Βρετανοί και οι Γάλλοι ζητούσαν επίμονα την κατασκευή ενός τοίχους ανάμεσα στα 2/4 της πόλης, δηλαδή στο μισό της ουσιαστικά λαμβάνοντας υπόψη πως ο δυτικός τομέας ήταν διοικούμενος υπό τους τρεις παραπάνω ιμπεριαλιστές. Η Επιμονή του μεγάλου ΣΤΑΛΙΝ παρά τους κινδύνους που ελόχευαν για την ΛΔΓ και αυτό αποδείχτηκε αργότερα δεν άφησε περιθώρια στους ιμπεριαλιστές να πραγματοποιήσουν τα σχέδια τους δηλαδή να τοιχίσουν την πόλη, χωρίζοντας την στα δυο.
Φυσικά αφορμή υπήρξε η εισαγωγή διαφορετικού νομίσματος από τη δυτική πλευρά της πόλης. Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και οι αρχές του Δυτικού Βερολίνου ξεκίνησαν τη συστηματική μετάλλαξη του Δ. Βερολίνου σε προγεφύρωμα του Ψυχρού Πολέμου σε κέντρο προκεχωρημένων επιθετικών και προβοκατόρικων ενεργειών όπου μυστικές υπηρεσίες και μονοπώλια συμμετείχαν οργανωμένα υποσκάπτοντας το νόμισμα της ΛΔΓ. Οργάνωναν λαθρεμπόριο με στόχο την αποσταθεροποίηση του σοσιαλιστικού συστήματος και την οργάνωση αντεπαναστατικών επιχειρήσεων καθώς και στρατιωτικών "γυμνασίων" που παραβίαζαν το προκλητικά το έδαφος της ΛΔΓ . Όλες αυτές οι μεθοδεύσεις προκαλούσαν μια εξαιρετικά επικίνδυνη κατάσταση για την ειρήνη όχι μόνο στην περιοχή με αποτέλεσμα να υψωθεί το λεγόμενο τοίχος το οποίο διαλύθηκε το 1989.
Πίσω από τον αστερισμό των πανηγυρισμών για τα είκοσι χρόνια από "την πτώση του τοίχους αίσχους" όπως αποκαλούσαν το τοίχος του Βερολίνου κρύβεται ο πιο μεγάλος φόβος των Ιμπεριαλιστών. Ξέρουν πλέον, πως όχι μόνο ο λαός της πρώην ΛΔΓ, αλλά και ο λαός της ΟΔΓ(πρώην Δυτικής) και είναι πεισμένοι, ότι ο σοσιαλισμός της πρώτης έφερνε καλύτερα επίπεδα ζωής στους κατοίκους της, ότι το σύστημα δωρεάν δημόσιας παιδείας - υγείας είναι αφορμή για εφαρμογή αλλά και οι συγκρίσεις που αποδείχνουν την ΑΝΩΤΕΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ, σε σχέση με τη καπιταλιστική βαρβαρότητα του σήμερα σε όλα τα επίπεδα.
Μπορεί σήμερα να ζει και να βασιλεύει η καπιταλιστική βαρβαρότητα ωστόσο όμως τα είκοσι χρόνια χωρίς τη ΛΔΓ, κάνουν επιτακτική την ανάγκη στους λαούς να υπάρχει στις αναμνήσεις, τις συγκρίσεις και τους συνειρμούς τους ως την μοναδική απάντηση στην κατ'εξακολλούθηση και κατά συρροή βεβήλωση της ζωής τους. Η ΛΔΓ ήταν τμήμα ότι πιο όμορφου έφτιαξε έως σήμερα η ανθρωπότητα του σοσιαλισμού και το χειρότερο είναι πως είναι ακόμα ζωντανή ανάμνηση στη συνείδηση τους ως η μοναδική εναλλακτική λύση για το μέλλον.

ΖΗΤΩ ΤΑ 60 ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΛΔΓ

Ρ.Κολλεκτίβα

Μια πολύ θετική Εξέλιξη

Μια πολύ θετική εξέλιξη πραγματοποιήθηκε από το Ουγγρικό Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα το οποίο αποχώρησε από το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς του οποίου ήταν ιδρυτικό μέλος.
Στην ανακοίνωση που εξέδωσε το ΟΥ.Κ.Ε.Κ μεταξύ άλλων αναφέρει, ότι το Ευρωπαϊκό Κόμμα της Αριστεράς δεν κάνει λόγο για ανατροπή του Καπιταλισμού - Ιμπεριαλισμού, αλλά προσπαθεί να τον καλλωπίσει - "εξανθρωπίσει"(σιγά μην εξανθρωπίζετε) και αυτόν και την Ιμπεριαλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ προσθέτει πως ο Σοσιαλισμός που γνωρίσαμε στις πρώην Σοσιαλιστικές χώρες ήταν μια θετική εξέλιξη για ολόκληρη την ανθρωπότητα και κυρίως για την ιστορία αυτών των χωρών γι αυτό θα παλέψει για τη δημιουργία του κομμουνιστικού πόλου.
Σας το είχαμε πει και το είχαμε γράψει από εδώ, πως η όλη πρεμούρα των "πληρωμένων" και μη, αλλά ιδεολογικά "αντικκέδων κονδυλοφόρων" με το συνέδριο του ΚΚΕ, ήταν να θολώσουν τα νερά και να επικεντρωθούν στη "σταλινολογία" παραχαράσσοντας την περίοδο μέχρι το 1953, γιατί πολύ απλά γνώριζαν - ήξεραν και υπολόγιζαν πως στο κέντρο της μεγαλύτερης καπιταλιστικής κρίσης μετά από αυτή του 1929 - 1933, οι λαοί και η μεγαλύτερη μερίδα Κ.Κ. νέου τύπου θα επανεξετάσουν το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε, θα δουν τι είχαν και τι έχασαν, ενώ οι ταγοί της Ιμπεριαλιστικής Νέας Τάξης Πραγμάτων δε θα μπορούν να συσκοτίζουν πια με τις γνωστές ψευτιές τους την μεγαλύτερη εφαρμοσμένη επιστημονική και κοινωνική ανακάλυψη της ανθρώπινης ιστορίας το Μαρξισμό - Λενινισμό στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες.

Ράδιο Κολλεκτίβα

ΥΓ* Όσο για το φίλο που σε σχόλιο του στην προηγούμενη ανάρτηση μας έγραψε (παπαγαλίζοντας το λόγο του κ. Τσίπρα όταν το 23% άρχισε να καταρρέει προς το 5,2%), πως χτυπώντας την αριστερά συνολικά χτυπάμε το σπίτι μας και αυτό είναι κακό, του λέμε:
α)Ότι δεν ήμασταν δεν είμαστε και δε θα γίνουμε ποτέ σ/φοι με τους πρώην Ευρωκομμουνιστές και το ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, άρα πέραν του ότι δεν έχουμε καμία συγγένεια με δαύτους δεν μας αφορά και που θα καταλήξουν πολιτικά στο ΠΑΣΟΚ η θα γίνουν κάτι άλλο, εξάλλου σε άλλο κόσμο απευθυνόμαστε εμείς (σε εργάτες μικρομεσαίους και αυτοαπασχολούμενους της πόλης και του χωριού εμείς), στα βολεμένα μεγαλομεσαία στρώματα αυτοί και το "νέο φρούτο" των δημοσκοπήσεων τους οικολόγους(το καλοκαίρι το είχαμε προβλέψει τούτο) μαζί με αυτούς.
β)Δεν είναι μόνο δική μας θέση για δεξιούς οπορτουνιστές και για το διαλυτικό ρόλο αυτών των στελεχών που πριν την αμερικανοκίνητη δικτατορία πάλευαν για τη διάλυση - διάχυση του κόμματος στην ΕΔΑ, στελέχη τα οποία δεν έκαναν τίποτα για να βγει ο κόσμος στους δρόμους για να ανατρέψει τη δικτατορία των συνταγματαρχών πριν αυτή εκδηλωθεί, ενώ απ' τη μεταπολίτευση και μετά έφτιαξαν το αντιΚΚΕ, ΚΚΕ εσωτερικού.
γ)Έχουμε πλήθος αναρτήσεων που αποδείχνουν πως δεν έχουμε τίποτα κοινό με το δεξιό και αριστερό οπορτουνισμό.
δ)Έχουμε το δικαίωμα να αφαιρούμε σχόλια που πετούν τη μπάλα στην εξέδρα, που προσπαθούν δηλαδή να πάνε τη συζήτηση εκεί που τους συμφέρει για να ανακατευτεί η τράπουλα και να πουν αυτά που θα συσκοτίσουν τη συζήτηση.
Άλλο τα σχόλια και άλλο τα σκολιανά με τακτ που είναι εκτός θεματολογίας. Δεν θα κάνουμε τη χάρη σε κανένα να μετατρέψει το ιστολόγιο σε "χάβρα των Ιουδαίων".

23/2/1918 Τότε που γεννήθηκε ο κόκκινος στρατός

Ο Κόκκινος Στρατός των Εργατών και Αγροτών "Рабоче-Крестьянская Красная Армия", γνωστότερος ως Красная Армия: Κόκκινος Στρατός, ήταν ο στρατός της Σοβιετικής Ένωσης. Ιδρύθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 1918.

