Μετά την επιβράδυνση, έρχεται η Ύφεση, μετά η Κρίση και ενίοτε το Κραχ, μετά δεν έρχεται πάντα η ανάπτυξη, αλλά η καταστροφή Κεφαλαίων, δλδ ο Πόλεμος

Όχι δεν καταρρέει ο Καπιταλισμός(τουλάχιστον ακόμα), ζει στις αδήριτες αντιφάσεις και αντιθέσεις του και μετά από ένα αναπάντεχο Θρίαμβο το 1990, την ώρα που ο ίδιος ήταν στα πρόθυρα της αυτοκαταστροφής του, τον έσωσε ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ και η Παρέα του!!!
Σήμερα ζει τις "τελευταίες μέρες της Πομπηίας" και πιστέψτε μας, δεν υπάρχει επιστροφή, ακόμα κι εδώ στην Ελλάδα που τελευταίοι θα κλείσουμε την πόρτα, ο Καπιταλισμός βρίσκεται σε σοβαρή θέση εξάρτησης και το ρόλο που θα έχει ( ; ), αν έχει στην επόμενη φάση Καπιταλιστικής Ανάπτυξης στην περιοχή και συνεπώς από το μερίδιο που παίρνουν από τον κοινωνικό πλούτο σε σχέση με άλλες σύμμαχες και ταυτόχρονα ανταγωνιστικές οικονομίες, όπως πχ της Πανίσχυρης Τουρκικής που σε λιγότερο από ένα μήνα έχτισε μια νέα πόλη για τους Σεισμοπαθείς.
Χτες στις ΗΠΑ, είχαμε την χρηματιστηριακή κατάρρευση δυο μεγαλομεσαίων Επενδυτικών Τραπεζών της SVB(της τράπεζας της Σίλικον Βάλει) με - 60% της Χρηματιστηριακής της Αξίας, με ότι συνεπάγεται στον τομέα των νέων Τεχνολογιών που θα πάνε μισό τουλάχιστον Αιώνα πίσω τόσο την Έρευνα(που αγοράζουν από Ρώσους, Ιρανούς και Πακιστανούς προγραμματιστές), όσο και το εμπορικό τους προϊόν, καθώς και της SBNY(Signature Bank) με - 28% και ακόμα δεν έχουμε δει τίποτα.
Ο Πόλεμος στην Ουκρανία, ήταν νομοτελειακός για τον Αμερικανικό Καπιταλισμό που δεν είχε πειστεί απ΄ ότι φαίνεται ακόμα από την Σχολή της Αναδίπλωσης και οι νέοι Πόλεμοι που θα Προκύψουν και θα προκύψουν νομοτελειακά, τόσο στην Δυτική Ευρώπη, όσο και στην Αμερικανική Ήπειρο για πρώτη φορά, δεν είναι σε φαντασιακό επίπεδο, μιας και η φαντασιακή Κεϊνσιανική Κύκλωση της Κερδοφορίας μέσω των Κρίσεων, δεν μπορεί να καλυφθεί αλλιώς.
Για να θυμίσουμε τι έλεγε ο σοσιαλδημοκράτης Κέινς, τον οποίο ούτε τον θεωρούμε σημαντικό, ούτε είμαστε οπαδοί του, για την κύκλιση της ανάπτυξης σε αρνητική φορά.
Ανάπτυξη-επιβράδυνση-ύφεση-κρίση(δλδ αρνητική στασιμότητα).
Ο Κέινς δεν έβαζε στην εξίσωση το Κραχ(αδράνεια - αναστολή πληρωμών) και τον Πόλεμο(που είναι καταστροφή κεφαλαίων. Αυτό το έκαναν και πολύ σωστά μόνο οι Μαρξιστές-Λενινιστές και δικαιώθηκαν ιστορικά, γιατί ερμηνεύουν ιστορικά και όχι στατιστικά. Ο Κέινς δεν ήταν τέτοιος, εκπρόσωπος του Επιστημονικού Σοσιαλισμού δλδ), έβαζε αμέσως μετά την Κρίση, την ανοδική τάση, την ένταση η αύξηση της παραγωγικότητας(το οικονομικό άλμα), την επιτάχυνση και τέλος την ανάπτυξη που στον καπιταλισμό σημαίνει αποκλειστικά και μόνο κερδοφορία στη σχέση κόστους- οφέλους κι όχι ανάπτυξη προς όφελος των κοινωνιών.
Για να δούμε σε πρώτη φάση από αυτή την άποψη, μπορεί να υπάρξει ταυτόχρονα ανοδική τάση και επιβράδυνση, χαλάρωση και διαρκείς εναλλαγές ανάμεσα σε πληθωρισμό και αποπληθωρισμό;;;
Όχι σαφέστατα, όχι με οποιαδήποτε οικονομική σχολή τόσο της Δύσης, όσο και της λεγόμενης Ανατολής, άρα σε δεύτερη φάση οι πόλεμοι που ήδη σχεδιάζονται από την κρίση του 2008 και ελέω της Κίνας και της Ρωσίας(η Κίνα τότε ήταν η 2η Οικονομία του Πλανήτη και Ρωσία τότε ήταν η 7η και ετοιμαζόταν να ξεπεράσει το Ηνωμένο Βασίλειο, κάτι που το κατάφερε το 2014), δεν προχώρησαν ρίχνοντας τεχνογνωσία και τον πόλεμο στη Γεωργία που πάγωσαν σε σε μεγάλο βαθμό την λεγόμενη κίνηση προς την Αδράνεια και στον Γενικευμένο Πόλεμο, που πάλι η Δύση επέφερε στην Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, την περίοδο που ο Καντάφι προετοιμάζονταν για την πρώτη επαφή ανάμεσα στα Αφρικανικά Κράτη και τη Δημιουργία των Η.Π.της Αφρικής(καθόλου τυχαίο)!!!
Μετά ήρθαν τα Μαϊντάν και η συνέχεια γνωστή, ωστόσο, σήμερα ο δυτικός κόσμος και ο Προτεσταντικός Καπιταλισμός και το Βατικανό, παρά τις αντιθέσεις τους, δεν βρίσκουν κοινό σημείο και τόπο αναφοράς. Τουναντίον η φάση της χαλάρωσης της Ευρωπαϊκής Οικονομίας το 2019, που επήλθε νομοτελειακά, μετά την Βαρουφάκια Λογική της Δημοσιονομικής Χαλάρωσης Πανευρωπαϊκά και κράτησε μέχρι το 2021. Σταδιακά, αργά, αλλά σταθερά, όπως και στις ΗΠΑ, έρχονταν η επιβράδυνση, η οποία κρατήθηκε ξανά με την αύξηση του Πληθωρισμού(χωρίς όμως να κοπεί το απαραίτητο χρήμα, για να μην πάει στο 45% ονομαστικά και γι αυτό δεν έλυσε και κάτι σε αντίθεση με την Τουρκία που αναπτύσσεται πιο γρήγορα από κάθε άλλη δυτική Οικονομία αυτή τη στιγμή), γι αυτό και το ΝΑΤΟ μαζί με την ΕΕ, προετοίμαζαν εισβολή τόσο στη Ρωσία, όσο και στη Λευκορωσία από τις χώρες της Βαλτικής, αλλά και από την Ουκρανία. Στην πρώτη φάση τους πρόλαβε ο Κοβιντ που προήλθε τελικά από τα βιολογικά εργαστήρια του Υιού του Μπάιντεν στην Ουκρανία, πλέον το έχουν ομολογήσει και οι ίδιοι και όχι για την Γιουχάν που έψαχναν το αντίδοτο, αφού εκεί είχε ριχθεί στην λεγόμενη Στρατιωτική Ολυμπιάδα από Αμερικανούς μετέχοντες σε αυτήν, στη δεύτερη φάση οδήγησαν αν δεν έσυραν τη Ρωσία σε αυτή τη λογική και τώρα, λόγω της συντριπτικής ήττας του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στο μέτωπο της Ουκρανίας, δυσκολεύονται να ανοίξουν τόσο τα μέτωπα της Γεωργίας, της Υπερδνειστερίας, της Γκαγκαουζίας, της Οσετίας και φυσικά των Βαλτικών Χωρών, του Κοσσόβου και της Βοσνίας.
Η Χαλάρωση έφερε την Επιβράδυνση και τώρα το 2023 μπήκαμε κανονικά και με το νόμο στην ύφεση, ενώ το 2024 θα είναι χρονιά Κρίσης και από εκεί και μετά τα πράγματα θα πάρουν εκθετική μορφή, ίσως μέσα στο 2024, αλλά σίγουρα μέχρι το 2025, οδηγούμαστε σε ΚΡΑΧ(δλδ σε αδράνεια και αναστολή πληρωμών) και μετά θα υπάρξει η προετοιμασία για πολέμους.
Αν στην Κυβέρνηση των ΗΠΑ, θα είναι οι Δημοκρατικοί(πράγμα εντελώς απίθανο), θα προσπαθήσουν να μεταφέρουν τον πόλεμο στα μέρη που αναφέραμε και αν έχουν καταφέρει να επανεξοπλιστούν γιατί έχουν σοβαρό θέμα, όπως ολόκληρο το ΝΑΤΟ, πλην της Τουρκίας, που είναι ο μεγαλύτερος παίκτης, ετοιμοπόλεμος και πλέον τεχνολογικά εξοπλισμένος Στρατός του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή, που κοιτάζει όμως και αλλού σε Σαγκάη και CSTO!!!
Φυσικά θα πρέπει να συνεχίζεται και κατά τη γνώμη μας, δεν θα τελειώσει ο Πόλεμος στην Ουκρανία, παρά το 2026, γιατί αυτό λέει η τακτική της Ρωσίας, μεγάλα αποτελέσματα, νικηφόρα με το λιγότερο κόστος, κυρίως οικονομικό και με τη μεγαλύτερη ταυτόχρονα οικονομική φθορά του Αντιπάλου της, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ δλδ και θα το καταφέρει.
Αν στην Κυβέρνηση των ΗΠΑ, επέλθει ο Τραμπ(όχι οι Ρεπουμπλικάνοι), ετοιμάζεται ο πόλεμος της αναδίπλωσης με τον μεγαλύτερο αντικειμενικά αντίπαλο των ΗΠΑ, το γειτονικό Μεξικό, ενώ στην Ευρώπη Πολωνία Η. Βασίλειο(με η χωρίς Σκωτία),και χώρες της Βαλτικής, θα συγκρουστούν με τη Γερμανία, πιθανόν Ουγγαρία, Σλοβακία και Ρουμανία που θα έχει ως σύμμαχο της και τη Γαλλία και αυτό δεν το λέμε εμείς, αυτοί οι ίδιοι το ομολογούν από τώρα που δεν πάνε καλά τα πράγματα. Να ξέρετε και είναι ιστορικά αποδεδειγμένο, ότι όσο Κερδίζει η Ρωσία, τόσο θα βρίσκει όλο και περισσότερους συμμάχους στους πρώην αντιπάλους της.
Εδώ όποια κυβέρνηση και να προκύψει στις Εκλογές μάλλον του Φθινοπώρου, θα οδηγηθεί σε νεότερες σε ένα μίση χρόνο, που θα οδηγήσουν τη χώρα σε ένα είδος Οικουμενικής των παρατάξεων της σωστής πλευράς της Ιστορίας, δλδ όλων πλην ΚΚΕ(ευτυχώς που υπάρχει και αυτό, πάντα μόνο αυτό υπήρχε και δεν ντρεπόμαστε, αλλά είμαστε περήφανοι για την ύπαρξη μας ως λαός), για να παραδοθεί το Αιγαίο και η Θράκη σε συν διαχείριση, από το όλο Αστικό Πολιτικό Σύστημα (ΝΔ. ΣΥΡ, ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ, ΕΛ,ΛΥΣ, μέρος του ΜΕΡΑ 25).
Όλα αυτά δεν είναι σενάρια άρρωστων εγκεφάλων, είναι αποτέλεσμα της λειτουργίας του Καπιταλισμού του επερχόμενου κύκλου κρίσης, Ανάπτυξη-επιβράδυνση-ύφεση-κρίση(δλδ αρνητική στασιμότητα)-Κραχ(αδράνεια δλδ αναστολή πληρωμών) και τον Πόλεμο(που είναι καταστροφή κεφαλαίων), καθώς και των τεσσάρων βασικών αντιθέσεων του Καπιταλισμού.
1)Αντίθεση Αντίφαση της Παραγωγής και του Κεφαλαίου, 2)Αντίθεση και Αντίφαση της Παραγωγής και της Κατανάλωσης, 3)Αντίθεση και Αντίφαση της Σχετικής Οργάνωσης της Οικονομίας και της Αναρχίας της(όχι ιδεολογικής Αναρχίας), σε κοινωνική Κλίμακα και 4)Αντίθεση και Αντίφαση του Σκοπού της Κεφαλαιοκρατικής Παραγωγής και του Σκοπού των Παραγωγικών Δυνάμεων, με αποτέλεσμα τη μετατροπή του Πλανήτη σε πολυπολικό με ναυαρχίδα τα σοσιαλδημοκρατικά BRICS.