Το Γενάρη του 1918 οργανώθηκε και στάλθηκε στο μέτωπο η πρώτη μονάδα, αποτελούμενη από 1.000 κοκκινοφρουρίτες. Ο Γενάρης του 1918 ήταν μήνας αρχής συγκρότησης του Κόκκινου Στρατού και ο Φλεβάρης μήνας πολεμικής βάπτισης πυρός του Εργατοαγροτικού Κόκκινου Στρατού.
Μετά από σκλήρες μάχες και την αποτροπή αντεπανάστασης στις 23 Φεβρουαρίου 1918 και τυπικά ιδρύθηκε ο Κόκκινος Στρατός.
Οταν η κυβέρνηση της Γερμανίας παραβίασε τους όρους ανακωχής, επιτέθηκε με τις στρατιωτικές της δυνάμεις και κατέλαβε μέρος της Ουκρανίας, τη Λετονία, την Εσθονία, το Μινσκ, το Πσκοφ και άλλα μέρη. Σε συνεργασία με αξιωματικούς λευκοφρουρούς, ο γερμανικός στρατός απειλούσε το κέντρο της επανάστασης, την Πετρούπολη. Στις κρίσιμες αυτές ώρες, στις 21 Φλεβάρη, ο Λένιν υπέγραψε το Διάταγμα - Εκκληση προς τους εργαζόμενους: «Η ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΑΤΡΙΔΑ ΣΕ ΚΙΝΔΥΝΟ», στην οποία αναφέρονταν ανάμεσα στ' άλλα: «Η σοσιαλιστική δημοκρατία των Σοβιέτ βρίσκεται σε πολύ μεγάλο κίνδυνο... Ολες οι δυνάμεις και τα μέσα της χώρας διατίθενται ολοκληρωτικά για την επαναστατική άμυνα... Οι εργάτες και οι αγρότες στην Πετρούπολη, στο Κίεβο και σ' όλες τις πόλεις, τις κωμοπόλεις, τα κεφαλοχώρια και τα χωριά που βρίσκονται στη γραμμή του νέου μετώπου πρέπει να επιστρατεύσουν τάγματα εργασίας» (Λένιν, «Άπαντα», Τόμος 35, σελίδες 357-358).

Ο κόκκινος στρατός έχει γράψει χιλιάδες ένδοξες σελίδες, ήταν αυτός που απελευθέρωσε την Ευρώπη απ' το 3ο Ράιχ και τους ναζί και αυτός που αποτέλεσε τον φόβο και τρόμο στους απανταχού ιμπεριαλιστές.
Ο κόκκινος στρατός ήταν ουσιαστικά ο πρώτος Λαϊκός Στρατός στον κόσμο και φυσικά ακόμα και σήμερα οι ένδοξες μάχες που έδωσε στα απανταχού μέτωπα, είναι μάχες πρωτόγνωρης και πρωτοφανέρωτης θυσίας για το σοσιαλισμό και τα δίκαια της εργατικής τάξης.

ΖΗΤΩ Ο ΤΙΜΗΜΕΝΟΣ ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΟΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ

Απάντηση σε ένα κακόβουλο μέιλ....

Ναι έχουμε το θάρρος να υπερασπιστούμε το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε τι πρόβλημα έχετε δηλαδή;
Ναι θεωρούμε πως η ανθρωπότητα έκανε βήματα μπροστά με το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε.
Δηλαδή πρέπει να γίνουμε σαν και σας που λόγω και των αντικειμενικών ιδεολογικών αδυναμιών που είχατε περάσατε στις υπηρεσίες του ταξικού αντιπάλου νομίζετε πως θα σας ακολουθήσουμε;

Κάνετε μεγάλο λάθος.

Ο Σοσιαλισμός που γνωρίσαμε αποτέλεσε αντικειμενικά ένα μεγάλο άλμα για την ανθρωπότητα και χωρίς τη συνδρομή του, τη συνδρομή των απανταχού κομμουνιστών, του τιμημένου κόκκινου στρατού και της ΕΣΣΔ, ο Β' παγκόσμιος πόλεμος θα έγερνε υπέρ του φασιστικού άξονα, αλλά που να το καταλάβετε, οι οπορτουνιστές τι να καταλάβουν;
Ειδικά σε εσάς, την "Αυγούλα" σας και το απίστευτο θράσος που επιδεικνύεται τον τελευταίο καιρό, όχι μόνο δε μας ακουμπάει, αλλά θα γίνεται και μπούμερανγκ κάθε φορά που μας ζητάτε και τα ρέστα, μήπως σας χρωστάμε κάτι και δεν το γνωρίζουμε;
Από που και ως που θα σας δίνουμε λογαριασμό για το τι θα πράττουμε στα του οίκου μας; Δηλαδή ξεχάσατε το "αμαρτωλό" παρελθόν σας τόσο εύκολα και επιτέλους τι ζητάτε από μας;
Τέλος σταματήστε να μας αποκαλείται συντρόφους, δεν ήμασταν απ' το 1991 και μετά, δεν είμαστε και δεν πρόκειται να γίνουμε ποτέ ξανά, τελεία και παύλα...

Ράδιο Κολλεκτίβα

Η μάχη του Στάλινγκραντ

“Στον πόλεμο νικά όποιος διαθέτει περισσότερες εφεδρείες, περισσότερες πηγές δύναμης, περισσότερη σταθερότητα στη λαϊκή μάζα”. Λένιν.

Η μάχη του Στάλινγκραντ δεν υπήρξε μόνο η μεγαλύτερη μάχη στο “ανατολικό μέτωπο” τόσο σε χρόνο και αποφασιστικότητα, όσο και στις μέθοδες των μαχών συνολικά σε ολόκληρο το Β' Παγκόσμιο πόλεμο. Η μάχη του Στάλινγκραντ αντικειμενικά υπήρξε η μεγαλύτερη μάχη της έως σήμερα ιστορίας, στην οποία συγκρούστηκαν οι δυο μεγαλύτερες στρατιωτικές μηχανές της εποχής.

Η μάχη του Στάλινγκραντ δεν υπήρξε καν η απαρχή της νίκης του κόκκινου στρατού επί της μεγαλύτερης ιμπεριαλιστικής στρατιωτικής μηχανής της εποχής(αυτό είχε ήδη διαφανεί απ' τις απαρχές της εισβολής στην Σοβιετική Ένωση στις 22/6/1941, στη μη επίτευξη της λύσης της πολιορκίας του Λένινγκραντ, αλλά και την επική μάχη της Μόσχας) , υπήρξε όμως το ελατήριο εκείνο που συσσωρεύθηκε στην οπισθοδρόμηση του τόσο πολύ, όσο ήταν ικανό στην εμπροσθοδρόμηση του να αποτελέσει την αρχή της αντεπίθεσης του τιμημένου κόκκινου στρατού με τελική κατάληξη το Βερολίνο στις 9/5/1945, όπου και έληξε ο Β' Παγκόσμιος πόλεμος επί Ευρωπαϊκού εδάφους.
Η μάχη του Στάλινγκραντ ήταν μια εξάμηνη εποποιία του Σοβιετικού Λαού και ιδιαίτερα των κομμουνιστών που πρωτοστάτησαν σε μια μάχη ανάμεσα σε πτώματα , λάσπες, χιόνι, πολικό ψύχος και καμπίσια ζέστη, αλλά και κατεστραμμένα κτήρια. Σε κάθε οικοδομικό τετράγωνο μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα, συγκρούονταν δυο απ' τους καλύτερους τακτικούς στρατούς της εποχής.
Οι μάχες σώμα με σώμα γύρω και μέσα στα κατεστραμμένα οικοδομικά τετράγωνα, ξεκίνησε με τα τελειότερα και πιο σύγχρονα όπλα της εποχής με τακτικές και στρατηγικές πρωτοφανέρωτες έως τότε, περνώντας εκεί που κάθε σοβαρός στρατιωτικός γνωρίζει στις μάχες που γέννησαν το πεζικό, τις μάχες με μόνο όπλο το ξίφος που στην προκειμένη ήταν οι ξιφολόγχες, καταλήγοντας αρχικά στην περικύκλωση 22 μεραρχιών και δεκάδων ανεξάρτητων μονάδων της 6ης και της 4ης τεθωρακισμένης στρατιάς (330.000 Γερμανοί, Ιταλοί, Ρουμάνοι), στις 23 Νοέμβρη του 1942 και στη επιχείρηση "Ουρανός"η οποία ουσιαστικά αιχμαλώτισε 91.000 στρατιώτες και αξιωματικούς ανώτερους και ανώτατους στις 2/2/1943. Η μάχη του Στάλινγκραντ ήταν δε η σκυτάλη του κόκκινου στρατού για τις επόμενες μεγαλύτερες μάχες της ιστορίας και του Β' Παγκοσμίου πολέμου όπως η μεγαλύτερη αρματομαχία όλων των εποχών τη "ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΚΟΥΡΣΚ", τη μεγαλύτερη Αερομαχία της Ιστορίας, τη ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΤΑΜΑΝ, την απελευθέρωση του Καυκάσου, της Ουκρανίας, της Λευκορωσίας(επιχείρηση Μπαγκρατίον) και μια σειρά άλλες μάχες που πραγματοποιήθηκαν στο ανατολικό μέτωπο και πέρα από αυτό, που αιχμαλώτισε και εξαφάνισε πάνω από 618 μεραρχίες των ναζί και ουσιαστικά κατέβασε τη λαομίσητη σβάστικα απ' τα κυβερνητικά κτήρια της ευρωπαϊκής Ηπείρου.

Ράδιο Κολλεκτίβα

Στις 2 Φλεβάρη 1943 ολοκληρώθηκε η εποποιία του Στάλινγκραντ. Ο Κόκκινος Στρατός, ο σοβιετικός λαός, αντιμετώπισαν σε μια μάχη σώμα με σώμα, κτίριο με κτίριο, δρόμο με δρόμο, τις χιτλερικές στρατιές μέχρι την τελική νίκη και επικράτηση. Δεν ήταν μια ακόμη μάχη του Β' Παγκόσμιου Πολέμου, αλλά, όπως τη χαρακτήρισε ο ηγέτης των μπολσεβίκων Ι. Β. Στάλιν, «η μεγαλύτερη στην ιστορία των πολέμων». Η νίκη της, άλλαξε ριζικά το ρου του πολέμου. Εδωσε «φτερά» στον ηρωικό σοβιετικό λαό που αντεπιτέθηκε σε όλο το μήκος του Ανατολικού Μετώπου. Παράλληλα, ενίσχυσε, ηθικά και ουσιαστικά, τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα σε όλη την κατεχόμενη Ευρώπη. Και, τη μάχη αυτή, ο σοβιετικός λαός, με πρωτοπορία τους κομμουνιστές και τις κομμουνίστριες, την έδωσε μόνος του. Χωρίς καμιά βοήθεια από τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ και Μεγάλης Βρετανίας, οι οποίες έδρασαν με καθαρά υπονομευτικό τρόπο, αρνούμενες να ανοίξουν δεύτερο μέτωπο.