Τι συμβαίνει με τις ισοτιμίες αυτή τη στιγμή και ποιος ο ρόλος του νόμου της αξίας στον Καπιταλισμό, σε φάσεις όπως τη σημερινή

Η Κεφαλαιακή χρηματαγορά είναι μέρος της ανταλλαγής αξιών(όχι απαραίτητα με τη Μαρξιστική Έννοια, δηλαδή δεν εκφράζουν ούτε και αντανακλούν τον κοινωνική εργασία που ενσαρκώνεται στα εμπορεύματα σε ολόκληρη τη σφαίρα της παραγωγής, κατανάλωσης, αναπαραγωγής κεφαλαίου), ανεξάρτητα αν το χρήμα αποτελεί ένα ισοδύναμο ανταλλαγής εμπορευμάτων, ως κυκλοφορούν η κυκλοφορικό Κεφάλαιο.
Αυτή είναι και μια από τις παραγόμενες αντιθέσεις της λεγόμενης "Οικονομίας της Αγοράς" που ως φράση προσπαθεί να εξωραΐσει την Καπιταλιστική Παραγωγή.
Στην προκειμένη "ο νόμος της Αξίας" που είναι ο νόμος ο νόμος του σχηματισμού των τιμών, έρχεται σε αντίθεση με τον ίδιο του τον εαυτό μιας και ο νόμος της αξίας συνίσταται στο ότι η ανταλλαγή των εμπορευμάτων συντελείται με βάση τον κοινωνικά αναγκαίο χρόνο εργασίας.
Στην πραγματικότητα στη βάση των τιμών βρίσκεται η αξία και σε τελευταία ανάλυση ο κοινωνικά αναγκαίος χρόνος εργασίας, ωστόσο στον καπιταλισμό ο νόμος της αξίας είναι αυθόρμητος ρυθμιστής της οικονομίας και δεν εξαρτάται αποκλειστικά από αυτό το νόμο που και στο Σοσιαλισμό θα υπάρξει νομοτελειακά όπως έλεγε ο Στάλιν(στην μπροσούρα του "Οικονομικά Προβλήματα του Σοσιαλισμου στην ΕΣΣΔ"), αλλά θα αφορά την κοινωνική εραγασία ως αποτύπωση του αναγκαίου χρόνου για την παραγωγή προϊόντων και εμπορευμάτων.
Αυτά ως πρόλογος, ωστόσο συμπληρωματικά να πούμε ότι το χρήμα έχει πέντε λειτουργίες για να κατανοήσουμε τα παρακάτω και τι συμβαίνει στην παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία σήμερα, όσον αφορά το λεγόμενο συνάλλαγμα που είναι μέρος της ανταλλαγής Κεφαλαίων που συντελείται στον Καπιταλιστικό Τρόπο Παραγωγής.
1)Το χρήμα είναι ανταλλακτικό ισοδύναμο, ως μέτρο αξίας των εμπορευμάτων.
2)Το χρήμα χρησιμεύει ως μέσο κυκλοφορίας του εαυτού του, εξού και η συνάρτηση Ε-Χ-Ε που είχε αποδείξει ο Μαρξ στο "Κεφάλαιο", δηλαδή είναι το Κυκλοφορούν η Κυκλοφορικό Κεφάλαιο.
3)Το χρήμα παίζει το ρόλο του μέσω της συσσώρευσης(στον αναπτυγμένο μονοπωλιακό καπιταλισμό, όλο και λιγότερο ειδικά στο Retail Banking).
4)Το χρήμα είναι μέσο πληρωμής & 5)Το χρήμα είναι βασικός πυλώνας στις οικονομικές σχέσεις των χωρών και το χρήμα παίζει το ρόλο του παγκόσμιου χρήματος.
Στο διεθνή στίβο το χρήμα παρουσιάζεται με την πρωταρχική, τη χρυσή του μορφή, που μέχρι το Νίξον και την Οικονομική του πολιτική, βασίζονταν στο Χρυσό, μέχρι τις προάλλες που η Ρωσική Ομοσπονδία τον επανέφερε και επίσημα και έγινε ο κακός χαμός στα Χρηματιστήρια που καθόριζαν το τι μέλει γενέσθαι στην Οικονομία των Αναταλακτηρίων.
Τελικά ως κυκλοφορικό Κεφάλαιο "Το χρήμα είναι: «εμπόρευμα όλων των εμπορευμάτων»", έτσι έλεγε ο παππούλης Μαρξ.
«Το χρήμα δεν έχει τιμή. Για να συμμετέχει σε αυτήν την ενιαία σχετική μορφή της αξίας των άλλων εμπορευμάτων, θα πρεπε ν' αναφερθεί στον ίδιο τον εαυτό του σαν προς το δικό του ισοδύναμο».συνέχιζε να λέει ο εν λόγω σοφός.
Ωστόσο ως κυκλοφορικό Κεφάλαιο πρέπει να δούμε η ουσία του χρήματος που ακριβώς συνίσταται: α)Ότι είναι μέσο εμφάνισης της αξίας του κάθε εμπορεύματος,
β) Ότι είναι αυθόρμητος υπολογιστής της κοινωνικής εργασίας των ατομικών παραγωγών,
γ) Ότι κάτω από ορισμένες ιστορικές συνθήκες γίνεται μέσο εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης συνολικά, δηλαδή του λεγόμενου "Μεταβλητού Κεφαλαίου".
δ) Ότι το χρήμα, είναι μέσο πληρωμής
ε) Ότι το χρήμα στις οικονομικές σχέσεις των χωρών, παίζει το ρόλο του παγκόσμιου χρήματος.
στ) Οτί σε αυτό αντανκλά και ο θυσαυρισμός, που στον Καπιταλισμό δεν είναι και ο καλύτερος σύμβουλος για τις λαϊκές μάζες, αφού αυτές μόνο για λίγο μπορούν να αποκτήσουν τέτοια χαρακτηριστικά, μέχρι να τις χρησιμοποιήσει ξανά το Σταθερό Κεφάλοιο ως πόρους σε μια φάση κρίσης.
Πάμε στο δια ταύτα τώρα.
Στην ΕΕ υπάρχει όπως και στις ΗΠΑ και σε ολόκληρο τον Προτεσταντικό & Καθολικό Καπιταλιστικό Κόσμο, η όπου αυτού φτάνει η "χέρα ντου"(που λέμε και στο χωριό μας εννοώντας το χέρι του), η αναπαραγωγή των αντιθέσεων του ίδιου του Καπιταλιστικού Τρόπου Παραγωγής, ειδικά σε συνθήκες όξυνσης των εμδοιμπεριαλιστικών αντιθέσεων και φυσικά σε συνθήκες Κρισιακών Φαινομένων.
Η αντίθεση της κοινωνικής παραγωγής και των κεφαλαίων δεν εκφράζεται επακριβώς στις τιμές των προϊόντων, αρά ο περι-λαλίστατος νόμος της Αξίας πάει περίπατο από το λεγόμενο "αόρατο χέρι της αγοράς", γεννώντας μια νέα - νεότερη αντίθεση ανάμεσα στη λειτουργία της αξίας και στην αυτοαναίρεση της , που εκεί μάλλον θα καταλήξει νομοτελειακά, μέσα από αντιθάσεις.
Εδώ οι νόμοι της διαλεκτικής αποσαφηνίζουν και αποκωδικοποιούν την παρασιτική φύση του Καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, που όταν μπουκάρει η κερδοφορία του, επιστρατεύει τις μικροαστικές συντεχνίες και τα υπολείμματα προγενέστερων τρόπων παραγωγής ταυτόχρονα με τις μεταφυσικές δοξασίες της Αριστοκρατικής φύσης που θέλουν να κατακτήσουν τις αγορές του πλανήτη, αλλά και πάσης φύσης και λογής πρόθυμο μετέχοντα, όπως τα "δικαιωματιστικά" κινήματα τύπου LGBT, Οικοναζιστές, Βεγκανιστές, Ακαπνίστας κλπ άλλους τροβαδούρους της κερδοφορίας. δηλαδή επιστρατεύει εκτός από τον λούμπεν φασισμό και τον φασισμό πολυτελείας, η και κάθε κοπής, προφανώς για να κάνει τη δουλειά του, ανάλογα με τους συσχετισμούς δυνάμεων και την ανθωρπογεωγραφία της εκάστοτε περιοχής.
Ο νόμος της Ενότητας και της Πάλης των αντιθέτων ευθυγραμμίζεται μαζί με το νόμο της Άρνησης της Άρνησης στο νόμο της Αξίας, που αυτοαναιρείται και προοπτικά δημιουργεί ηθελημένα, η άθελα του, το δρόμο για το πέρασμα σε νέες ποιοτικές αλλαγές, αφού η ποσοτική συσσώρευση θα καταλήξει σε εμπλοκή του τρόπου παραγωγής.
Στην πραγματικότητα, θα του επιφέρει τεράστια, πολύπλοκα, πολυποίκιλα και ακατάσχετα κρισιακά φαινόμενα, ζητήματα - προβλήματα , που δεν δύναται η λύση τους με μαγικά ραβδάκια της Ματζίκα Ντε Σπελ.
Η λύση τους θα έχει δύο κατευθύνσεις, η με τις κάννες των όπλων στα πεδία των μαχών(στην χειρότερη περίπτωση), αν δεν έχουν δημιουργηθεί άλλου είδους ζητήματα που όλοι λίγο ως πολύ τα ψυχανεμιζόμαστε και δεν είναι απαραίτητο, ότι θα έχουν πάντα και την πιο θετική κατάληξη. Τουτέστιν αυτό που ζούμε από το 2011 σε Συρία, Λιβυή, Σομαλία, Υεμένη, Σαχέλ, Αφγανιστάν, Ουκρανία, Καύκασο και αλλού, είναι μια από τις λύσεις που αναζητά ο Καπιταλισμός για να ξεμπλοκάρει τη θαλάμη της κερδοφορίας, του και μιλάμε αποκλειστικά για τον Δυτικό Καπιταλισμό που κατά κύριο λόγο είναι ο μόνος, αποκλειστικός και βασικός υπεύθυνος για ότι ζούμε.
Στο δια ταύτα σχεδόν μονολεκτικά, γιατί στον πρόλογο κρύβεται όλο το ρεζουμέ της κατανόησης γιατί το €δολάριο είναι ένα προβληματικό νόμισμα, που κράτησε πάρα πολύ και αντικειμενικά τα ψωμιά του, είναι μάλλον τελειωμένα, όχι τόσο γιατί πληθωρίζει, αλλά γιατί αλληθωρίζει σε οικονομιίες που δεν έχουν κοινή εθνική οντότητα , και κοινά πρόσημα και αναγκαιότητες στον αριθμητή , ενώ είναι ανισόμετρες, αλλά έχουν κοινό παρονομαστή την Ευρωζώνη και την τάση της να δημιουργεί επισφάλειες στις κοινωνίες, η οποίες με τη σειρά τους, θα επιφέρουν σωρρεία προβλημάτων.
Το βαρέλι το πετρέλαιο για παράδειγμα έχει συνεχείς πτωτικές τάσεις, κι εμείς βάλαμε βενζίνη πριν λίγο με 2,44€ το λίτρο, το ψωμί το Χειμώνα θα έχει κόστος κοντά 2,00€ το μισό κιλό και οι πραγματικοί μισθοί δεν θα ξεπερνούν τα 250€, αλλά ως ονομαστικοί θα είναι κάπου στα 670€, κάτι το είχαμε γράψει εδώ πέρα ξανά πριν 10 ακριβώς χρόνια.
Η Ευρωπαϊκή Οικονομία πνέει τα λοίσθια και δεν έχει την παραμικρή σχέση η Ουκρανία, η Υεμένη, η Σομαλία, αλλά τα κρισιακά φαινόμενα που σε συνδυασμό με τις κυρώσεις απασφαλίζουν την χειροβομβίδα στο χέρι του χειριστή της και την έχουν κολλήσει πάνω του.
Το Ευρώδολάριο(€), από πέρυσι τέτοιο καιρό υποχωρεί έναντι του δολαρίου κατά 17,39%, χωρίς το τελευταίο να ανεβαίνει, με αποτέλεσμα το δολάριο σήμερα να καταγράφει μια δυναμική υπερκέσασης έναντι του ευρώ και μάλιστα, αυτό να φαίνεται πως δεν θα έχει καμία επιστροφή επιστροφή στις μέρες που η ισοτιμία ήαν υπέρ αυτού κατά 1 προς 1,29, που ήταν πριν "λίγα" χρόνια.
Η ισοτιμία είναι στον παρακάτω πίνακα και ως του χρόνου θα είναι σχεδόν ένα προς ένα και εικοσιπέντε στην καλύτερη περίπτωση, αλλά το νόμισμα που έχει σπάσει όλα τα ρεκόρ είναι το Ρούβλι.
Το εν λόγω, ως ανταλλακτικό ισοδύναμο, δεν έχει μεγάλο εξωτερικό χρέος, ενσωματώνει ολόκληττη την αξία του σε χρυσό, η «πληρωτέον άμα τη εμφανίσει»(που έγραφαν όχι τυχαία παλαιόθεν οι δρχ), ενώ ο νόμος της αξίας δεν αυτοαναιρείται, μιας και οι κρατικοποιήσεις τα τελευταία χρόνια στην Ρωσική Ομοσπονδία από αριθμητική πρόοδο, πέρασαν σε γεωμετρική - λογαριθμική, δηλαδή, ειδικά μετά την έλευση των κυρώσεων και οι εξαγωγές θα γίνονται μόνο και κατ΄αποκλειστικότητα σε Ρούβλι.
Κοντολογίς τι σημαίνει αυτό, η συσσώρευση κι άλλου χρυσού, στην Κεντρική Εκδοτική Τράπεζα της Ρωσίας, αφού δεν δέχεται πληρωμές ούτε με £, ούτε μς $, ούτε με €, η πληρωμή με τα ελάχιστα Ρούβλια στα αποθεματικά των εμπορικών και επενδυτικών τραπεζών, άρα νέα εξαγωγή κυκλοφοριακού κεφαλαίου, άρα νέα αναβάθμιση της ισοτιμίας , η οποία δεν ξέρουμε τι νέο ρεκόρ θα σπάσει μέχρι το τέλος του 2022.
Όλοι οι δυτικοί Οίκοι πλέον μέμφονται την πολιτική Μπάιντεν που μπορεί να πέρασε € και στο τέλος να το τριχοτομήσει, αλλά ουδέποτε το θεώρησαν σοβαρό νόμισμα, αφού πάνω του αντανακλούσε πλασματικά κλάσματα. Το ανησυχητικό για τους εν λόγω οίκους είναι, ότι με την πολιτική του, έφερε απέναντι στην Αμερικανική Οικονομία, δυο πανίσχυρα νομίσματα το Χουάν και φυσικά το Ρούβλι, τα BRICKS(A)(I)(M) κοκ και τρεις μη δυτικές οικονομίες στην πρώτη τετράδα.
Η Ρωσική Οικονομία από την 6η μεγαλύτερη οικονομική Δύναμη του πλανήτη σε ΑΕΠ(έτσι το μετρούν στη Δύση, ανοησία, αλλά, είπαμε το ικανό ποσοστό κέρδους, είναι το ζητούμενο), αυτή τη στιγμή βρίσκεται στην 4η μετά την Ινδία, ξεπερνώντας την Γερμανία και την μέχρι πρότινος 4η Ιαπωνία, ενώ η Κίνα είναι πλέον οριστικά και αμετάκλητα η μεγαλύτερη και με τεράστια διαφορά Οικονομία του Πλανήτη.
Να θυμίσουμε εδώ πέρα ότι μια οικονομία με βάση τους παραπάνω δείκτες, που είναι δείκτες των Καπιταλιστικών και ενδοϊμπεριαλισιτκών ανταγωνισμών και με βάση τη δυναμική της ανάπτυξη, για να υπερκεράσει μια άλλη οικονομία, απαιτούνται χρόνια, αν όχι δεκαετίες, στην προκειμένη περίπτωση αυτό συνέβει μέσα σε έξι μήνες κι αυτή τη στιγμή το Ρούβλι είναι το μοναδικό νόμισμα στον κόσμο που καταγράφει άνοδο σε σχέση με το δολάριο μεσοσταθμικά, της τάξης του 17,35 % !!!
Φυσικά και στην ΕΕ, κάτι αντίστοιχο συμβαίνει γιατί όλα τινάζονται στον αέρα και τελικά τα αυτοκτονικά σύνδρομα, θα μετατραπούν σε βραδυφλεγείς βόμβες στα θεμέλια της Ευρωπαϊκής Οικονομίας, που μαζικά εν χορώ οι λαοί της βρίζουν Ντράγκι, Μακρόν, Σολτς, Ρούτε κλπ, ενώ ζητούν από την Ουγγαρία του Όρμπαν να δίνουν και σε αυτούς λίγο αέριο και σιγά που στους φασίστες θα υπάρξει ποτέ αλληλεγγύη.
Η μεταβατική εποχή που ξεκίνησε με την κρίση του 2008,, δεν θα τελειώσει έτσι απλά, σχεδόν ούτε το 2028, όταν η οικονομία της Κίνας θα είναι σχεδόν τρεις φορές η Αμερικανική Οικονομία που θα καταγράφει κι αυτή ανοδικές τάσεις, μαζί με την Ινδική, τη Ρωσική, Βιετναμέζικη κλπ, ενώ αυτό που θα ζήσουμε με στην 4ή Βιομηχανική Επανάσταση στην Δυτική Ευρώπη, θα είναι ένας κόλαφος χωρίς καμία επιστροφή, γιατί τελείωσαν τα αποθεματικά της Αναγέννησης προ πολλού και φυσικά τα κλεμμένα από την Ανατολική Ευρώπη από το 1991 και μετά.

Το μοναδικό "σκάνδαλο" είναι η απλήρωτη εργασία.

Ο βασικός νόμος του καπιταλισμού ήταν είναι και θα είναι ο νόμος της υπεραξίας όπως αποκάλυψε ο Κ. Μαρξ και με βάση αυτό το νόμο θα πραγματοποιείται για όσο θα υπάρχει το εν λόγω σύστημα.
Οι οπαδοί της αρχής"για την ελευθερία της αγοράς" δε μπορούν να κατανοήσουν ότι η βασική αρχή του καπιταλισμού είναι ό νόμος της υπεραξίας(δηλαδή της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο) και μόνο αυτός. Τους τρομάζει τόσο πολύ να υποστηρίξουν δημόσια ότι ο βασικός νόμος του καπιταλιστικού συστήματος και στο προ μονοπωλιακό και στο μονοπωλιακό στάδιο είναι ο νόμος της υπεραξίας και προτάσσουν ένα άλλο νόμο δευτερεύσουσας σημασίας, αυτό της "ελεύθερης αγοράς" ως πρωτεύων.
Όμως όταν δεν κάνεις τις σωστές εκτιμήσεις ακόμα και αν αυτές δεν σου αρέσουν, τότε είσαι συνεχώς αναγκασμένος να πέφτεις σε θεωρητικά και πρακτικά λάθη που αντανακλώνται στην ίδια την κοινωνικοπολιτική και οικονομική ζωή.
Το κέρδος είναι αποτέλεσμα του νόμου της υπεραξίας που οι κομμουνιστές πολύ σωστά ονομάζουν ως εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Κέρδος με όρια δεν υπήρξε και δεν μπορεί να υπάρξει ποτέ και γι' αυτό και κάθε κοινωνικό φόρουμ, κάθε σοσιαλδημοκράτης, αλλά και κάθε οπορτουνιστής δεξιάς η αριστερής παρέκκλισης δεν μπορεί να κατανοήσει ότι το κεντρικό του σύνθημα "οι άνθρωποι πάνω απ΄ τα κέρδη" είναι τόσο άτοπο όσο άτοπο είναι να ανατείλει ο ήλιος απ' τη δύση χωρίς να αλλάξουν οι πόλοι.
Φυσικά σε όλους αυτούς, όπως και στους κάθε λογής φασίστες κάθε κοπής(για τους ίδιους και για άλλους λόγους σε αυτούς), υπάρχουν και άλλα βασικά ζητήματα που δεν μπορούν να γίνουν κατανοητά όπως για παράδειγμα άλλο πράγμα οι κοινωνικές τάξεις και άλλο τα κοινωνικά στρώματα, η άλλο πράγμα η αποταμίευση (που είναι γνώρισμα κυρίως των στρωμάτων η ακόμα και κλάδων της εργατικής τάξης) και άλλο πράγμα οι επενδύσεις κεφαλαίων, (που είναι κυρίως γνώρισμα τμημάτων της αστικής τάξης). Οι εκπρόσωποι της αστικής τάξης επιπλέον, οπότε θέλουν να εισπράξουν (είτε σε χαρτοφυλάκιο είτε σε τραπεζογραμμάτια), βάζουν στη σβούρα του "πορνείου του καπιταλισμού" (όπως έλεγε το χρηματιστήριο ο Μαρξ), για να μεγιστοποιήσουν τα παρασιτικού τύπου κέρδη τους και την εργατική τάξη και τα μικρά και τα μεσαία και τα μεγάλα στρώματα της πόλης και του χωριού, ακόμα και τμήματα της ίδιας της τάξης τους που δεν μπορούν να τους ανταγωνιστούν αποφασιστικά
Οι καπιταλιστές χωρίζονται σε μικρούς μεσαίους μεγάλους και πολύ μεγάλους, ανάλογα με το μερίδιο που παίρνουν απ' τον κοινωνικό πλούτο, τη θέση που κατέχουν μέσα σε ένα ιστορικά καθορισμένο σύστημα κοινωνικής παραγωγής στην ίδια την παραγωγική διαδικασία(κραταιούς, η ενδιάμεσα εξαρτημένους καπιταλιστές όπως αυτούς της χώρας μας), το βαθμό της σχέσης τους με τα μέσα παραγωγής, το ρόλο τους στην κοινωνική οργάνωση της παραγωγής και τον καταμερισμό της. Οι καπιταλιστές δεν ξεχωρίζουν από την φορολογική τους δήλωση, το τι, και πόσο δηλώνουν όπως μας λένε οι σοσιαλδημοκράτες του ΠΑΣΟΚ και του κάθε ΠΑΣΟΚ, εξάλλου οι περισσότεροι κεφαλαιοκράτες θα μπορούσαν και κάνουν μηδενικές φορολογικές δηλώσεις εφόσον όλα τα δηλώνουν στην Ανώνυμη Εταιρεία, δεν φωνάζει τυχαία το ΚΚΕ για φορολόγηση του 45% επί των κερδών τους.
Η αστική τάξη ως οντότητα, ως σύνολο δηλαδή αποτελείται από τους καπιταλιστές, τους πολιτικούς και ιδεολογικούς της εκπρόσωπους για να καταξιωθεί θεωρητικά στα φτωχά λαϊκά στρώματα ως κυρίαρχη ούτως ώστε να τα ξεζουμίσει νομικόπολιτικά δια του εποικοδομήματος και στις υπόλοιπες δραστηριότητες της ζωής μακρυά από την παραγωγική διαδικασία.
Η αστική τάξη δεν καθορίζεται από κάποια συγκεκριμένη επαγγελματική ιδιότητα όσων την απαρτίζουν, ούτε από χαρτοφυλάκια, ούτε από από καταθετικούς λογαριασμούς στην Ελβετία και αλλού, καμιά φορά δεν καθορίζεται ούτε καν από ονόματα και τίτλους ξεκομένα.
Καθορίζεται από την λενινιστική ανάλυση των πέντε σημείων για τις τάξεις α:"τη θέση που κατέχουν σ' ένα ιστορικά καθορισμένο σύστημα κοινωνικής παραγωγής", β: "τη σχέση τους με τα μέσα παραγωγής", γ: "το ρόλο τους στην κοινωνική οργάνωση της εργασίας", δ: "πως ιδιοποιούνται τη μερίδα του κοινωνικού πλούτου", ε:"ποιο είναι το μέγεθος της μερίδας του κοινωνικού πλούτου", δεν θα υπάρχει πάντα γιατί θα εκλείψει σε μια ανώτερη βαθμίδα ανάπτυξης της κοινωνίας το σοσιαλισμό.
Οι καπιταλιστές στον καπιταλισμό δεν είναι ο Χ η, ο Ψ κεφαλαιοκράτης, αυτοί σε ένα ορισμένο βαθμό είναι "απρόσωποι" και ορίζονται απρόσωπα. Καπιταλιστές είναι οι σύνδεσμοι τους όπως οι (ΣΕΒ, ΕΕΕ, ΣΕΛΠΕ, ΣΕΣΜΕ, ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΑ κλπ), οι διεθνείς μονοπωλιακές ενώσεις όπως (οι συμφωνίες που έγιναν στις αρχές του 1996, ανάμεσα στην αγγλική BP και στην αμερικανική «Mobil». Τα συγκεκριμένα μονοπώλια ανήκουν στο χώρο των καυσίμων και έκλεισαν συμφωνία για συγχώνευση των δραστηριοτήτων τους στην ευρωπαϊκή αγορά, προκειμένου να «χτυπήσουν» σ' αυτή την αγορά τις SHELL και EXXON, που επίσης είναι μονοπώλια στο χώρο των καυσίμων. Δίπλα στους καπιταλιστές είναι το πολιτικό προσωπικό τους που στο μεγαλύτερο μέρος του μέσα στο αστικό κράτος είναι μέτοχοι και εκπρόσωποι εταιρειών, εργολάβοι, νομικοί και πολιτικοί σύμβουλοι τους, αστοί δημοσιογράφοι και εκπρόσωποι του ηλεκτρονικού και έντυπου κατεστημένου(καναλάρχες εκδότες), πρώην στελέχη του στρατού, της αστυνομίας, των μυστικών υπηρεσιών(ως σύμβουλοι και νομοθέτες αντιμετώπισης του εσωτερικού εχθρού δηλαδή του λαϊκού και εργατικού κινήματος) και στελέχη επιχειρήσεων(ως σύμβουλοι της επιχειρηματικότητας και της ανταγωνιστικότητας, η ως εκπρόσωποι των εργοδοτών τους σε σχέση με άλλους μέσα στο αστικό κράτος και στα πλαίσια του ανταγωνισμού). Αυτό είναι ένα τμήμα του λεγόμενου εποικοδομήματος, το οποίο σε διεθνές επίπεδο εκπροσωπείται από τους εξής ( ΕΕ, ΔΝΤ, ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ κ.ο.κ). Καπιταλιστές όμως στη βάση(στο προμονοπωλιακό επίπεδο, που ναι μεν έχει ξεπεραστεί και αντικατασταθεί από το μονοπωλιακό εδώ και πάνω από 100 χρόνια, ωστόσο οι καπιταλιστές είναι σε ένα ορισμένο βαθμό και η βάση του συστήματος), είναι οι ίδιες οι εταιρίες και αυτοί που κατέχουν το μέγιστο ποσοστό των μετοχών που έχουν σε αυτές, πολλές φορές το ποσοστό αυτό ανάλογα και με τη σύνθεση του ΔΣ μπορεί να μην ξεπερνάει το 3%, ωστόσο όμως λόγω της ίδιας της φύσης και της σύνθεσης του Μετοχικού κεφαλαίου να αποτελεί το μερίδιο εκείνο που θα καθορίζει τις παραπέρα εξελίξεις. Είναι λάθος και παιδαριώδης λαϊκισμός να ονοματοποίητε ο κάθε καπιταλιστής για τη Χ η την Ψ "παρανομία"(που ονομάζεται σκάνδαλο και που είναι το νομοτελειακό μέρος του συστήματος).
Είναι τόσο παιδαριώδης ο λαϊκισμός, για να μην πούμε διατεταγμένη υπηρεσία αποπροσανατολισμού, που στην ουσία νομιμοποιεί το μεγαλύτερο σκάνδαλο που είναι ο νόμος της υπεραξίας. Φυσικά ο επιχειρηματίας καπιταλιστής, μπορεί να είναι στην πραγματικότητα αυτός που κινεί τα νήματα του όποιου σκανδάλου, λόγω του ποσοστού του πάνω στο μετοχικό κεφάλαιο και του ρόλο του στην διαδικασία της παραγωγής. Μπορεί με τις παραπάνω ιδιότητες να επενδύει σε προμήθειες (επί των διαγωνισμών που συμμετέχει) για να πάρει ζεστό κρατικό χρήμα, αυτό όμως δεν πρέπει να αφορά την εργατική τάξη, γιατί αυτό είναι σύμφυτο με το σύστημα. Οι καλλωπισμοί του καπιταλισμού είναι προνόμιο των αστικών κομμάτων για να το διαιωνίζουν, η εργατική τάξη δεν πρέπει να έχει κανένα ενδιαφέρον για τα σκάνδαλα εργολαβίας των εργοδοτών της, ωστόσο πρέπει να κατανοεί πως αυτό είναι συνέχεια του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και να κάνει το παραπάνω βήμα περνώντας το χαντάκι. Όμως αυτό που κάνει τον καπιταλιστή κεφαλαιοκράτη, είναι τα χαρακτηριστικά της τάξης του (κατοχή των μέσων παραγωγής) και η μορφή της εκμετάλλευσης που προκύπτει στο δοσμένο σύστημα, δηλαδή ο νόμος της υπεραξίας που παίρνει πάντα τη μορφή νομικής κατοχύρωσης από το αστικό κράτος. Τον καπιταλιστή δεν τον ενδιαφέρει η γη και η αγορά της όταν δεν μπορεί να γίνει εμπόρευμα, αυτά αφορούν κάτι ξιπασμένα μεγαλομεσαία στρώματα και κάτι ξεπεσμένους μικρής εμβέλειας και εξαρτημένους από τα μονοπώλια καπιταλιστές, αυτούς του εφοπλιστικού κεφαλαίου που αρέσκονται σε SUV, πισίνες και σε μέγαρα στα Βόρεια προάστια της Αττικής για να τα δείχνουν και φυσικά τα μονοπώλια και οι οικοδομικοί συνεταιρισμοί να τους έχουν για τους καλύτερους πελάτες.
Οι εργατική τάξη και τα μικρά στρώματα της πόλης και του χωριού πρέπει να οικοδομήσουν το δικό τους κράτος, αυτό της εργατοαγροτικής συμμαχίας γιατί όπως έλεγε ο Λένιν ακόμα και όταν οι εργάτες πάρουν μια επιχείρηση η ένα εργοστάσιο στα χέρια τους(αυτοδιαχείριση) και δεν ανήκει στο προλεταριακό κράτος, αποτελεί και πάλι βαρβάτη ατομική ιδιοκτησία, εξού και ο λαϊκός καπιταλισμός των λεγόμενων ΑΕ, που το ΠΑΣΟΚ και η Αμερικανοκίνητη Δικτατορία '67-74 ονόμασε εταιρίες λαϊκής βάσης.
Να σημειώσουμε εδώ πέρα πως η λεγόμενη αυτοδιαχείριση, είχε ως βασικό θεωρητικό της τον Ν. Μπουχάριν και ήταν πάντα το όνειρο των οπορτουνιστών, σοσιαλδημοκρατών, αναρχικών και λοιπών εχθρών του μοναδικού σοσιαλισμού που συναντήσαμε έως σήμερα του υπαρκτού σοσιαλισμού, κυρίως έως το 1953, αλλά και μετά παρά τις όποιες στρεβλώσεις του.