Η μάχη του Στάλινγκραντ, χωρίζεται σε δύο μεγάλες περιόδους. Την αμυντική μάχη από τις 17 Ιούλη έως τις 18 Νοέμβρη, όπου ο Κόκκινος Στρατός ήταν αμυνόμενος και την επιθετική από τις 19 Νοέμβρη μέχρι τις 2 Φλεβάρη 1943, όπου περνά στην αντεπίθεση και κατακτά την τελική νίκη.
Στις 4 Οκτώβρη οι μάχες γίνονταν μέσα στα ίδια τα εργοστάσια. Στα μέσα Οκτώβρη οι συγκρούσεις γενικεύτηκαν σε όλη την πόλη και είχαν χαρακτήρα αγώνα σώματος προς σώμα. Οι μάχες γίνονταν στους δρόμους της πόλης, στα σπίτια, στα εργοστάσια και στη δεξιά όχθη του Βόλγα. Ηταν αδιάκοπες, μέρα και νύχτα. Οι Γερμανοί προσπάθησαν και το Νοέμβρη να ολοκληρώσουν την κατάληψη του Στάλινγκραντ, αλλά απέτυχαν κάτω από τη σθεναρή αντίσταση του Κόκκινου Στρατού και του σοβιετικού λαού, που ενίσχυε τους πολιορκημένους με κάθε τρόπο και μέσο. Στο τέλος της αμυντικής περιόδου, ο Κόκκινος Στρατός κρατά σταθερά τις θέσεις του βόρεια του εργοστασίου τρακτέρ, το εργοστάσιο «Μπαρικάντι» και τα βορειοανατολικά οικοδομικά τετράγωνα του κέντρου της πόλης. Το μέτωπο στο Στάλινγκραντ σταθεροποιούνταν. Η γερμανοφασιστική διοίκηση πείστηκε πια πως δεν μπορεί να επιτύχει την εκπλήρωση των αντικειμενικών της σκοπών και δόθηκε διαταγή να περάσει στην άμυνα. Ετσι, αποφάσισε να κρατήσει τα στρατεύματα στις θέσεις τους, μέχρι την άνοιξη του 1943, οπότε υπολόγιζε να τα ενισχύσει και να ξαναρχίσουν την επίθεση. Οι Γερμανοί περίμεναν ότι ύστερα από τόσο σκληρές και αιματηρές συγκρούσεις τα σοβιετικά στρατεύματα δε θα μπορούσαν να ενεργήσουν οποιαδήποτε σοβαρή επιχείρηση για πολύ χρόνο.
Ωστόσο, η σοβιετική διοίκηση, ακόμα και όταν διεξάγονταν οι σκληρές αμυντικές μάχες, σχεδίαζε τις μελλοντικές επιχειρήσεις και συγκέντρωνε δυνάμεις και μέσα για μεγάλη αντεπίθεση. Στις 13 Νοέμβρη, εγκρίθηκε από την ανώτατη διοίκηση και το γενικό επιτελείο σχέδιο με την κωδική ονομασία «Ουράν», που προέβλεπε την κύκλωση και εξόντωση του εχθρού στο Στάλινγκραντ. Το σχέδιο εγκρίθηκε από την ανώτατη διοίκηση με επικεφαλής τον Ι. Β. Στάλιν. Μέσα σε λιγότερο από 72 ώρες, στις 20 Νοέμβρη 1942, είχε σχηματιστεί ο κλοιός γύρω από τις χιτλερικές στρατιές, με μιαν αιφνιδιαστική και τέλεια οργανωμένη επίθεση του Κόκκινου Στρατού. Οι μάχες συνεχίστηκαν, σκληρές, μέχρι τα τέλη Γενάρη, οπότε παραδόθηκε η επίλεκτη 6η Στρατιά των χιτλερικών και στις 2 Φλεβάρη, ολοκληρώθηκε η συντριβή.
Στη διάρκεια της μάχης, οι στρατοί του φασιστικού συνασπισμού έχασαν το 25% της δύναμης που είχαν παρατάξει στο σοβιετογερμανικό μέτωπο. Η συντριβή των Γερμανών στο Βόλγα σήμαινε την αρχή της αποφασιστικής στροφής στο Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο και σε όλο το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Εως τη μάχη του Στάλινγκραντ, στην ιστορία των πολέμων, δεν υπήρξε ποτέ περίπτωση κύκλωσης και ολοκληρωτικής καταστροφής τόσο μεγάλης στρατιωτικής δύναμης.

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ
http://radiocollectiva.blogspot.com/2008/05/blog-post.html
http://radiocollectiva.blogspot.com/2008/05/6-3-8-1945.html

Η ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΟΥΣΒΙΤΣ

Η ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΟΥΣΒΙΤΣ

Η ιστορία μας διδάσκει πως το μεγαλύτερο ψέμα, μπορεί να διαφανεί ως η μεγαλύτερη αλήθεια, αρκεί αυτός η αυτοί που μετατρέπουν το μεγαλύτερο ψέμα σε μια, αδιαμφησβήτη " αλήθεια",να τις φορέσουν το κατάλληλο προσωπείο. Ένα προσωπείο που όσο πιο πολλά χρόνια κρατήσει, όσο πιο ανθεκτικό είναι, όσο πιο πολύ αντέξει στο χρόνο τελικά, τόσο πιο πιστευτό θα γίνει στις λαϊκές μάζες, σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Φυσικά καλύτερη συνταγή προσωπείου από τη λάσπη δεν έχει βρεθεί μέχρι σήμερα, που όμως δεν είναι και τόσο ανθεκτική,γιατί ξεραίνεται και πέφτει παρασύροντας την ο άνεμος της ιστορίας. Συνήθως το ψέμα, έχει κοντό ποδάρι που λέει κι ο λαός μας. Και όσο πιο πολλές φορές επαναλαμβάνεται, τόσο πιο πολύ δείχνει πως δε γίνεται πιστευτό .
Πως όμως να γίνει πιστευτό; Όταν εδώ και 60 χρόνια το μεγαλύτερο μέρος των λαών της υφηλίου, και ο λαός μας ένα παραπάνω,γνωρίζει πως στρατόπεδα συγκέντρωσης υπήρχαν στην περίοδο του δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου και φτιάχτηκαν από τη χιτλερική Γερμανία, πως υπήρξαν και στη χώρα μας και συνεχίζουν να υπάρχουν και σήμερα από τους Αμερικανούς και Ευρωπαίους Ιμπεριαλιστές.
Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, δεν ανήκουν σε κάποιο σωφρονιστικό σύστημα. Ανήκαν και ανήκουν στη λογική που γέννησαν οι συνθήκες άμυνας και αντεπίθεσης του μεγάλου πολυεθνικού κεφαλαίου,όπως το περιβόητο "ιδιώνυμο" στην πατρίδα μας ,το "φασισμό" στην Ιταλία του Μουσολίνι,και το ναζιστικό Εθνικοσοσιαλισμό. Τη λογική των στρατοπέδων συγκέντρωσης,την επαναφέρει σήμερα ο ιμπεριαλισμός ,για να καθυποτάξει τους λαούς,και όσους δεν συμφωνούν με τις πολιτικές του σε μια χώρα,η σε πολλές μαζί.
Ο ιμπεριαλισμός όμως, δεν είναι κάτι που σχετίζεται μόνο με τη λογική των επεκτατικών πολιτικών και το γνωστό "imperium"της αρχαίας Ρώμης. Συγκεντρώνει τα πέντε στοιχεία, που ο Λένιν εξήγησε σε ένα από τα μεγαλειώδη έργα του, "ιμπεριαλισμός το ανώτατο και τελευταίο στάδιο του καπιταλισμού".
Ο ιμπεριαλισμός εκδηλώθηκε σε όλα του τα μήκη και πλάτη στη δεκαετία του σαράντα με το επίθετο του εθνικοσοσιαλισμού(η ναζισμού),και του φασισμού,που πολύ εύστοχα ο γραμματέας της τρίτης διεθνούς Γκιόργκι Δημητρώφ, είχε χαρακτηρίσει "ως την ανώτερη και πιο ανοιχτή μορφή τρομοκρατικής επίθεσης του κεφαλαίου εναντίον των λαών".
Ο ιμπεριαλισμός επαναλαμβάνει το εγχείρημα του ξανά,με το επίθετο του κοσμοπολιτισμού που είναι και αυτός φασισμός και μάλιστα πιο ξετσίπωτος,χωρίς τα ιδεολογήματα του Γιούντερ, του Κρίκ και του Ρόζενμπεργκ . Με τον "άξονα του κακού"όπως χαρακτηρίζει η κυβέρνηση των ΗΠΑ, η Ευρωπαϊκή Ένωση, και οι λοιπές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις να είναι στο στόχαστρο και να αποτελεί μέγιστο τροχοπέδη στην ίδια του την ανάπτυξη, να προετοιμάζει πολέμους και νέα στρατόπεδα συγκέντρωσης ακόμα και μέσα στις ίδιες του τις μητροπόλεις. Ο φασισμός δεν είναι κάποιο φυσικό φαινόμενο ούτε βεβαίως, γέννημα κάποιου « παράφρονα ». Αυτή εξέλιξη συνήθως βολεύει την ιδεολογική τη μήτρα της δικτατορίας των μονοπωλίων το κοσμοπολιτισμό, που πιστώνει τις πιο ανοιχτές τρομοκρατικές επιθετικές του μορφές,σε τάχατες "παρανοϊκούς" τύπους όπως ο Χίτλερ η σε τάχατες "βλάκες" όπως ο Τζορτζ Μπους ο νεότερος. Η λογική αυτή δεν είναι τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο, από μια προσπάθεια συσκότισης της ιστορίας του χτες και του σήμερα και η προσπάθεια αναθεώρησης της μέσα από την πρόσφατη διάλυση της ΕΣΣΔ.
Είναι μια προσπάθεια ωραιοποίησης του καπιταλιστικού συστήματος στην ανώτερη μορφή του,η προσπάθεια Απόκρυψης, των γενεσιουργών οικονομικών - πολιτικών αιτιών και των κρίσεων μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα , που όσο πιο πολύ ανεβαίνει σκαλοπάτια ακόμα και σε αυτό το τελευταίο στάδιο του,τόσο πιο επιθετικός γίνεται στους λαούς, που δε διστάζει όχι μόνο να τους πολεμήσει με τα πιο ισχυρά και θανατηφόρα όπλα του, αλλά και όσους επιζήσουν σε περίπτωση ενός τέτοιου πολέμου,να είναι έτοιμος να τους κλείσει στα πιο απεχθή και πιο στυγνά στρατόπεδα συγκέντρωσης που πότε είναι το Άουσβιτς, πότε το Γκουαντάναμο και ποτέ οι φυλακές του Αμπου Γκραϊμπ.
Η απελευθερωτική προέλαση του Κόκκινου στρατού στο Άουσβιτς πριν 60 χρόνια εξαφανίζεται,και κάποιοι χαρακτηρίζουν τη βάση του τη Σοβιετική Ένωσή τη χώρα με τα τάχατες δικά της στρατόπεδα συγκέντρωσης που ο ίδιος ο Σολζενίτσιν (τον οποίο επικαλούνται) ,δήλωσε πως δεν υπήρξαν ποτέ,και πως ο ίδιος έτσι νόμιζε όταν έγραφε το γνωστό του βιβλίο "το αρχιπέλαγος των γκούλαγκ" .
Διαστρεβλώνουν την ιστορία και συγκρίνουν το σοβιετικό σωφρονιστικό σύστημα ,με τα κολαστήρια του Άουσβιτς του Νταχάου το Μπέλσεν,του Μαουτχάουζεν(όπου πάνω από 5.000.000 σοβιετικοί αιχμάλωτοι),μαζί με Έλληνες, Σέρβους, Πολωνούς, άλλους Ευρωπαίους και Ιουδαίους βασανίστηκαν και οι περισσότεροι απ' αυτούς πέθαναν. Συγκρίνουν τα κολαστήρια των ναζί με το σοβιετικό σωφρονιστικό σύστημα όπου πρώην κουλάκοι, μακρινά μέλη της τσαρικής οικογένειας, λευκοφρουροί Ουκρανοί εθνικιστές ακόμα και μέλη των φιλοναζιστικών και εγκληματικών οργανώσεων «Ουπάν»& «Χαλιτσίνα» (γνωστοί για την εγκληματική δράση τους στον πατριωτικό πόλεμο),μέλη των Εσθονικών wafen ss που δε διέφυγαν στη Γερμανία η στη δύση,κάποιοι απ' αυτούς βγήκαν ,είτε μέλη και στελέχη του ΚΚΣΕ,είτε αναμορφωμένοι και μετανιωμένοι για το παρελθόν τους. Ακόμα και σήμερα που ζουν κάποιοι απ' αυτούς ,(και δεν υπάρχει η Σοβιετική Ένωση φυσικά),δηλώνουν με πάσα ειλικρίνεια και εντιμότητα στα ντοκιμαντέρ που έχουν γυριστεί από έντιμους δημοσιολόγους πως δεν υπέστησαν καμιά βία,πως , μορφώθηκαν και έγιναν ολοκληρωμένες προσωπικότητες στα Γκούλαγκ,τα οποία απ' ότι λένε οι εν λόγω πρώην "τρόφιμοι"τους δεν είχαν ούτε τοίχιση αλλά τελικά ήταν πόλεις απομακρυσμένες στο βορρά.
Στα λεγόμενα από την τσαρική εποχή Γκούλαγκ, το μόνο κοινό που απέμεινε επί της ΕΣΣΔ σε αυτά ήταν το όνομα γιατί οι μέθοδες,δεν ήταν πια οι ίδιες,δεν ήταν πια απάνθρωπες αλλά ότι ανθρωπιστικότερο έχει δει μέχρι σήμερα το σωφρονιστικό σύστημα ολόκληρης της ανθρωπότητας.
από εκεί,πέρασαν και τεράστιες προσωπικότητες όπως ο στρατάρχης της Σοβιετικής Ένωσης Κωνσταντίν Ροκοσόφσκυ. Ο εν λόγω ήταν ένας εκ' τον απελευθερωτών του Άουσβιτς και στρατάρχης του 2ου Ουκρανικού Μετώπου στην απελευθέρωση των λαών την 9η Μάη του 1945.
Όταν ρωτήθηκε από το BBC λίγο πριν το θάνατο του το 1968,για τους συνειρμούς που προέκυψαν μέσα του όταν μπήκε στο Άουσβιτς σε σχέση με τη Σιβηρία,είπε:
«Οι μόνοι συνειρμοί που μπορώ να έχω,είναι πως στο Άουσβιτς μέρα με τη μέρα η ανθρωπότητα έκανε ένα ακόμα βήμα πέρα και απ' την κτηνωδία, ενώ στις φυλακές της χώρας μου,μέρα με τη μέρα η ανθρωπότητα ανέβαινε σκαλοπάτια ψηλότερα. Στα κολαστήρια της Πολωνίας και της Γερμανίας ανατρίχιαζες. Αυτό που διάβαζες στα μάτια των νεκρό - ζώντανων ήταν ο τρόμος, η απελπισία και το τέλος της αξιοπρέπειας από σκελετούς και όχι από ανθρώπινα όντα. Ενώ στις φυλακές της Σιβηρίας που έκανα και εγώ,διάβαζες Τολστόι, μάθαινες τι σημαίνει θέατρο, πολιτισμός. Αναλφάβητοι γίνονταν καθηγητές πανεπιστημίου, λαμπροί επιστήμονες και τεχνολόγοι,κινηματογραφιστές,λογοτέχνες,απλοί εργάτες και από κτηματίες κουλάκοι συνεταιριστές αγρότες με παιδεία και ειδίκευση. Στα κολαστήρια του ποταμού Βιστούλα η ανθρωπότητα πέθαινε ενώ στο σωφρονιστικό μας σύστημα η ανθρωπότητα ξαναγεννιόταν».
Όλοι αυτοί που γράφουν για στρατόπεδα συγκέντρωσης και στη Δύση και στην πρώην Σοβιετική Ένωση,που μιλούν για "ολοκληρωτικά καθεστώτα"(στην επιστήμη της κοινωνιολογίας δεν υπάρχει τέτοιος όρος), το μόνο που προσφέρουν στο δρόμο για την ιστορική αλήθεια,πέραν της ημιμάθειας είναι η προβοκάτσια το ψέμα και οι καλές υπηρεσίες στον Ιμπεριαλισμό .
Τιμή στη μνήμη των θυμάτων του Άουσβιτς, όπως και όλων των θυμάτων του αντιφασιστικού αγώνα, ακόμα και των βασανισμένων Ελλήνων αγωνιστών στους τόπους εξορίας,των κολαστήριων της Γιούρας,του Άι Στράτη, της Μακρονήσου,εκεί που πετούσαν ανθρώπους και γάτες μέσα σε δεμένα τσουβάλια στη θάλασσα, σημαίνει πρώτα απ όλα αγώνες του λαού κατά των αιτιών και των δυνάμεων που οδήγησαν στην γένεση του φασισμού και την αναπαραγωγή του στις σημερινές συνθήκες ως την κατάργησή τους.
Τιμή στα θύματα των τόπων εξορίας όπως το Άουσβιτς,που απελευθέρωσε ο τιμημένος κόκκινος στρατός σημαίνει αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας,ανάδειξη των αιτιών που προξενούν το φασισμό και το ναζισμό,κατάργηση των των λευκών κελιών της Τουρκίας και του Ισραήλ,του Αμπού Γκράϊμπ και του Γκουαντανάμο (που δεν είναι Αμερικανική βάση όπως της Σούδας,αλλά Αμερικανικό έδαφος,να 'ναι καλά ο Μπατίστα που υπόγραφε αποικιοκρατικές συμβάσεις).Τιμή στη μνήμη των θυμάτων του Άουσβιτς,σημαίνει πως βάζοντας στην ίδια μοίρα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, με το ανώτερο έως και σήμερα εποικοδόμημα που υπήρξε μέχρι σήμερα στην ανθρωπότητα που έδωσε πάνω από 20.000.000 κορμιά για να καταργηθεί ο φασισμός είναι ύβρις αν όχι συνειδητό έγκλημα για όλη την ανθρωπότητα!!!


ΓΙΑΝΝΗΣ Κ.

Ο περιβόητος «λιμός» της Ουκρανίας

Ο περιβόητος «λιμός» της Ουκρανίας

Από τη νίκη ακόμα της μεγάλης Οκτωβριανής Επανάστασης άρχισαν οι εγκληματικές πράξεις των καπιταλιστών και των ντόπιων οργάνων τους, εναντίο του νέου σοβιετικού κράτους. Άρχισαν με την ξένη επέμβαση του 1917-1923, κορυφώνονται με τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, συνεχίζονται με την Κορέα και το Βιετνάμ και καταλήγουν στη διάβρωση της πολιτικής και στρατιωτικής δομής της Σοβιετικής ένωσης τα τελευταία μεταπολεμικά χρόνια (από την εποχή του Χρουστσώφ, ως τον Γκορπαρτσόφ και το Γέλτσιν).