Και στο μονοπωλιακό και στον προμονοπωλιακό καπιταλισμό, οι ίδιοι οι καπιταλιστές, το κέρδος τους, δηλαδή την κλοπή της απλήρωτης εργασίας της εργατικής τάξης την επενδύουν ξανά στην παραγωγή είτε σε νέα προϊόντα, είτε σε μετοχικό κεφάλαιο, είτε στην καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων. Την επενδύουν για να βγάλουν ακόμα πιο παρασιτικές άλλου είδους μορφές κέρδους. Οι καπιταλιστές (στο μονοπωλιακό καπιταλισμό το τραπεζικό και το βιομηχανικό κεφάλαιο είναι ένα) επενδύουν και στις αποταμιεύσεις των μικρών, μεσαίων και μεγάλων στρωμάτων. Από τις καταθέσεις αυτών παίρνουν χαμηλότοκα εμπορικά δάνεια, τα κάνουν επενδύσεις στη βιομηχανία και επιστρέφουν απ' τα κέρδη τους στις καταθέσεις κάτι επιτόκια ψίχουλα που δεν είναι ούτε για γέλια.
Όλα τα παραπάνω αποδείχνουν πως στο αστικό κράτος παράγονται και άλλου είδους παρασιτικές δραστηριότητες και μπορεί τα πάντα γύρω μας να είναι φτιαγμένα απ' τους εργάτες αλλά ιδιοποιούνται απ' τους καπιταλιστές και μάλιστα νόμιμα και εις διπλούν.
Όλα τα παραπάνω είναι φυσιολογικό να δημιουργούν αντιθέσεις και αντιφάσεις με πρώτη και κύρια αυτής της κ. παραγωγής με το κεφάλαιο. Όλες αυτές δημιουργούν νομοτελειακές συνθήκες για τις λεγόμενες καπιταλιστικές κρίσεις υπερπαραγωγής Στον καπιταλισμό αυτοί που παράγουν τον πλούτο δεν μπορούν να τον γευτούν λόγω του νόμου του κέρδους, που καταστρέφει τις παραγωγικές δυνάμεις. Η εργάτες είναι ταυτόχρονα και οι καταναλωτές και όταν αυτοί βγουν στην ανεργία για τη μεγιστοποίηση των κερδών του μεγάλου κεφαλαίου είναι φυσιολογικό να μείνουν στα ράφια αυτά που αυτοί παρήγαγαν.
Προεκλογικές προτάσεις όπως αυτές του κ. Καρατζαφέρη, που μιλούν για τη μεταφορά των "Ελληνικών" καταθέσεων από τις Ελβετικές τράπεζες στη χώρας μας, (με ευνοϊκές ρυθμίσεις για δυο η περισσότερα χρόνια) απ' το Ελληνικό τραπεζικό σύστημα σε τι θα βοηθήσει; Στην παραπέρα ασυγκράτητη δίψα του τραπεζικού και βιομηχανικού κεφαλαίου που είναι διασυνδεδεμένα να καταστρέψουν ακόμη παραπέρα παραγωγικές δυνάμεις και να μεγιστοποιήσουν ακόμη παραπέρα τα κέρδη τους, απ' την όποια παραγωγή. Φυσικά αυτό ενδιαφέρει και τον εν λόγω κύριο όπως και το κόμμα του, η γενναία ενίσχυση του κεφαλαίου.
Να θυμίσουμε τις τέσσερις βασικές αντιθέσεις και αντιφάσεις του καπιταλισμού είναι οι παρακάτω:
α) της παραγωγής και του κεφαλαίου, β) Η σχετική οργάνωση της παραγωγής και η αναρχία της σε κοινωνική κλίμακα έχουν ως βάση την ατομική ιδιοκτησία! Πως είναι αδύνατον να μην υπάρχει γ) αντίθεση της παραγωγής με την κατανάλωση και φυσικά τέλος δ) ο σκοπός της καπιταλιστικής παραγωγής και των παραγωγικών δυνάμεων. Φυσικά ούτε και αυτές, οι οπαδοί της λεγόμενης "ελεύθερης αγοράς" τις λαμβάνουν σοβαρά στα υπ' όψιν τους με αποτέλεσμα οι κρίσεις υπερπαραγωγής όπως η σημερινή να μην μπορούν να φέρουν παρά μόνο προσωρινές λύσεις και να αδυνατούν να φέρουν εις πέρας τις ανάλογες λύσεις, όχι μόνο ανάλογα με το μέγεθος της κρίσης.
Ο καπιταλισμός είναι η πιο ανεπτυγμένη μορφή ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής και ο ιμπεριαλισμός το ανώτατο και τελευταίο στάδιο ανάπτυξης του, μετά απ΄αυτόν δεν υπάρχει κανένα άλλο στάδιο, (ούτε άλλο σύστημα που να ευνοεί την ατομική ιδιοκτησία όσο "απρόσωπη" και να είναι αυτή στα μέσα παραγωγής), μετά από αυτόν φυσικά είναι νομοτελειακό πως θα υπάρξει ο σοσιαλισμός ως κατώτερο στάδιο του κομμουνισμού και ο κομμουνισμός η αταξική δηλαδή κοινωνία.
Αυτό το "απρόσωπο" καπιταλιστικό σύστημα δηλαδή ο ίδιος ο καπιταλισμός αποτυπώνεται ανάγλυφα και εύστοχα στο πιο έξυπνο πολιτικό σύνθημα που έχει υπάρξει ποτέ, που είναι τόσο διαχρονικό όσο και η ίδια η εκμετάλλευση μέσα σε αυτό, το: "ΕΝΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΧΘΡΟΣ Ο ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ". Το σύνθημα αυτό αποδείχνει συν τοις άλλοις, πως για ότι κακό συμβαίνει δε φταίει ούτε ο γείτονας ούτε ο μετανάστης, αλλά ο ιμπεριαλισμός αυτός που αξιοποιεί και το διαίρει και βασίλευε των προηγούμενων εκμεταλλευτικών συστημάτων προς όφελος του... Αυτό φυσικά θέλει και φιλοσοφικό υπόβαθρο, δε φώναζε τυχαία ο μέγιστος Λένιν, "να μελετάμε, να μελετάμε, να μελετάμε". Γιατί ακόμα και ο πολιτικός και ο πραγματικός εκπρόσωπος του ταξικού αντιπάλου θα μπορούσε να μην είναι εχθρός αλλά το σύστημα που υπηρετεί και τον υπηρετεί, αυτό πρέπει να καταργήσουμε το σύστημα, τα πρόσωπα δεν παίζουν κανένα ρόλο χωρίς αυτό. Όχι πως δεν μπορούν να παίξουν και στο σοσιαλισμό όταν βρίσκεται κάτω από διεθνή ιμπεριαλιστική περικύκλωση, ενισχύοντας οικονομικά τους πρώην αστούς ούτως ώστε να ανατρέψουν το σοσιαλισμό επαναφέροντας τον καπιταλισμό. Όμως έχουν γνώση οι φύλακες, εξάλλου ποιος είπε ότι η ταξική πάλη τελειώνει με το σοσιαλισμό, εφόσον οι νικημένες τάξεις θέλουν να πάρουν τη δική τους ρεβάνς από την ιστορία όπως έγινε τις πιο άθλιες μέρες της ανθρώπινης ιστορίας την περίοδο 1989 - 1991 στα πρώην σοσιαλιστικά κράτη.
Μετά από αυτό το ιμπεριαλιστικό στάδιο υπάρχει ο σοσιαλισμός γι' αυτό και η αγωνία διαστρέβλωσης και κατασυκοφάντησης του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε φτάνει στα όρια της πρεμούρας και η προσπάθεια εξίσωσης του πιο επιθετικού και τρομοκρατικού παιδιού του καπιταλισμού(το ναζισμό) με ότι ωραιώτερο γνώρισε έως σήμερα η ανθρωπότητα τον σοσιαλισμό του εικοστού αιώνα.
Οι αναθεωρητές ήταν ανέκαθεν ριψάσπιδες και δειλοί γιατί ήταν ιδεολογικά ρηχοί και δεν μπορούσαν να κατανοήσουν με τίποτα το Μαρξισμό - Λενινισμό, γι' αυτό είτε τον παράφραζαν στα μέτρα και τα σταθμά τους , είτε τον εξαφάνιζαν με νέες δικές τους απλοϊκές θεωρητικές αναγωγές που πάντα γίνονταν το αποκούμπι του συστήματος. Με υπερ απλουστευμένες σοφιστίες, προσομοίαζαν τον επιστημονικό σοσιαλισμό στον χριστιανικό και σε όλες εκείνες τις ουτοπικές προεκτάσεις που ουδεμία σχέση με τον επιστημονικό Μαρξιστικό και Λενινιστικό τρόπο ανάπτυξης.
Αυτά που συμβαίνουν στο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ σας τα είχαμε γράψει απ' εδώ όταν τους έδιναν εκείνα τα στημένα 23% στις τότε δημοσκοπήσεις. Τότε εμείς σε πείσμα με την καθοδηγούμενη και προωθούμενη από τα κέντρα αποφάσεων και την κυρίαρχη ιδεολογία λέγαμε πως στις επόμενες εκλογές πιθανόν να μην μπορούν να μπουν και στη Βουλή. Δεν ήμασταν ούτε ο μάντης "Κάλχας" ούτε η "Πυθία"(εξάλλου δεν πιστεύαμε ποτέ σε τέτοιου είδους βασκανίες). Είναι απλό γιατί, τέτοιου είδους μικροαστικά μορφώματα ήταν πάντα αναγκαία για το σύστημα και από τα λεγόμενα "δεξιά" και τα λεγόμενα "αριστερά" όπως και το ΛΑ.ΟΣ και οι Οικολόγοι σήμερα. Για αύριο η δεν ξέρουμε και εμείς πότε, με αυτά ίσως και άλλα μορφώματα να έχουμε τα ίδια συμπτώματα, εξάλλου ο ΣΥΝ από την διάσπαση του 1991 και μέχρι λίγο πριν τις εκλογές του 1993 είχε ξανα συγκεντρώσει από 12% έως και 16% σε δημοσκοπικά "ευρήματα" τελικά τότε έμεινε εκτός κοινοβουλίου. Απ' τη μια το σύστημα όταν τους χρειάζεται ως άμεση εφεδρεία τους ανεβάζει και όταν βρει κάποια άλλη τους πετάει σα στημένη λεμονόκουπα.
Ο Μαρξισμός Λενινισμός ως εκμετάλλευση στον καπιταλισμό ορίζει την υπεραξία και ως ατομική ιδιοκτησία την ιδιοκτησία στα βασικά μέσα παραγωγής. Ο καπιταλισμος δεν ενδιαφέρεται για τίποτα άλλο πέραν της νόμιμης κλοπής, δηλαδή της απλήρωτης εργασίας των εργατών πάνω στην αξία της εργατικής τους δύναμης, αλλά και των λοιπών παρασιτικών προεκτάσεων που ακουμπούν τα σύμμαχα στρώμματα αυτής.
Τα περί πλούσιων και φτωχών, μάλλον διαστρεβλώνουν παρά βοηθούν στην κατανόηση του καπιταλιστικού συστήματος, των αιτιών που δημιουργούν τη φτώχεια τίνος αποτέλεσμα είναι δηλαδή και γιατί πρέπει να ανατραπεί ο καπιταλισμός. Τέτοιοι όροι όχι πως δεν καταδείχνουν πράγματα, όχι όμως την ουσία και την αιτία που δημιουργεί τον πλούτο και τη φτώχεια, σε ποιόν ανήκει νομοτελειακά και ποιος την κατέχει νομικά σήμερα μέσα στο σύστημα.
Τέτοιου είδους διαχωρισμοί εύκολα και ειδικά στις μέρες μας μπορούν να ενισχύσουν αντιδραστικές δυνάμεις όπως το ΛΑ.Ο.Σ και να επαναφέρουν στην κυβέρνηση τους άλλους υπηρέτες των μονοπωλίων και της Ε.Ε., όπως το ΠΑΣΟΚ, βάζοντας προσωρινά τη ΝΔ στο ράφι.
Το ζήτημα είναι να κατανοηθεί σε βάθος το εκμεταλλευτικό σύστημα και ο νόμος της υπεραξίας, να γίνει πενταροδεκάρες στα φτωχομεσαία λαϊκά στρώματα και στην εργατική τάξη με αποτέλεσμα να κατανοήσει και αυτή και οι σύμμαχοι της, ότι ο πλούτος που παράγεται είναι αποκλειστικά δικός τους και η ότι η φτώχεια που αναπτύσσεται είναι επίσης αποτέλεσμα του βασικού νόμου του καπιταλιστικού συστήματος. Πέραν του ότι είναι νομοτελειακό ότι ο καπιταλισμός θα ανατραπεί πρέπει, σιγά αλλά σταθερά να μπαίνουν και οι βάσεις γι' αυτό, εξάλλου το λέει και το σύνηθημα "τέρμα πια στις αυταπάτες η με το κεφάλαιο η με τους εργάτες" και ο Μαρξισμός Λενινισμός είναι το καλύτερο θεωρητικό οπλοστάσιο για την ανατροπή του σάπιου αυτού συστήματος.
Σήμερα υπάρχει ανάγκη περισσότερο από ποτέ να μην υπάρξει ισχυρή κυβέρνηση είτε αυτοδύναμη είτε συνεργασίας, είναι ανάγκη για ισχυρό ΚΚΕ, για να μπορέσει να αποτρέψει ο λαός μας προσωρινά την αντιλαϊκή λαίλαπα αποτέλεσμα της Ε.Ε. και της στρατηγικής της Λισσαβόνας. Να μπορέσει αρχικά να αποτρέψει αντιλαϊκά μέτρα και στο μέλλον να φτιάξει το δικό του μέτωπο σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο που θα φέρει και τα αντίστοιχα αποτελέσματα.

Radio Collectiva.

ΥΓ* Τα υπόλοιπα posts θα έχουν κυρίως επιστημονικό και ιστορικό χαρακτήρα...

Aνάπτυξη για το κεφάλαιο είναι ο πρόωρος ενταφιασμός μας

Ένα απ’ τα βασικά συστατικά στοιχεία τη καπιταλιστικής παραγωγής είναι «η αναρχία στη παραγωγή», δηλαδή η χαώδης ανάπτυξη της εμπορευματικής παραγωγής που στηρίζεται στην ατομική ιδιοκτησία, την ανοργάνωτη και ασχεδίαστη οικονομία στο σύνολο της.
Η κυριαρχία της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής έχει ως αποτέλεσμα η οικονομία να διεξάγεται χωρίς κανένα συνυπολογισμό των κοινωνικών αναγκών, ενώ καθοριστικό ρόλο παίζει η αυθόρμητη ζήτηση της αγοράς και η διακύμανση των τιμών των προϊόντων διαμέσου της οξύτατης ανταγωνιστικής πάλης στο προ μονοπωλιακό στάδιο του καπιταλισμού ανάμεσα σε μικρές βιομηχανικές και εμπορευματικές μονάδες και στο μονοπωλιακό, ανάμεσα σε trust, concern και μονοπώλια.
Η αναρχία στην παραγωγή και ο ανταγωνισμός στις συνθήκες της απλής εμπορευματικής παραγωγής οδηγεί αναπόφευκτα στην καταστροφή των μικρο παραγωγών, δηλαδή στη καταστροφή της μιας μερίδας απ’ αυτούς και στο πλουτισμό της άλλης, ενώ σε καθορισμένες ιστορικές συνθήκες ολοκληρώνει τις σχέσεις παραγωγής μέσα στο ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα.
Στο καπιταλισμό και ειδικά στο ανώτερο του στάδιο το μονοπωλιακό, η αναρχία στη παραγωγή οδηγεί σε τεράστιες παραγωγικές δαπάνες σε όλες τις σφαίρες της οικονομίας. Ενώ η παραγωγή είναι ασταμάτητη και τα κέρδη υπερπολαπλάσια, δεν αξιοποιούνται όλες οι παραγωγικές δυνάμεις, δημιουργούνται μεγάλες στρατιές ανέργων και προκαλείται η άμεση καταστροφή των προϊόντων ακόμα και μέρος των μέσων παραγωγής.
Η αναρχία στη παραγωγή για το κεφάλαιο σημαίνει μια εξαιρετική μορφή ανάπτυξης, αλλά και μία από τις αντιθέσεις του. Γενικά αναδείχνεται δυναμικά και φαίνεται πιο καθαρά στη περίοδο των οικονομικών κρίσεων υπερπαραγωγής. Τη περίοδο αυτή το μεγάλο κεφάλαιο, εξαιτίας της δεινής οικονομικής κατάστασης των εργαζομένων, ελαττώνει την παραγωγή, μειώνει μαζικά παραγωγικές δυνάμεις οδηγώντας τες στην ανεργία, ενώ κλείνει μέσα εργασίας και εκμηδενίζει για όσο χρονικό διάστημα χρειαστεί σημαντικά εργαλεία παραγωγής. Πολλά από τα μέσα εργασίας τα μεταφέρει σε μία άλλη γεωγραφική περιοχή με φτηνότερο εργατικό δυναμικό και με δυνατότητες παραπέρα ρευστοποίησης (κερδοφορίας), που προκύπτουν απ’ τις σχετικές και απόλυτες υπεραξίες στη παραγωγή και απ’ τα παραγόμενα προϊόντα που διατίθενται στην αγορά.
Σήμερα στην εποχή του ΚΜΚ(Κρατικό-Μονοπωλιακού-Καπιταλισμού), το αστικό κράτος (Εθνική Κυβέρνηση και Ε.Ε), προσπαθούν με διάφορα εικονικά τεχνάσματα να εισάγουν ορισμένα στοιχεία οργάνωσης της παραγωγής ρυθμίζοντας μερικές οικονομικές διαδικασίες. Επιστρατεύουν επιτροπές ανταγωνισμού, κοινοτικές οδηγίες (που τάχα ρυθμίζουν την εξάλειψη της φτώχειας διευρύνοντας την τελικά), μη-κυβερνητικές οργανώσεις, ινστιτούτα καταναλωτών, τη λογική του «λαϊκού καπιταλισμού», για να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα και να εκτρέψουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια από πάνω τους. Η ανισόμετρη ανάπτυξη όμως δυναμώνει περισσότερο γιατί αναπτύσσεται παράλληλα η ανοργανωσιά της παραγωγής που οι μονοπωλιακοί όμιλοι πραγματοποιούν πάνω στο κυνήγι του κέρδους και στο μεταξύ τους ανταγωνισμό, αναδείχνοντας εν τέλει πως οι όποιες απόπειρες σχεδιοποίησης της καπιταλιστικής οικονομίας στο ΚΜΚ, είναι καταδικασμένες σε χρεοκοπία.
Γι’ αυτό οι Σοσιαλδημοκράτες, το κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και η λεγόμενη Λαϊκή Δεξιά στην Ε.Ε και στη χώρα μας, δε μπορούν να παρακολουθήσουν τη πορεία του Καπιταλισμού στο τελευταίο του στάδιο που εδώ και δύο δεκαετίες βρίσκεται στο στάδιο της παραπέρα ολοκλήρωσης του ακόμα και σε περιόδους σκληρής καπιταλιστικής κρίσης όπως τώρα μιας και ονειρεύονται την μονοπωλιακή τους ολοκλήρωση και δεσμέυονται από αυτά που έχουν ψηφίσει(συνθήκες κοκ).
Ο καπιταλισμός πια δε μοιάζει με αυτό που γνωρίσαμε τη περίοδο ύπαρξης του σοσιαλιστικού συστήματος, του οποίου και μόνο η ύπαρξη ήταν ευεργετική για τους εργαζόμενους στο καπιταλιστικό δυτικό κόσμο(πώς να το κάνουμε δηλαδή), μιας και κάτω απ τη πίεση της ύπαρξης του σοσιαλισμού και κάτω από το φόβο της παραπέρα επαναστατικής διεύρυνσης του σε μία καπιταλιστική χώρα, το πολιτικό προσωπικό της αστικής τάξης (εκ των έσω και απ’ τα πάνω) πραγματοποιούσε παροχές και συμπίεζε σε μεγάλο βαθμό την ιμπεριαλιστική ολοκλήρωση.
Σήμερα τέτοια χαρακτηριστικά δεν υπάρχουν και γι’ αυτό οι νέο-Κεϋνσιανές φωνές, δηλαδή οι Σοσιαλδημοκράτες, το κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και ο λεγόμενος Λαϊκός Καπιταλισμός της λεγόμενης Λαϊκής Δεξιάς στην Ε.Ε και στη χώρα μας βρίσκονται σε κατάσταση γενικευμένης ιδεολογικής και πολιτικής κρίσης υποχώρησης, διότι δεν μπορούν να αναμορφώσουν με νομικίστικα τερτίπια τις τέσσερις βασικές αντιθέσεις του καπιταλισμού οι οποίες είναι νομοτελειακές μιας και αποτελούν το βασικό οικονομικό κορμό του πρώτου και βασικού νόμου του καπιταλισμού, που είναι ο νόμος της «υπεραξίας», ειδικά τώρα στη περίοδο του ΚΜΚ.
Η Πολιτική που θεσμικά κατοχυρώνει την εξασφάλιση του μεγαλύτερου δυνατού μονοπωλιακού κέρδους, στη προκειμένη περίπτωση όσο και αν προσπαθεί να προστατεύσει το αστικό κράτος κάτω από την όξυνση των κοινωνικό-ταξικών αντιθέσεων, πλέον δε μπορεί με κανένα τρόπο να τις κατευνάσει. Γι’ αυτό και μέσα στους προαναφερόμενους πολιτικούς χώρους αναδείχνονται τεράστιες αντιθέσεις κάτω απ’ το βάρος αυτής της κατάστασης. Ο ρόλος τους μέσα στο εποικοδόμημα είναι κυρίως η προστασία του συστήματος και η άμβλυνση των ταξικών αντιθέσεων, κάτι που σήμερα είναι σχεδόν αδύνατο να το καταφέρουν. Αυτός ήταν και ένας απ’ τους λόγους του πραξικοπήματος στη ΓΣΕΕ το 1986(από τη ΠΑΣΚΕ), δηλαδή η άλωση του εργατικού κινήματος απ' τα μέσα και απ’ τον εργατοπατερισμό του οποίου τη δράση όλοι πια γνωρίζουν. Είναι ηλίου φαεινότερο πως με αυτό το πραξικόπημα, οφείλεται και ως ένα βαθμό, ένα μεγάλο κομμάτι της αποβιομηχάνισης της χώρας. Η εν-λόγω αποβιομηχάνιση που τότε πραγματοποιήθηκε, ήταν η πιο καθαρή ανάπτυξη για το μεγάλο κεφάλαιο. Παράλληλα οι εργασιακές σχέσεις που ελαστικοποιήθηκαν το 1997 απ’ τη τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, με τη χρήσιμη συμβολή του συμβιβασμένου συνδικαλισμού ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-Αυτόνομης Παρέμβασης,(διαμέσου των κοινωνικών διαλόγων και γι’ αυτό ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχει κανένα δικαίωμα ούτε καν να ψελλίζει, όχι να λαϊκίζει όπως συνηθίζει να κάνει για τις αντιλαϊκές πολιτικές), δημιούργησαν το πεδίο της "Ισχυρής Ελλάδας" όπως ονομάτιζαν τη χώρα μας.
Οι τέσσερις βασικές αντιθέσεις του καπιταλισμού, η αναρχία στη παραγωγή και ο ανταγωνισμός είναι χαρακτηριστικά γνωρίσματα της καπιταλιστικής οικονομίας και είναι αδύνατο να εξαλειφθούν στα πλαίσια αυτού του συστήματος. Κάτω από το βάρος αυτών των αντιθέσεων γεννήθηκε η συνθήκη του Μαάστριχτ με τις τέσσερις ελευθερίες της(να πάλι ο ΣΥΝ): (την Ελεύθερη διακίνηση του Κεφαλαίου, των Υπηρεσιών, του Εργατικού δυναμικού και των Εμπορευμάτων), μήπως μπορέσει να καλύψει έστω και προσωρινά κάποιες απ’ αυτές τις αντιθέσεις. Παράλληλα με το μπάλωμα των αντιθέσεων, να δημιουργήσει δυναμικές «επενδυτικού-κλίματος και περιβάλλοντος» όπως το ονομάζει, δηλαδή να πραγματοποιήσει περιβάλλον ανάπτυξης. Φυσικά οι αντιθέσεις δε λύθηκαν γι’ αυτό και οι Σοσιαλδημοκράτες το 1996 έριξαν στο τραπέζι την συνθήκη του Άμστερνταμ πετώντας μέσα απ’ αυτή το "κοινωνικό" τους κράτος. Στο καπιταλιστικό σύστημα με τις μεγάλες αντιφάσεις του, με τίποτα και με κανένα τερτίπι δε μπορούν μέσα απ' το νομικοπολιτικό προσωπικό να το κάνουν να μην έχει αντιφάσεις.
Οι αντιθέσεις στη παραγωγή και το κεφαλαίο, στη σχετική οργάνωση της παραγωγής μέσα απ’ την ίδια την αναρχία της σε κοινωνική κλίμακα, έχουν ως βάση την ατομική ιδιοκτησία! Είναι αδύνατον να μην υπάρχει αντίθεση της παραγωγής με την κατανάλωση και στο σκοπό της καπιταλιστικής παραγωγής και των παραγωγικών δυνάμεων, μιας και οι δυνάμεις παραγωγής αυξάνουν κατά αλματώδη ρυθμό τα κέρδη που πάνε σε όλο και λιγότερα χέρια. Είναι μεταφυσικό να πιστεύει κάποιος πως ο σκοπός του κεφαλαίου δεν είναι το κέρδος και μόνο το κέρδος και πως αυτό δεν πρέπει να διευρυνθεί κι άλλο ακόμα και αν αυτό δημιουργεί την αντίθεση της παραγωγής με τη κατανάλωση. Είναι αδύνατο τα κέρδη να διαμοιραστούν στα εκατομμύρια των εργαζόμενων επειδή κάποιος απ’ τους πολιτικούς εκπροσώπους του μεγάλου κεφαλαίου θέλησε να «βοηθήσει» για τους δικούς του πολιτικούς λόγους η να εκτονώσει τη κατάσταση. Όταν το κεφάλαιο δε χρειάζεται άλλους εργαζόμενους τους ρίχνει στην ανεργία για να πολλαπλασιάσει τα κέρδη του και αυτό για τον εαυτό είναι ανάπτυξη. Όμως όσο πιο πολλούς ρίχνει στην ανεργία τόσο τα προϊόντα δεν τα αγοράζει και τόσο μεγάλος όγκος καταναλωτών, που είναι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Αυτός είναι και ό λόγος που κατασκευάζει ινστιτούτα καταναλωτών για να δημιουργήσει ξανά μια ακόμη βαλβίδα ασφαλείας που είναι μέσα στα πλαίσια της «ανάπτυξης» και αυτή. Η επιταχυντική διαδικασία δράσης του κεφαλαίου και εξασφάλισης κέρδους, δηλαδή η ανάπτυξη-επένδυση μέσα απ’ τις ίδιες τις αντιθέσεις του κεφαλαίου, εκφράζεται αφ΄ ενός με τη μεγαλύτερη συγκέντρωση του πλούτου(κεφαλαίου), αφ΄ ετέρου με μεγαλύτερη συγκέντρωση της φτώχειας - για μεγάλα τμήματα της εργατικής τάξης αλλά και σημαντικά τμήματα των κατεστραμμένων μεσαίων στρωμάτων. Οδηγεί στην απότομη διόγκωση του αριθμού των μακροχρόνια ανέργων, των αστέγων, των εξαθλιωμένων μεταναστών, με την εξαθλίωση να είναι η πραγματική αιτία της θεαματικής ανόδου της εγκληματικότητας και όλα αυτά είναι τα απότοκα της άναρχης καπιταλιστικής ανάπτυξης.
Μ’ αυτά και με μ’ αυτά, χωρίς να πλατειάζουμε ακόμα παραπέρα,ανάπτυξη είναι για παράδειγμα:"η μείωση της παραγωγής ηλεκτρικής Ενέργειας όταν η πρώην ΔΕΚΟ και νυν ιδιωτική ΔΕΗ, πρέπει να παρέχει όχι φτηνό ρεύμα στους «καταναλωτές-εργαζόμενους» ακόμα και στις πιο απομακρυσμένες περιοχές, αλλά μέρισμα στους μετόχους της."
Ανάπτυξη σημαίνει κέρδη και μόνο κέρδη και όταν αυτά δε πραγματοποιούνται με τις υπάρχουσες παραγωγικές δυνάμεις, οι μονάδες πρέπει να κλείνουν, η ανεργία να αναπτύσσεται για να παράγεται κέρδος και μόνο κέρδος. Στην οικονομική κρίση που διανύουμε τώρα μπαίνει και μια ακόμη παράμετρος, ο εκβιασμός του μονοπωλιακού κεφαλαίου στις κυβερνήσεις γιατί θα υπάρχει αυτόματη καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων. Δηλαδή αυτοί που δημιούργησαν την κρίση θα βγουν ξανά ευνοημένοι.
Για τους Μαρξιστικά ημιμαθείς, έως εντελώς αμαθείς «αριστερούς» του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, των Κοινωνικών Φόρουμ, τους καλοπροαίρετους (αλλά δε φτάνει μόνο αυτό),τάχα στεναχωρημένους για τη πορεία των πραγμάτων «καταναλωτικών» οργανώσεων,τις μη-κυβερνητικές οργανώσεις, τους οπαδούς του Λαϊκού Καπιταλισμού και τους Σοσιαλδημοκράτες έχουμε να πούμε,ότι η πορεία αυτή μέσα στον ΚΜΚ, είναι νομοτελειακή. Με νομικίστικα τερτίπια τίποτα δεν αλλάζει και δε πρόκειται να αλλάξει, πως καλές οι προθέσεις, αλλά μη μας δουλεύετε άλλο, γιατί και με τη δική σας συμβολή έγινε ότι βλέπουμε γύρω μας.
Ανάπτυξη στο καπιταλισμό σημαίνει, φτώχεια, ανεργία, παραπέρα εξαθλίωση και κέρδη.
Κέρδη για το κεφάλαιο δε σημαίνει ποιότητα ζωής για την εργατική τάξη και τα φτωχό- μεσαία στρώματα της πόλης και της υπαίθρου.
Τα περί "Ισχυρής Ελλάδας" δεν έχουν να κάνουν με την ισχυροποίηση της θέσης των λαϊκών στρωμάτων και της εργατικής τάξης αλλά με τη παραπέρα ισχυροποίηση στην ενδιάμεση εξαρτημένη θέση της άρχουσας τάξης της χώρας στο παραπέρα ανταγωνισμό στα Βαλκάνια και όχι μόνο με τις αντίστοιχες άρχουσες τάξεις στη περιοχή που και εκεί οι μεγάλες καπιταλιστικές χώρες και οι αστικές τους τάξεις θα πάρουν τη μερίδα του λέοντος. Οι ενδό-ϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και σε μικρό και σε μεγάλο επίπεδο αφορούν μόνο το κεφάλαιο και όταν αυτό πάει καλά, αναπτύσσεται δηλαδή, οι λαοί πρέπει να ανασκουμπώνονται.
Το ζήτημα σήμερα και αύριο δεν είναι κανενός είδους ταξική συνεργασία και κανενος είδους συναίνεση. Μπορεί την συναίνεση των ημερών να μην την πήρε η κυβέρνηση κυρίως εικονικά, αλλα στην πραγματικότητα την έχει. Η ταξική συνεργασία του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δώθηκε απ' τισ συμβιβασμένες ηγεσίες τη ΓΣΣΕ με τους κοινωνικούς εταίρους.
Το ζητούμενο σήμερα, είναι η παραπέρα ριζοσπαστικοποίηση του Λαϊκού κινήματος, η δημιουργία του Αντιιμπεριαλιστικού – Αντιμονοπωλιακού - Δημοκρατικού Μετώπου πάλης και η πορεία για τη Λαϊκή εξουσία και Λαϊκή Οικονομία και εδώ υπάρχουν και οι ευθύνες και σε ατομικό επίπεδο. Οι ευθύνες που σχετίζονται με την επανάπαυση πως όλα θα λυθούν απ’ τα πάνω, υποβοηθώντας έτσι την όποια παραπέρα ταξική συνεργασία με μονοκομματικές η πολυκομματικες κυβερνήσεις του ευρωμονόδρομου. Τέτοιες λύσεις με φιλολαϊκή κατεύθυνση δεν υπάρχουν...