Η οργανωμένη αντικαθεστωτική συνωμοσία παρέμεινε ενεργός όλα αυτά τα χρόνια, ίσως, επειδή δεν είχαν εφαρμόσει από την αρχή κάποια «σκληρότερα μέτρα» εναντίο στην οργανωμένη επίθεση των καπιταλιστικών κρατών και των ντόπιων συνεργατών τους, αφού ένα καινούριο σοσιαλιστικό καθεστώς δεν είναι δυνατόν αλλά και εύκολο να επιβιώσει μέσα σ΄ ένα κόσμο οργανωμένων εχθρικών κρατών.

Πολλές επαναστάσεις, πολιτικού, κοινωνικού ή απελευθερωτικού χαρακτήρα από την αρχαιότητα ως τις μέρες μας δεν πέτυχαν πάντα τους σκοπούς των γιατί δεν θεμελιώθηκαν σωστά. Στις αρχές του 1945 κάνει την εμφάνισή της στο ναζιστικό τύπο της Γερμανίας, αλλά και στον αμερικάνικο, μια νέα αντισοβιετική (και ιδιαίτερα αντισταλινική) εκστρατεία, γνωστή με τον στομφώδη τίτλο «το ουκρανικό ολοκαύτωμα».
Στις γερμανικές εφημερίδες πρώτο εμφανίζεται ένα κείμενο ανωνύμου αρθογράφου όπου αναφέρεται ότι «… ο λιμός έπληξε την Ουκρανία κατά το παρελθόν έτος, εξ αιτίας της αντιαγροτικής πολιτικής του Στάλιν, οδήγησε στο θάνατο χιλιάδες αγρότες, που δεν συμφωνούσαν με το αιμοσταγές μπολσεβίκικο καθεστώς…. Το έγκλημα αυτό του Στάλιν αποτελεί έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, για το οποίο δεν είναι δυνατόν να αδιαφορεί η πολιτισμένη ανθρωπότητα και ιδίως διότι η Ουκρανία αποτελεί ζωτικό χώρο για ολόκληρη την Ευρώπη….».

Το άρθρο αυτό γίνεται σύνθημα αντισοβιετικής εκστρατείας, για τον αντιδραστικό τύπο της Ευρώπης και της Αμερικής.

Η κατηγορία περί «γενοκτονίας» επαναλαμβάνεται κυρίως από Αμερικανούς και Άγγλους αρθογράφους, που προσθέτουν στα άρθρα τους και «προσωπικές μαρτυρίες» χωρίς να έχουν ποτέ επισκεφθεί τη Σοβιετική Ένωση. Χαρακτηριστική υπήρξε μια ανταπόκριση ενός δημοσιογράφου της αμερικανικής εφημερίδας Tbe Nativon που περιέγραφε με φρίκη λεπτομέρειες «…τα σκελετωμένα παιδιά, που έψαχναν να βρουν κάτι στα σκουπίδια, στην Ουκρανική πόλη του Χάρκοβου….».

Και όμως, όπως ανακοίνωσαν επίσημα οι σοβιετικές αρχές (και επιβεβαίωσαν έγκυροι δημοσιογράφοι και πολιτικοί της Δύσης), …ουδέποτε υπήρξε λιμός στην Ουκρανία, μετά το πέρας του Εμφυλίου πολέμου, και ουδέποτε έγινε κατάσχεση της αγροτικής παραγωγής, η οποία, μάλιστα, το έτος 1934 υπήρξε μεγαλύτερη από κάθε άλλη χρονιά…».
Όπως αποδείχτηκε αργότερα, αυτή η σχεδόν παγκόσμια αντισοβιετική εκστρατεία οφείλονταν σε προσωπική εκστρατεία πρωτοβουλία του Χίτλερ, που το καλοκαίρι του 1934, είχε φέρει σε προσωπική επαφή τον πολυεκατομμυριούχο Αμερικανό εκδότη Χέρφτ (1888-1955) με Γερμανούς συναδέλφους του για την έκδοση, και την επέκτασή της σε παγκόσμια κλίμακα, αυτής της εκστρατείας.

Για το περίφημο αυτό «Ουκρανικό ολοκαύτωμα» η αντισοβιετική προπαγάνδα δεν περιορίστηκε μόνο στον τύπο. Από το καλοκαίρι του 1934 ως το τέλος του 1936 κυκλοφόρησαν πάνω από 300 βιβλία (τα περισσότερα γερμανικά και αμερικανικά) στα οποία με ψεύτικα στοιχεία, ως και χαλκευμένες στατιστικές ανέβαζαν τον αριθμό των νεκρών από το λιμό και εκτελεσθέντων ως αντικαθεστωτικών Ουκρανών σε 15 εκατομμύρια (!) δηλαδή το 25% του όλου πληθυσμού της Ουκρανίας κατά την εποχή αυτή.

Όπως αποδείχτηκε αργότερα, όλες σχεδόν οι μακάβριες φωτογραφίες που δημοσιεύτηκαν σ΄ αυτά τα βιβλία ήταν παρμένες από διάφορα έντυπα της εποχής του λιμού του 1922 και από σφαγές Ουκρανών από τους Γερμανούς και τους άλλους Ευρωπαίους κατά την εισβολή τους στην Ουκρανία και την Κριμαία κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, όταν τα ξένα στρατεύματα προχωρούσαν σε βάθος στα ρωσικά εδάφη για να βοηθήσουν τις συμμορίες του Βραγκελ και του Κολτσάκ που μαζί με τους άλλους επεμβασίες αποσκοπούσαν στην κατάπνιξη του σοβιετικού καθεστώτος από τα πρώτα χρόνια της επιβολής του. Τελικά όλη αυτή η αντισοβιετική εκστρατεία είχε κάποιο αντίκτυπο στις απληροφόρητες μάζες, κυρίως στην Γερμανία και στις ΗΠΑ, ως και σε μια μερίδα Ρώσων εξηγκρέδων που ζούσαν σε χώρες του εξωτερικού, και νοσταλγούσαν την ανασύσταση του παλαιού τσαρικού καθεστώτος.

Και μετά την ελεεινή αυτή εκστρατεία εντάθηκαν τα άμεσα, ή έμμεσα κρούσματα εχθρικών ενεργειών εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης και του κομμουνισμού γενικότερα.

Παρ΄ όλα αυτά η οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης σημείωνε σημαντικές προόδους και το βιοτικό επίπεδο του λαού βελτιώνονταν αισθητά.

Την ίδια εποχή και συγκεκριμένα στις 16 του Μάη του 1935, στο πλαίσιο των έργων οικοδόμησης, που με επιμονή υποστήριξε ο Στάλιν, εγκαινιάζεται το περίφημο μετρό της Μόσχας, που θεωρήθηκε ως ο τελειότερος και καλύτερος αστικός σιδηρόδρομος στον κόσμο, γεγονός που ανησύχησε και τους Άγγλους και τους Γερμανούς οι οποίοι δεν ανέμεναν τέτοια πρόοδο στη σοβιετική τεχνολογία.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι μόλις δυο μέρες αργότερα «… η αγγλική κυβέρνηση επέτρεψε στη Γερμανία, κατά παράβαση της Συνθήκης των Βερσαλλιών, τον επανεξοπλισμό της…», με το αιτιολογικό ότι είναι δίκαιο να φροντίζει για την άμυνά της, προς αντιμετώπιση ενός «εξ΄ Ανατολών» κινδύνου και για την εξασφάλιση της ειρήνης στη Βαλτική θάλασσα.

Λευτέρης Ηλιάκης

ΥΓ* Δημοσιεύεται σήμερα στην εφημερίδα "ΑΛΗΘΕΙΑ" (βδομαδιάτικη εφημερίδα του λαού) και εφημερίδα της ΝΕ Χανίων του ΚΚΕ, με την άδεια του συντρόφου συγγραφέα.

ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΑΝ

ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΑΝ

«Εμείς αρχίσαμε αυτό το έργο. Πότε ακριβώς, σε πόσο χρονικό διάστημα, οι προλετάριοι ποιανού έθνους θα αποτελειώσουν το έργο αυτό δεν είναι το ουσιαστικό ζήτημα. Το ουσιαστικό είναι ότι ο πάγος έσπασε, ότι ο δρόμος άνοιξε, ότι ο δρόμος χαράχτηκε». Λένιν.

Ο Σκοπός αυτού του άρθρου δεν είναι να δείξει πως έγινε το μεγαλύτερο κοσμοϊστορικό γεγονός της Ιστορίας πριν 91 ακριβώς χρόνια, (αυτό εξάλλου είναι τοις πάσι γνωστό), ούτε φυσικά να μετατρέψει σε χρονογράφημα τον εαυτό του.
Ο Σκοπός του άρθρου που μόλις τώρα συντάσσουμε και ταυτόχρονα (λίγο αργότερα), μόλις τώρα δηλαδή, κάποιοι η κάποιες από εσάς (θα) το διαβάζετε, είναι να κατανοήσουμε και εμείς και εσείς γιατί ένα γεγονός που πραγματοποιήθηκε ακριβώς πριν από 91 χρόνια, πως ακόμα και σήμερα είναι γεγονός που σημάδεψε σημαδεύει και θα συνεχίζει να σημαδεύει τις ζωές όλων μας.