Ράδιο Κολεκτίβα

ΕΠΙΚΗΡΥΞΗ ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΥ

ΕΠΙΚΗΡΥΞΗ ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΥ:
ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΣΤΗ ΝΕΑ MONOPOLY(ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΣ)
ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΤΑ ΠΕΡΙΦΗΜΑ GOLDEN BOYS

ACHTUNG-ACHTUNG:
"Μερικά κακά παιδιά και μερικοί "κερδοσκόποι" κυκλοφορούν ανάμεσα μας.
Παίζουν απρόσκοπτα στα χρηματιστήρια μας λες και βρίσκονται σε καζίνο, ενώ κερδοσκόποι τραπεζίτες δεν τηρούν τους Θεσμούς της σωστής κερδοφορίας"!!!
Για όσους γνωρίζουν κάτι, μπορούν να δώσουν πληροφορίες
στα κεντρικά της Κoumoundourou Square.
Όσοι τους αποκαλύψουν θα γίνουν επίτιμα μέλη του
all time classic παιχνιδιού
"ΑBΑRΙΖΑ".
Όμως το σημαντικότερο είναι, ότι θα βάλουν τάξη στην οικονομία της πατρίδας μας της ΕΕ και θα λειτουργήσουν ξανά "οι θεσμοί".

Εκεί που μας χρωστούσαν μας πήραν και το βόδι....

Η Renault κλείνει όλες τις μονάδες της διαδοχικά για δυο εβδομάδες και πετάει στο δρόμο 80.000 ανθρώπους δηλαδή μια πόλη σαν τη Καβάλα, σαν τις Σέρρες, σαν τα Γιάννενα, σαν τη Χαλκίδα, το Αγρίνιο, η τη Καλαμάτα.
Η Nissan κλείνει επ' αόριστον τα εργοστάσια της στην Ιβηρική Χερσόνησο και πετάει στο δρόμο 20.000 εργαζόμενους, δηλαδή σαν να πετιούνται στο δρόμο οι κάτοικοι των παραπάνω απ' τις μισές πόλεις της χώρας μας(η τραγικότητα του καπιταλισμού σε όλο της το μεγαλείο).
Η Ford στη Γαλλία για 10 εβδομάδες διακόπτει τις εργασίες της σε Γαλλία, Γερμανία, Βρετανία και σε όλη την Ανατολική Ευρώπη. Πετάει στο Δρόμο 50.000 κόσμο, δηλαδή να πετιούνται στο δρόμο, κάτοικοι σε μεγέθη πληθυσμού πόλεων στη χώρα μας, όπως το Ρέθυμνο, η Ρόδος, η Μυτιλήνη και η Αλεξανδρούπολη.
Η Volksvagen απολύει ακόμα 5000 εργαζόμενους και η Σουηδική Volvo, μετά τους 20.000, απολύει άλλους 5000, απ' ότι βλέπεται τα νούμερα είναι αμείλικτα και τα μεγέθη των πόλεων δε τα βάζουμε να αποδείξουμε τις γνώσεις μας στη γεωγραφία, αλλά το πόσο τραγικά είναι για τους λαούς της Ευρώπης τα πράγματα.

Έχουν πέσει αναδουλειές φαίνεται και σε λίγο για να λειτουργήσουν θα ζητήσουν κοινωνικοποίηση των ζημιών τους με κανένα ισχυρό τονωτικό πακέτο χρηματοδότησης όπως οι τράπεζες αδέλφια...
Φυσικά οι κυβερνήσεις των χωρών της ΕΕ, θα σπεύσουν να βοηθήσουν και μετά να σου νέοι φόροι, νέα χαράτσια νέες διαιρεμένες στα 8 θέσεις εργασίας, αυτές που πριν τη κρίση ήταν μια θέση....
Πως το είπε ο υπεύθυνος της FORD στη Γαλλία; "Και τι δηλαδή το εργοστάσιο πρέπει να σκάσει για τον αν η οικογένεια σας θα πεινάσει; Καλύτερα να πεινάσει αυτή για 10 εβδομάδες παρά αυτό για 10 χρόνια"
Όχι παίζουμε "εκεί που μας χρωστούσαν μας πήραν και το βόδι...."
Α ρε Συνασπισμένοι με τα "χρυσά σας κουτάλια" αυτά της ΕΕ που μας λέγατε το 1992 ότι θα τρώμε (Συνθήκη του Μαάστριχτ)!!! Τελικά δεν υπολογίσαμε, πόσο μέσα είχατε πέσει τελικά αλλά άθελα σας, γιατί και φυσικά κάποιοι θα έτρωγαν με χρυσά κουτάλια αλλά σίγουρα όχι εμείς που έτσι διαδίδατε, τι να κάνουμε έχει η ιστορία τα γυρίσματα της και εσείς τα πατήματα σας σε πολλές βάρκες.....

Γιάννης Κ.

Τα μολυσμένα ομόλογα έφταιγαν;

Τα μολυσμένα ομόλογα έφταιγαν;