Η Οκτωβριανή Επανάσταση όχι μόνο αποτέλεσε ένα κοσμοϊστορικό γεγονός που όμοιο του δεν έχει καταγραφεί στη μέχρι τις 25 Οχτώβρη (με το παλιό ημερολόγιο - 7 Νοέμβρη με το νέο του 1917 Ιστορία), αλλά είναι και απ’ αυτά τα γεγονότα που δεν ακυρώνονται με τίποτα και με κανένα τρόπο όχι μόνο ως ιστορικό γεγονός της ημερομηνίας που πραγματοποιήθηκε.
Η Οχτωβριανή Επανάσταση ήταν η αφετηρία εποχής του περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό και που συμβολικά εγκαινίασε όλες τις επαναστάσεις του 20ου αιώνα αλλά και αυτές που θα επαναληφθούν και μάλιστα θα είναι πολύ περισσότερες στον 21ο, μέχρι η ανθρωπότητα να περάσει απ’ το βασίλειο της ανάγκης στο βασίλειο της ελευθερίας.
Καμία απ’ τις αντεπαναστατικές και καταστρεπτικές για τους Λαούς όλης της υφηλίου ανατροπές του ‘89 – ’91, όση σπέκουλα κι αν ρίχτηκε εις βάρος του σοσιαλισμού δεν ήταν ικανή να διαγράψει το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε και την τιτάνια προσφορά του σε όλη την ανθρωπότητα με τα όποια λάθη του, που βεβαίως δεν ήταν αυτά που του προσάπτουν είτε οι παπαγάλοι του συστήματος η ο δεξιός και αριστερός οπορτουνισμός μαζί.
Οι Λαοί σήμερα περισσότερο από ποτέ, σε ολόκληρη την υφήλιο και σε κάθε χώρα ξεχωριστά διαπιστώνουν ακριβώς αυτό, ότι τελικά βγήκαν χαμένοι με αυτές τις ανατροπές, (που ήταν ανατροπές απ’ τα πάνω προς τα κάτω) και σε καμία περίπτωση κατάρρευση.
Οι συνθήκες ζωής των λαών, μετά τις ανατροπές έγιναν πολύ χειρότερες παντού και ότι ο Ιμπεριαλισμός θέλει να τους εκδικηθεί επειδή το όραμα της Οχτωβριανής επανάστασης λειτούργησε όπως "ο Προμηθέας ο δεσμώτης"στην αρχαία Ελληνική λαϊκή Μυθολογία.
Σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη εποχή αποδείχνεται πως ο σοσιαλισμός που γνωρίσαμε, έδωσε στην Ανθρωπότητα πρωτοφανέρωτα επιτεύγματα, την ανέβασε στους Ουρανούς, την πήγε μερικούς αιώνες παραπέρα απ' την νηπιακή στην εφηβική ηλικία και από εκεί στην ωρίμανση της. Πως ο ιμπεριαλισμός αναγκασμένος και μουδιασμένος προχωρούσε και αυτός σε παροχές και παραχωρήσεις για να μην ανατραπεί κάτω απ’ το βάρος μιας ενδεχόμενης σοσιαλιστικής επανάστασης κάπου στην Ιμπεριαλιστική δυτική Ευρώπη αλλά και αλλού.
Η προσφορά της Οχτωβριανής Επανάστασης, απ’ τις πρώτες κι όλας μέρες τις εφαρμογής της, έδειξε στη πράξη ότι εδώ πραγματοποιούνται κοσμοϊστορικά γεγονότα, πως για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία δημιουργούνται μέσα στο εποικοδόμημα συνθήκες «άμεσης δημοκρατίας», τόσο άμεσης που για πρώτη φορά οι γυναίκες αποκτούν πρωτοφανέρωτα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα και συμμετέχουν στη παραγωγική διαδικασία ισότιμα. Αποκτούν υπόσταση και διοικητικές ικανότητες, για πρώτη φορά στην ιστορία εγκαταλείπουν το υποτιμητικό ρόλο που είχαν πριν.
Για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία όχι μόνο πραγματοποιούνται τα ανθρώπινα και τα ολοκληρωμένα συνδικαλιστικά δικαιώματα όχι στο επίπεδο μόνο του «trade unionism», αλλά στη συμμετοχή τους στη διοίκηση του κράτους, στο σχεδιασμό και στις αποφάσεις των λαϊκών αντιπροσώπων στις λαϊκές συνελεύσεις της λαϊκής εξουσίας και οικονομίας.
Στη τότε νεαρή ΕΣΣΔ καταργείται και εξαλείφεται ολοκληρωτικά σε χρόνο μηδέν, ο αναλφαβητισμός η φτώχεια και η ανεργία. Κοινωνικοποιούνται όλα τα βασικά μέσα παραγωγής, η γη γίνεται κοινωνική ιδιοκτησία, εξηλεκτρίζεται ολόκληρη η πρώην αχανής τσαρική Ρωσία, η υγεία η παιδεία γίνεται δημόσιο και δωρεάν υψηλοτάτου επιπέδου αγαθό. Για πρώτη φορά οι συνθήκες στο σοσιαλιστικό κράτος αναδείχνουν τη μεριμνά για τη δωρεάν λαϊκή στέγη.
Για πρώτη φορά οι επιστήμες απελευθερώνονται τόσο πολύ ενάντια στη μοιρολατρία και το μυστικισμό. Για πρώτη φορά η επιστήμη νικάει τις προλήψεις και αναδείχνονται οι πρωτοπόρες και πρωτόγνωρες για την εποχή ανακαλύψεις. Για πρώτη φορά όλες αυτές οι ανακαλύψεις βρίσκουν τόσο έδαφος σε τέτοια μαζικότητα και σε εφαρμογή στη πράξη. Ακόμα και σήμερα αυτού του είδους οι ανακαλύψεις αφήνουν έκθαμβους τους νέους επιστήμονες και τεχνολόγους παντού στο κόσμο. Είναι τέτοιες και τόσο πολλές οι επιστημονικές και τεχνολογικές ανακαλύψεις των μεγάλων κομμουνιστών επιστημόνων όπως ο Βιγκότσκι και ο Λούρια(οι μεγαλύτεροι επιστήμονες της κοινωνικής ψυχολογίας), ο Λομονόσοφ(εξ αιτίας του ο άνθρωπος πήγε στο διάστημα διαμέσου της εφαρμογής στη φυσική της κεραμικής τεχνολογίας), ο Κωνσταντίν Τσιλκόφσκυ (αυτός ήταν ο πρώτος άνθρωπος που κατασκεύασε το πρώτο πύραυλο και έκανε τη πρώτη εκτόξευση του στην ανθρώπινη ιστορία και όχι οι ναζί όπως κατά κόρων λέει η αστική προπαγάνδα), ο Ιλιένκοφ και εκατομμύρια άλλοι που βασίστηκαν στο Μαρξισμό-Λενινισμό τη μεγαλύτερη- διαλεκτότερη επαναστατικότερη και επιστημονικότερη κοσμοθεωρία της Ανθρωπότητας για πάντα και για τα πάντα.
Οι τέχνες ο πολιτισμός και ο αθλητισμός και ελεύθερος χρόνος γίνεται κτήμα της λαϊκής περιουσίας. Αυτό φαίνεται ακόμα και σήμερα παρ’ όλη τη διάλυση της ΕΣΣΔ 17 χρόνια μετά, όπου όλοι οι λαοί της αν μήτι άλλο διαβάζουν παντού σε κάθε στιγμή που θα βρουν ευκαιρία, περισσότερο από κάθε άλλο λαό παντού στη γη. Παρακολουθούν θέατρα και κινηματογράφο(όσοι πια έχουν την οικονομική δυνατότητα να το κάνουν αυτό), ενώ αγαπημένη τους συνήθεια ακόμα και σήμερα, στα ρημάδια του Νέο Ρωσικού καπιταλισμού της φτώχειας και της εξαθλίωσης, που όλα γίνονται για το κέρδος ό κόσμος μαζικά να γεμίζει τα πάρκα αλλά μόνο τις Κυριακές πια και όχι καθημερινά όπως στην πρώην Σοβιετική Ένωση. Ακόμα και οι σημερινοί φτωχοί και άστεγοι της καπιταλιστικοποιημένης Ρωσίας, Ουκρανίας κλπ, δίπλα τους έχουν ένα βιβλίο τέτοια καλλιέργεια τους έδωσε ο «κακός και απάνθρωπος σοσιαλισμός», όπως τον ονομάζουν τα κάθε λογής φερέφωνα.
Τι να πει κανείς για τη σχεδιασμένη με βάση τις ανάγκες εκθαμβωτική και σε «χρόνο μηδέν» εκβιομηχάνιση της Σοσιαλιστικής Ρωσίας. Που μέχρι το 1917 ήταν μια ημιφεουδαρχική και παράλληλα ημιβιομηχανική χώρα (κυρίως στα αστικά κέντρα της δυτικής τσαρικής Ρωσίας, που όμως μέσα απ’ αυτές τις αντιθέσεις όδευε και ήταν παράλληλα μια ανεπτυγμένη ιμπεριαλιστική χώρα).Τι να πει κανείς για αυτήν τη ταχεία εκβιομηχάνιση που πραγματοποιήθηκε σε - και με τέτοιους ρυθμούς ανάπτυξης, μέσα από τα 4 πενταετή προγράμματα και μάλιστα 3 φορές. Στα 3 πρώτα πενταετή προγράμματα πριν το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, στη μεταφορά όλης της βιομηχανίας μέσα στο Β’ Παγκόσμιο πόλεμο και σε συνθήκες σκληρού πολέμου πέρα απ’ τα Ουράλια και στο πενταετές πρόγραμμα μετά απ’ αυτόν. Το βασικότερο όμως όλων ήταν πως η ανάπτυξη αυτή δε γίνονταν σε βάρος περιβάλλοντος το οποίο είναι αντικείμενο της εργασίας του ανθρώπου, ούτε στα μέσα εργασίας γιατί η πολιτική στην οικονομία βασίζονταν στις ανάγκες. Όμως το κυριότερο όλων ήταν, πως οι παραγωγικές δυνάμεις για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία λειτουργούσαν, μέσα σε συνθήκες κατάργησης της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.
Ακόμα και σήμερα στο καπιταλιστικό κόσμο, τέτοιοι αναπτυγμένοι και ισόρροποι ρυθμοί πραγματικής ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων δε μπορούν να υπάρξουν και να πραγματοποιηθούν ακόμα και σε συνθήκες σύγχρονου δουλεμπορίου, γιατί ο καπιταλισμός είναι γεμάτος αντιθέσεις.
Τι να πει κανείς για τις κατακτήσεις (ακόμα και μέσα στη καπιταλιστική Δύση) της κοινωνικής ασφάλισης, κατακτήσεις που αν δεν υπήρχε η ΕΣΣΔ, δε θα τις ξέραμε και αυτό που πάνε να εφαρμόσουν για τους νεότερους σήμερα στην ΕΕ. Εξαιτίας της ΕΣΣΔ υπήρχαν οι συντάξεις έστω και της πείνας σε όλο το καπιταλιστικό κόσμο, για να μη ξεσηκωθούν οι μάζες.
Εξαιτίας της ΕΣΣΔ, υπήρξαν το 5ήμερο και το 7άωρο στη δύση που ήταν 6άωρο απ τη Δεκ του 50 στις σοσιαλιστικές χώρες και είτε αρέσει είτε δεν αρέσει σε ορισμένους και ορισμένες.
Αν δεν υπήρχε η Σοβιετική Ένωση να δώσει τον καλύτερο ανθό της ως μπροστάρηδες τους κομμουνιστές και τα 28.000.000 νεκρούς και σακατεμένους , αλλά και τον«τιμημένο κόκκινο στρατό» η σβάστικα θα κυμάτιζε ακόμα και ίσως σε όλο τον κόσμο αυτή την ώρα που μας διαβάζετε.
Η Οχτωβριανή επανάσταση και ο σοσιαλισμός που γνωρίσαμε πήγε την ανθρωπότητα χιλιάδες χρόνια μπροστά την μετέφερε απ’ την «βρεφική» στη «νηπιακή» και απ’ αυτήν στην «εφηβεία» και στην πρόωρη «ενηλικίωση» της. Η Οχτωβριανή επανάσταση και ο σοσιαλισμός μετέτρεψε το μωρό σε ώριμη υπόσταση με τις όποιες αδυναμίες έχει αυτή.
Εξ’ αίτιας του σοσιαλισμού η παγκόσμια Ειρήνη μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κράτησε σταθερά για πρώτη φορά στη παγκόσμια ιστορία μετά από τόσες δεκαετίες και εμφανίστηκαν για πρώτη φορά τόσα επαναστατικά και εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα σ’ όλο τον κόσμο.
Σε όλους αυτούς και σε όλους εκείνους του «πληρωμένους και μη κονδυλοφόρους», που έγραφαν, γράφουν και θα συνεχίζουν να γράφουν για "ολοκληρωτισμούς", για μη δημοκρατία, κόκκινους φασισμούς και κόκκινους ιμπεριαλισμούς, για στρατόπεδα συγκέντρωσης και άλλα τέτοια γλοιώδη και βρωμερά ψέματα, ότι η ιστορία τους τα επιστρέφει πίσω. Γιατί όπως έλεγε ο μεγάλος επαναστάτης ο Στάλιν, η λάσπη θα ξεραθεί θα πέσει στο κενό, θα τη παρασύρει ό άνεμος της ιστορίας και θα λάμψει η αλήθεια για όλα.
Να είναι σίγουροι όλοι αυτοί ότι ο 21ος αιώνας θα είναι ο αιώνας της ανασύνταξης των επαναστατικών δυνάμεων, της απόκρουσης της επίθεσης του διεθνούς κεφαλαίου, της αποφασιστικής αντεπίθεσης. Θα είναι ο αιώνας μιας καινούριας ανόδου του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος και μιας νέας σειράς κοινωνικών επαναστάσεων.

Γιάννης Κ.

91 ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ, 91 ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΠΙΔΑΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ

Τι κι αν έχουν περάσει 91 χρόνια απ’ τη μεγάλη Οκτωβριανή σοσιαλιστική επανάσταση, οι μνήμες μένουν άσβεστες στους λαούς ολόκληρης της υφηλίου. Το μήνυμα της είναι πιο ζωντανό από ποτέ άλλοτε. Μπορεί ορισμένοι καλοθελητές-απολογητές του ιμπεριαλισμού να λένε πως αυτή σκόνταψε στο κενό όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι! Τι κι αν πέρασαν δέκα επτά χρόνια μετά την πραξικοπηματική ανατροπή του σοσιαλιστικού συστήματος; Όσα χρόνια και αν πέρασαν, όσος ορυμαγδός λάσπης και συκοφαντικής προπαγάνδας και να ρίχτηκε, όσο μεγάλα ψέματα και αν ακολούθησαν, όσες διαστρεβλώσεις των γεγονότων κι αν έγιναν, όσοι τόνοι λάσπης και να ρίχτηκαν, η πλειοψηφία των Ρώσων πολιτών σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση, θεωρεί ότι η μπολσεβίκικη Οχτωβριανή Επανάσταση ήταν & δίκαιη & σωστή και τους Λένιν, Στάλιν τις δύο πιο μεγάλες προσωπικότητες του.

Η συγκεκριμένη δημοσκόπηση όχι μόνο επιβεβαιώνει πως οι λαοί και μνήμη έχουν και κατανοούν τι είχαν και τι έχασαν με πραξικοπηματικό τρόπο, όταν το 78% του Σοβιετικού λαού, σύμφωνα με το δημοψήφισμα του 1991,έλεγε όχι στη διάλυση της χώρας του και ναι στη διατήρηση του σοσιαλισμού. Πως ο σοσιαλισμός είναι μια μεγάλη αναγκαιότητα! Η οκτωβριανή επανάσταση αποτέλεσε την έναρξη των προλεταριακών επαναστάσεων στον 20ό αιώνα, με σκοπό την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση της νέας σοσιαλιστικής κοινωνίας ξανά τον 21ο. Η Οκτωβριανή επανάσταση συνεχίζει να εμπνέει και να δείχνει σαν φάρος φωτεινός το δρόμο των λαών.

H θετική στάση της πλειοψηφίας του ρώσικου λαού απέναντι στην Οχτωβριανή Επανάσταση και στους μπολσεβίκους ηγέτες Λένιν, Στάλιν, δείχνει κάποια πράγματα και ο καθένας μπορεί να βγάλει και τα απαραίτητα συμπεράσματα, για το τι είχαν κερδίσει οι λαοί της πρώην Σ. Ένωσης και τι έχουν τώρα! Η Οκτωβριανή επανάσταση αποτελεί την πρώτη ιστορικά, απόπειρα(σε ολόκληρη την υφήλιο),που προώθησε την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής κοινωνίας, στέλνοντας την εργατική τάξη, μετά απ’την κομμούνα του Παρισιού στην οικοδόμηση του νέου κόσμου, αυτή τη φορά στη βάση της επιστημονικής θεωρίας του σοσιαλισμού. Ήταν οι εργαζόμενοι που, επί σοσιαλισμού, είχαν δεδομένα την κατάκτηση βασικών δικαιωμάτων όπως δημόσια δωρεάν Υγεία, Παιδεία, το δικαίωμα στην εργασία ανάλογα με τα προσόντα του ο καθένας, δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα πρωτόγνωρα για την εποχή κλπ, βλέπουν τώρα, δέκα επτά χρόνια μετά τις ανατροπές, να έρχονται τα πάνω κάτω.

Στη θέση των μεγάλων κοινωνικών κατακτήσεων, τώρα ζωντανεύουν: Η ανεργία και υποαπασχόληση που είχε εκλείψει επί σοσιαλιστικού καθεστώτος, και τσακίζει το μισό σχεδόν πληθυσμό. Αντί για δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες που τους έταζαν, οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν τη στυγνή καπιταλιστική εκμετάλλευση της ολιγαρχίας του πλούτου. Η φτώχεια και εξαθλίωση αγκαλιάζει τεράστιες μάζες των λαών ενώ, την ίδια στιγμή, η ληστεία του κοινωνικού πλούτου, που ξεπουλιέται στην ολιγαρχία, ντόπια και ξένη, γίνεται το σήμα κατατεθέν του νέου εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού καθεστώτος

Όπως όλοι οι λαοί έτσι και οι λαοί της πρώην ΕΣΣΔ, μαζί με την επίθεση στα πολιτικά κοινωνικά και εργασιακά τους δικαιώματα και τις ελευθερίες, αντιμετωπίζουν, ξανά σήμερα, την αχαλίνωτη ιμπεριαλιστική επιθετικότητα. Βλέπουν τις ιμπεριαλιστικές πολεμικές επεμβάσεις κατά λαών και χωρών που αντιστέκονται να μη σταματούν. Ενώ, η παγκόσμια Ολιγαρχία του πλούτου, μέσω , της καπιταλιστικής διεθνοποίησης, περνά στα ψηλότερα επίπεδα ληστείας του κοινωνικού πλούτου λαών και χωρών, διευρύνοντας έτσι τις κοινωνικοοικονομικές ανισότητες σ' όλο τον κόσμο. Αυτές οι οδυνηρές εξελίξεις υπογραμμίζουν την αναγκαιότητα του σοσιαλισμού σήμερα. Οι λαοί, με οδηγό και φάρο την Οχτωβριανή Επανάσταση, με διδάγματα και πλούσιες εμπειρίες, είναι βέβαιο πως θα επανακάμψουν, με μπροστάρηδες τους κομμουνιστές, με όλους τους λαϊκούς αγωνιστές που εμπνέονται από τα ιδανικά της κοινωνικής δικαιοσύνης, της πραγματικής προλεταριακής ελευθερίας. Ο ιμπεριαλισμός θα ανατραπεί με την πάλη της εργατικής τάξης και των λαϊκών μαζών!