Η λεγόμενη ύφεση δε ξεκίνησε απ' τα χρηματιστήρια, αλλά απ' την "πραγματική οικονομία" όπως ονομάζουν την ίδια την οικονομία, οι οπαδοί της σχολής του Έρνεστ Φίσερ", του "Σικάγο", του" Λαϊκού Καπιταλισμού" και του Κεϋνς, διαχωρίζοντας το "πορνείο του καπιταλισμού"(το χρηματιστήριο δηλαδή) και το τραπεζοπιστωτικό σύστημα απ' τη παραγωγή , όπως διαχωρίζει αντιεπιστημονικά ο Συνασπισμός και η νεολαία του τα ναρκωτικά, σε μαλακά και σκληρά.
Όλες αυτές οι "οικονομικές θεωρίες" με το τρόπο αυτό προσπαθούν να καθαγιάσουν το μονοπωλιακό καπιταλισμό, την επιβράδυνση του δεύτερου 6μήνου του 2007(να θυμίσουμε ότι στο πρώτό 6μηνο του 2007 διαβιούσε την καλύτερη του χρονιά από το 1999 και έπειτα) και την ύφεση ολόκληρου του 2008 και να κοινωνικοποιήσουν της ζημιές που προήλθαν απ' την παραπέρα ιδιωτικοποίηση των κερδών .
Ακούμε και ξανακούμε αναλύσεις εδώ και 3 εβδομάδες, όταν άρχισαν να διαφαίνονται καθαρά τα σημάδια της ύφεσης και στην ΕΕ των χρυσών κουταλιών(που μας έλεγε και ο Συνασπισμός το 1992), πως η κρίση αυτή τάχα οφείλεται, ξεκινάει και πραγματοποιείται με όρους βουλιμίας από τους διάφορους χωρίς όρια κερδοσκόπους....
Όλη αυτή η μπουρδολογία με όρους μίκρο και μάκρο οικονομίας, αντί να καθαρίζει τα νερά και να αναδείχνει τις αιτίες που προξενούν το όλο πρόβλημα, τα θολώνει και συσκοτίζει και όχι τυχαία.
Για όλους αυτούς τους τάχα "αριστερούς" (και ειδικά του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ)που πανηγύριζαν για τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, όταν η υποστέλλονταν η κόκκινη σημαία και μιλούσαν τότε για τις μελλοντικές ημέρες της τάχα ευημερίας, της τάχα μόνιμης σταθερής και παγκόσμιας ειρήνης, ότι ο καπιταλισμός θα διασφάλιζε την δημοκρατία, τη διαφάνεια και τη κάθε λογής ανθρωπιά αρκεί όπως μας είπε απ' το 1999 και μετά να εξανθρωπιστεί.... Όλοι αυτοί οι ημιμαθείς, μέτριοι έως κάκιστοι γνώστες της λειτουργίας του καπιταλισμού αναμασούσαν τις παραπάνω μπούρδες δηλώνοντας μάλιστα αυτές τις μέρες και οι γνησιότεροι απόγονοι του πιο γνήσιου Μαρξισμού τον οποίο ξεχνούν εσκεμμένα πως πολέμησαν λυσσαλέα. Για όσους δεν έχουν καταλάβει γιατί ο Συνασπισμός και ο Σύριζα είναι οι πιο γνήσιοι πολιτικοί αντίπαλοι της εργατικής τάξης ως μια νέα 5η φάλαγγα, ας το καταλάβουν όσο είναι νωρίς, γιατί τα χειρότερα δεν έχουν έλθει ακόμα.....
Ο μονοπωλιακός καπιταλισμός, το θέλουμε δε το θέλουμε, ανάπτυξη εννοεί και την καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων και κεφαλαίων όταν βρεθεί σε κρίσιακές τάσεις, και θα βρεθεί πολλές φορές γιατί μονίμως θα βρίσκεται σε ένα βαθύτατο χάσμα με τις τέσσερις βασικές αντιθέσεις-αντφάσεις χωρίς τη δυνατότητα κάλυψης τους.
Ο σκοπός της καπιταλιστικής παραγωγής που είναι το κέρδος και μόνο αυτό και τίποτα παραπάνω απ' αυτό, είναι σε πλήρη αντίθεση με τις παραγωγικές δυνάμεις και το σκοπό τους. Για να βγει προσωρινά απ' τη κρίση του το καπιταλιστικό κράτος όπως η ΕΕ, είναι ικανό να τις αποτελειώσει όπως έκανε η GM, κλείνοντας όλα τα εργοστάσια της στην Ανατολική Ευρώπη(επ' αόριστον), όπως έκανε(και όπως μας ενημέρωσε διαμέσου του κοστολογίου του ο καλός μας σύντροφος Γιάννης απ' τη Σουηδία) η VOLVO απολύοντας το 20% των εργαζομένων εν μία νυκτί , όπως έκανε η RENAULT, η MISTUBISHI και θα ακολουθήσουν και άλλοι κολοσσοί για να πάρει η μετοχή τα πάνω της, η παραγωγή να μειωθεί και να σωθούν τα κέρδη και για να σωθούν αυτά ας πεθάνουν απ' τη πείνα εργάτες.
Αυτό που έρχεται (και δεν έχουμε δει ακόμα τίποτα) με βάση τα παραπάνω και αυτό που αποδείχνεται είναι ξεκάθαρο. Ότι η "πραγματική οικονομία" όπως την ονομάζουν οι θεωρητικοί της "μίκρο" και "μάκρο" οικονομίας, είναι άμεσα συνδεδεμένη με την άμεση ληστεία στη παραγωγή(υπεραξία την είχε ονομάσει ο Μαρξ) που τελικά αποτυπώνεται πάνω στη μετοχή, δηλαδή στη "μη πραγματική οικονομία" των εν λόγω θεωρητικών(τέτοιους θεωρητικούς τους αποθεώνει ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ), στο όνομα του γενικευμένου αναθεωρητισμού που ως αρχή είχε του Ευρωκομμουνισμό των (Μαρσέ, Μπερλίνγκουερ, Καρίγιο)....
Η σημερινή κρίση μπορεί να πρωτοχτύπησε την πόρτα το Νοέμβριο του 2007 στις ΗΠΑ, με τη σχετική κατάρρευση της κτηματικής πίστης, αλλά αυτό δεν ήταν τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από μια συνέχεια της επιβράδυνσης που προϋπήρχε ήδη απ' τις αρχές του 2000, η οποία μετατράπηκε σε ύφεση το 2006 και σε γενικευμένη κρίση το 2008.
Οι οικονομίες που χτυπήθηκαν στη καπιταλιστικοποιημένη Ρωσική Ομοσπονδία το 1998, στη ΝΑ Ασία το 1998, στη Λ. Αμερική(Μεξικό το 95, Βραζιλία το 99, Εκουαδόρ το 2000, Αργεντινή και Ουρουγουάη 2001-2002), έδειχναν ότι θα ήταν θέμα χρόνου μια νέα κρίση σε ΗΠΑ, Καναδά, ΕΕ και Ιαπωνία δηλαδή στις ατμομηχανές του μονοπωλιακού καπιταλισμού (μέχρι το 1998).
Γιατί το έδειχναν όλες οι προηγούμενες κρίσεις; Καλό θα ήταν να μην έχουμε αυταπάτες, γιατί η αντίθεση της σχετικής οργάνωσης της παραγωγής και της γενικευμένης αναρχίας σε κοινωνική κλίμακα (μία απ' τις τέσσερις βασικές καπιταλιστικές αντιθέσεις), λειτουργούν αλυσιδωτά και έχουν συνέχεια σε όλες τις σφαίρες τις παραγωγής και της οικονομίας.
Αποτελούν τον κύριο λόγο της λεγόμενης ανισσόμετρης ανάπτυξης και για να το λύσουν αυτό, όλο το προηγούμενο διάστημα τα μονοπώλια υπεισέρχονται σε ακόμα μεγαλύτερη συγκέντρωση και συγκεντροποίηση της παραγωγής και του κεφαλαίου.
Για να γίνει περισσότερο κατανοητή αυτή η αντίθεση, να φέρουμε ως παράδειγμα τα νέα φρούτα της λεγόμενης "νέας οικονομίας" και της "μεταβιομηχανικής κοινωνίας", που είναι ένα και το αυτό στη λογική που "εκφράζει" την παραπέρα οριζοντιοποίηση της οικονομίας σε γενικευμένη κλίμακα και την ακόμα μεγαλύτερη εξειδίκευση στις συγκεντρωμένες μονάδες. Την ίδια στιγμή που υπάρχει γενικευμένη αναρχία στο σύνολο της κοινωνικής παραγωγής και τεράστιες αντιθέσεις ανάμεσα σε τάξεις, στρώματα, πόλεις και χωριά, υπάρχει μια όσο το δυνατόν πιο οργανωμένη παραγωγική διαδικασία.
Για να το κάνουμε πενταροδεκάρες. Είναι καθαρό ότι στο επίπεδο μιας βιομηχανίας έχουμε τη παραπέρα αύξηση του καταμερισμού της εργασίας, τη μεγιστοποίηση της καθετοποίησης τις εξειδίκευσης και της εκμετάλλευσης των παραγωγικών δυνάμεων. Αυτό είναι όμως εκ διαμέτρου αντίθετο με την οριζοντιοποιημένη αναρχία της παραγωγής σε κοινωνική κλίμακα ακόμα και σε διασυσνδεμένα μονοπώλια λόγω και των ενδοκαπιταλιστικών αντιθέσεων
Τι σημαίνει αυτό το πράγμα; Μα γενικευμένο διασκορπισμό των εμπορευματοπαραγωγών(όχι απαραίτητα και όχι μόνο βιομηχάνων) και ακόμα μεγαλύτερη αύξηση της παραγωγής χωρίς σχεδιασμό και όρια, σε όλο και πιο γρήγορη κλίμακα με τη παραγωγή νέων προϊόντων και υπηρεσιών. Φυσικά η ταχύτητα στην παραγωγή μπορεί να είναι παμμέγιστη, ωστόσο υπάρχουν οι μεταφορές, οι επαναφορτώσεις και νέες μεταφορές, όπως επίσης και οι ανεξόφλητες υποχρεώσεις που δεν μπορούν να επανατροφοδοτήσουν το νέο κύκλο παραγωγής και φυσικά τα μερίσματα.
Η γενικευμένη αύξηση της εκμετάλλευσης(ακόμα πιο πολλά φτηνά χέρια), ο τεράστιος καταμερισμός διασπαρμένων αξιών(κοινωνικής εργασίας) πάνω στα παραγόμενα προϊόντα και η ταυτόχρονη διαίρεση των υπεραξιών σε μεγάλη διασπορά έχουν ως σκοπό τη μεγιστοποίηση των κερδών.