Γιάννης Κ.

Ιωσήφ Βισσαρίονοβιτς (Στάλιν) Του Λευτέρη Ηλιάκη

Ιωσήφ Βισσαρίονοβιτς (Στάλιν) Του Λευτέρη Ηλιάκη

Ο Ιωσήφ Βισσαρίονοβιτς, γνωστός με το επαναστατικό ψευδώνυμο Στάλιν, που στα ρωσικά σημαίνει Ατσαλένιος, γεννήθηκε το 1897 στον Καύκασο, στη μικρή πόλη Γκόριτης Γεωργίας, στα Βόρεια της Τιφλίδας. Οι γονείς του ήταν φτωχοί αγρότες, απόγονοι δουλοπάροικων, αλλά όχι αγράμματοι, και άξεστοι, (όπως αναφέρουν σκόπιμα αρκετοί βιογράφοι του).

Τα πρώτα γράμματα τα διδάχτηκε από την μητέρα του, η οποία τον προόριζε για ιερέα. Γι΄ αυτό και σε συνέχεια, φοίτησε στο ιεροδιδασκαλείο της Τιφλίδας, εγκατέλειψε όμως τις σπουδές του μετά από τη μύησή του στις επαναστατικές ιδέες του τότε παράνομου σοσιαλδημοκρατικού κόμματος.

Η σταδιοδρομία του ως επαγγελματία επαναστάτη, αρχίζει το 1899, με την ενεργό συμμετοχή του σε αντικαθεστωτικές ενέργειες, οπότε απεπέμθη από το Ιερατικό Σεμινάριο, όπου φοιτούσε.

Επί δυο χρόνια σχεδόν ασχολήθηκε αποκλειστικά με τη μελέτη επαναστατικών και ιστορικών κειμένων, για να αποκτήσει τις πολιτικές γνώσεις που πίστευε ότι του ήταν απαραίτητες.

Κατά τις μαρτυρίες πολλών συντρόφων του, της εποχής εκείνης, ο Στάλιν εθεωρείτο μεταξύ των πιο μορφωμένων νέων επαναστατών, σε αντίθεση με όσα του καταλόγιζε ο Τρότσκι που τον θεωρούσε «…άξεστο, πεισματάρη, περιορισμένων πνευματικών ικανοτήτων και χωρίς δημιουργική φαντασία…». Εκτός από τα Γεωργιανά, τη μητρική του γλώσσα γνώριζε άπταιστα τα ρωσικά και τα αρμένικα. Από το 1897 ως το 1901 εργάστηκε ως καθοδηγητής παράνομων εργατικών πυρήνων, μεταξύ των εργατών της Τιφλίδας και, σε συνέχεια, των εργατών της τότε αναπτυσσόμενης Βιομηχανίας πετρελαίου του Βατούμ στις Γεωργιανές ακτές του Εύξεινου, και στο Μπακού, στο σημερινό Αζερμπαϊτζάν, στις ακτές της Κασπίας.

Το 1901 συλαμβάνεται από την Ωχράνα (τη μυστική Αστυνομία του Τσάρου) κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων στο Μπακού, και φυλακίζεται για δυο περίπου χρόνια. Όμως μετά την αποφυλάκισή του εκτοπίζεται αμέσως στην Ανατολική Σιβηρία, από όπου όμως γρήγορα δραπετεύει και συνεχίζει ξανά την παράνομη πολιτική δραστηριότητά του στην περιοχή του Καυκάσου.

Με τη διάσπαση του σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος το 1903, σε δυο παρατάξεις προσχώρησε με τους συντρόφους του στους μπολσεβίκους (πλειοψηφούντες) των οποίων ηγείτο ο Λένιν. Από το 1905 ως το 1908 διευθύνει, μαζί με τον Ορτζονίκιζε και τον Βοροσίλως τον αγώνα χιλιάδων εργατών στα διυλιστήρια του Μπακού, ενώ το Μάρτη του 1908 ξανασυλαμβάνεται και καταδικάζεται σε εξορία, αλλά δραπετεύει μετά από οχτώ μήνες και επιστρέφει στο Μπακού, όπου αναδιοργανώνει την κομματική ομάδα της περιοχής και επανεκδίδει την τοπική κομματική εφημερίδα, που η κυκλοφορία της είχε διακοπεί. Την περίοδο αυτή ο Στάλιν κάνει τις πρώτες πολιτικές δηλώσεις του σχετικά με την στρατηγική και πολιτική του κόμματος. Συγκεκριμένα δηλώνει ότι «…για την επιτυχία του αγώνα μας απαραίτητη είναι η διατήρηση του παράνομου μηχανισμού του κόμματος… Ακόμα είναι αναγκαία η συνεργασία μας με τα άλλα, εκτός Ρωσίας, επαναστατικά κόμματα, απαιτείται μεγάλη επιλογή μεθόδων δράσης που εφαρμόζονται στο εξωτερικό… άλλες είναι οι συνθήκες που επικρατούν στη Γερμανία ή στη Γαλλία, και άλλες στη Ρωσία….».

Αυτές οι δηλώσεις του Στάλιν αποτέλεσαν και μια από τις διαφωνίες του με τον Τρότσκι, που υποστήριζε την λεγόμενη «γερμανική τακτική», σύμφωνα με την οποία «… η επανάσταση πρέπει να αρχίσει πρώτα στις βιομηχανικά ανεπτυγμένες χώρες…».

Κατά τη διάρκεια μιας απεργίας ο Στάλιν συλλαμβάνεται πάλι, εκτοπίζεται στη Σιβηρία, αλλά δραπετεύει και πάλι το Φλεβάρη του 1912. αναλαμβάνει τότε σε μια μικρή περίοδο νομιμότητας τη θέση του αρχισυντάκτη της εφημερίδας Πράβδα, που στα ρωσικά σημαίνει Αλήθεια, επίσημο όργανο της μπολσεβίκικης παράταξης του κόμματος. Τον Απρίλη του 1912 εκλέγεται αναπληρωματικό μέλος της ΚΕ και λίγο αργότερα μέλος του Πολιτικού Γραφείου του κόμματος. Την ίδια εποχή, προς τα τέλη του Απρίλη συλλαμβάνεται πάλι εκτοπίζεται στη δυτική Σιβηρία και δραπετεύει με την έκρηξη της επανάστασης του Μάρτη (1917) και επέστρεψε στην Ευρωπαϊκή Ρωσία.

Στις 19-25 Απρίλη ο Λένιν δέχεται επίθεση από τους συντηρητικούς της μπολσεβίκικης παράταξης γιατί υποστήριζε μια σκληρότερη πολιτική κατά της προσωρινής κυβέρνησης του Κερένσκυ. Ο Στάλιν όμως ανέλαβε την υπεράσπιση του Λένιν με έμφαση κι όπως αποδείχτηκε είχε δίκιο.

Από τον Ιούλιο του 1917 ο Στάλιν αναλαμβάνει τη θέση του Γραμματέα της ΚΕ της Μπολσεβίκικης παράταξης, όταν ο Λένιν έπεσε στην παρανομία κατά την περίοδο της σκληρής τρομοκρατίας από την κυβέρνηση Κερένσκυ.

Λίγο αργότερα οργανώνει μαζί με τον Σβερντλώφ το 6ο συνέδριο της παράταξης όπου από τη μια μεριά προετοιμάστηκε η εξέγερση του Οκτώβρη κι από την άλλη εγκρίθηκε επίσημα η μετανομασία της παράταξης σε Κομμουνιστικό Κόμμα που πραγματοποιήθηκε το Μάρτη του 1918. το συνέδριο αυτό αποτέλεσε σταθμό για την πολιτική ζωή του Στάλιν, ο οποίος υποστήριξε θερμά τις θέσεις του Λένιν, με το σύνθημα: «Όλη η εξουσία στα νέα Σοβιέτ…!».

Οι θέσεις αυτές εγκρίθηκαν από τους αντιπροσώπους των επαναστατικών πυρήνων παρά τις έντονες αντιδράσεις του Κάμενεφ, Ρύκωφ και άλλων περιφερειακών, μαζί με τον ακροαριστερό Τρότσκι ότι «ο σοσιαλισμός πρέπει να ξεκινήσει από τις βιομηχανοποιημένες χώρες. Λίγες μέρες αργότερα ο Κερένσκυ (με υπόδειξη και των Άγγλων συμβούλων τους προβαίνει σε μια σειρά κατασταλτικά μέτρα και διατάσσει τη σύλληψη και την προσαγωγή σε δίκη, του Λένιν, την επαναφορά του στρατιωτικού νόμου και τις θανατικές ποινές και την διάλυση των εκτελεστικών επιτροπών των Σοβιέτ.

Με τη δημοσίευση του εντάλματος ο Λένιν αποφασίζει να παραδοθεί για να λάμψει η αλήθεια στη δίκη…. Ο Στάλιν όμως τον πείθει και τον φυγαδεύει σ΄ ένα χωριό κοντά στα Φιλανδικά σύνορα, μαζί με τον Ζηνόβιεφ.

Η σθεναρή υποστήριξη των απόψεων του Λένιν, εκ μέρους του Στάλιν, εναντίο των θέσεων των περιφερειακών και των ακροαριστερών, έσωσε, ουσιαστικά την επερχόμενη Οχτωβριανή Επανάσταση, ενώ αποτελεί, ταυτόχρονα μια πρώτη «σύγκρουση» μεταξύ Στάλιν και των μετέπειτα «αντισταλινικών» της περιόδου 1930-1938 (Τρότσκι, Ζηνοβιέφ, Κάμενεφηλιπς). Οι οποίοι αν επικρατούσαν από την αρχή το Σοβιετικό κράτος θα είχε διαλυθεί ήδη από το 1924.

Αναμφισβήτητη η προσφορά του σοσιαλιστικού συστήματος. (του Λευτέρη Ηλιάκη)