Φυσικά η οριζοντιοποιημένη παραγωγή όπως ήταν ο θεωρητικός προσανατολισμός των αστών οικονομολόγων στις δεκαετίες του 80, 90 και είχε ονομαστεί "μεταβιομηχανική κοινωνία" έχει καταρρεύσει προ πολλού. Ο καταμερισμός της εργασίας μέσα σε μια παραγωγική μονάδα, αλλά και η ίδια η κοινωνική παραγωγή είναι περισσότετο καθετοποιημένα από ποτέ άλλοτε. Η γενικευμένη συγκέντρωση και συγκεντροποίηση της παραγωγής και του κεφαλαίου εξάλλου το αποδείχνουν στην πράξη με τα μετοχικά κεφάλαια του ενός να διαπερνούν τα μετοχικά κεφάλαια του άλλου, όμως και πάλι υπάρχουν στοιχεία ανισσόμετρης ανάπτυξης που εκδηλώνουν αυτού του είδους την αντίφαση.
Συχνά οι στόχοι δεν επιτυγχάνονται που είναι μόνο η αύξηση των κερδών διαμέσου της αγοράς έχουμε τελικά τα αντίθετα από τα προσδοκώμενα αποτελέσματα Δηλαδή τη καθυστέρηση στην ολοκλήρωση της αγοράς του προϊόντος(αδυναμία πώλησης του) και αδυναμία ρευστοποίησης για το νέο κύκλο της παραγωγής με αποτέλεσμα το νέο δανεισμό από το χρηματιστικό κεφάλαιο(τράπεζες δηλαδή που στην περίοδο του μονοπωλιακού κεφαλαίου ως γνωστόν είναι σε σύμφυση με το βιομηχανικό κεφάλαιο). Αυτό στη σφαίρα της παραγωγής σημαίνει την αύξηση της κλίμακας της αξίας του(σε κοινωνική εργασία), την διάθεση της παραγωγής σε ολοένα φτηνότερα χέρια εργασίας, τη πρόσθεση στη τιμή τη δυνατότητα κέρδους απ' τους εμπορευματοπαραγωγούς και με τον ίδιο τρόπο απ' τους εμπορευματεμπόρους παράλληλα με το ποσοστό αποπληρωμής του δανεισμού που αναλογεί σε όλους τους παραπάνω από τις τράπεζες. Όλο αυτό το ποσό στο τέλος θα καταλήξει στους ίδιους τους εργαζόμενους που είναι ταυτόχρονα και οι καταναλωτές(είναι η άλλη εκδοχή της της εργατικής τάξης που καταναλώνει αυτά που παράγει είτε για να ανακτήσει δυνάμεις, είτε για άλλου είδους σύνθετες ανάγκες που αφορούν την διαβίωση της) οι οποίοι καλούνται να πληρώσουν το μάρμαρο. Όταν δε μπορούν να αγοράσουν οι τελευταίοι εκδηλώνεται μείωση της τιμής των προϊόντων και του ποσοστού κέρδους σε όλη τη παραπάνω κλίμακα, οι τράπεζες αδυνατούν να εισπράξουν την πίστωση που έχουν κάνει σε αυτή,(απ' τους εμπορευματοπαραγωγούς, εμπορευματέμπορες, και ιδιώτες), τα προϊόντα μένουν στα ράφια και η επιβράδυνση μετατρέπεται σε ύφεση και η ύφεση σε κρίση. Ακόμα και όταν η πίστη μεταφέρεται στους εργαζόμενους ιδιώτες, αυτή δίνει χαρακτηριστικά παράτασης της κρίσης γιατί μέχρι τη δεκ του 1980 που η ΕΣΣΔ υπήρχε, είχε καταγραφεί μεγάλο ποσοστό αποταμίευσης από τα λαϊκά στρώματα στα τραπεζοπιστωτικά ιδρύματα τα οποία δανείζονταν ρευστό από αυτούς.
Σήμερα αυτοί οι κυκλικοί δανεισμοί έχουν σταματήσει μιας και ολοένα μεγαλύτερα τμήματα των λαϊκών στρωμάτων αντί να καταθέτουν(να δανείζουν δηλαδή στις τράπεζες), δανείζονται γιατί η οικονομική τους δύναμη έχει περιοριστεί. Όταν όλοι δανείζουν όλους, η μια τράπεζα την άλλη έχοντας όλες μαζί υπερκέρδη, αλλά χωρίς να μπορούν να τα ρευστοποιήσουν,(δηλαδή τις αποπληρωμές των δανείων) τότε αρχίζει η κρίση και είναι κρίση πραγματικής οικονομίας που αποτυπώνεται και στη τιμή της μετοχής τους και στα επιτόκια των κεντρικών τραπεζών και αν αυτή τη στιγμή δεν υπήρχε η Κίνα, η Ινδία και η Ρωσία τα πράγματα θα ήταν στο μη περαιτέρω. Γι αυτό, αυτή τη στιγμή η κρίση θα αποφευχθεί αναμένοντας νεότερη και σίγουρα πολύ μεγαλύτερη στο εγγύς μέλλον.
Όλα τα παραπάνω αποτυπώνονταν στα χρηματιστήρια και στο τραπεζικό σύστημα και πολύ αργότερα στις συγχωνεύσεις, απολύσεις και στη βασική αντίθεση της καπιταλιστικής παραγωγής ανάμεσα στη παραγωγή και το κεφάλαιο. Τα αποτελέσματα της βασικής αντίθεσης όπως αναφέραμε παραπάνω ήταν οι κρίσεις υπερπαραγωγής η οποίες στην Αμερικάνική αυτοκινητοβιομηχανία εμφανίστηκαν στις αρχές του χρόνου, όπου αποφασίστηκε τελικά μείωση της, κάπως έτσι καθώς και οι κρίσεις στη κτηματική πίστη. Οι κρίσεις αυτές πραγματοποιούνται όταν οι εργαζόμενοι και αγοραστές που παράγουν τα προϊόντα, είναι ανίκανοι να πραγματοποιήσουν αγορές λόγω χαμηλών μισθών και όταν άλλοι μπαίνουν μαζικά στην ανεργία. Με τον τρόπο αυτό εκδηλώνεται σε πλήρη ανάπτυξη μια ακόμη αντίθεση της καπιταλιστικής παραγωγής, η αντίθεσης της παραγωγής και της κατανάλωσης, ο εφιάλτης δηλαδή του μονοπωλιακού κεφαλαίου.
Δεν τρέφουμε καμία αυταπάτη ότι αυτές θα οδηγήσουν στην ανάπτυξη της ταξικής συνείδησης, αυτά είναι τσιτάτα οπορτουνιστών δεξιών και αριστερών. Ο σκοπός του κόμματος νέου τύπου δεν είναι να εξαθλιωθούν τα φτωχά λαϊκά στρώματα έτσι εξαγοράζονται ευκολότερα και δεν επαναστατικοποιούνται.
Μόνο όταν αποκτήσουν ταξική συνείδηση και ταξική αλληλεγγύη θα υπάρξει η δημιουργία του λαϊκού μετώπου και η νικηφόρα σύγκρουση με τον ιμπεριαλισμό και τα μονοπώλια, για το σοσιαλισμό....

Γιάννης Κ.

ΥΓ* Αυτή η κρίση το ποιο πιθανό είναι να απορροφηθεί και εκεί οδηγούν όλες οι ενδείξεις.
Δεν είναι μόνο η διασφάλιση των καταθέσεων από τις κυβερνήσεις της ΕΕ, αλλά και οι οικονομίες της Ρωσίας, Κίνας και της Ινδίας που κρατούν ακόμα τα μπόσικα λόγω της ανάπτυξης που είχαν μέχρι το 2007. Το 2008 και αυτές οι οικονομίες άρχισαν να παρουσιάζουν σημάδια επιβράδυνσης
Αυτή η κρίση φυσικά δεν έχει δείξει τίποτα μέχρι σήμερα γιατί δεν είμαστε ακόμη ούτε στην είσοδο του Λαβύρινθου και περιμένουμε μέχρι να έρθει η επόμενη κρίση. Αν αυτή έρθει σύντομα (δηλαδή έως τα επόμενα 5 χρόνια), άλλες έστω και μικρότερες, το πιο πιθανό είναι εκείνη να μη μπορεί να απορροφηθεί μιας και όλα τα αποθεματικά θα έχουν ριχτεί σε ετούτη την κρίση και δε θα έχουν αποσβεστεί.
Ένα άλλο σενάριο είναι αυτό που ενισχύει το μεγάλο μονοπωλιακό κεφάλαιο το οποίο το έχει προωθήσει δύο φορές σε παγκόσμια κλίμακα και σε πάνω απο 50 σε μικρές τοπικές πολεμικές συρράξεις, εισβολές και δικτατορίες απ' το 1950 και μετά.
Τώρα αν θα είναι γενικευμένος ξανά ο πόλεμος, η μικροί τοπικοί όπως της Γιουγκοσλαβίας 1991, του Αφγανιστάν 2001, του Ιρακ 2003 που κράτησαν για μερικά χρόνια την Αμερικανική οικονομία όρθια η κάτι άλλο;;;

Γιάννης Κ.

Another one Black Monday or something else?

ΒΟΗΘΕΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΠΕΕΕΕΕΕΕΕΕΦΤΟΥΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝ ΚΕΡΑΜΙΔΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΣΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΜΑΣ......................................
ΚΑΙ ΠΟΥ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΙ ΞΗΛΩΜΑ ΘΑ ΠΕΣΕΙ ΣΤΙΣ ΤΣΕΠΕΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΤΑΜΕΙΟ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΟΥ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΠΟΥ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΝ ΣΕ ΕΚΤΑΚΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΠΡΙΝ ΛΙΓΗ ΩΡΑ ΟΙ ΗΓΕΤΕΣ ΤΗΣΕΥΡΩΖΩΝΗΣ....
+3%
ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΕΙ......

Another one black hole in our pocketssssssss

ΔΕ ΦΤΑΙΝΕ ΟΥΤΕ ΟΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ, ΟΥΤΕ Ο ΧΑΤΖΗΠΕΤΡΗΣ, Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΥΠΗΡΕΤΟΥΝ ΦΤΑΙΝΕ!!!

ΟΤΑΝ ΤΑ ΕΛΕΓΕ ΤΟ ΚΚΕ ΚΑΙ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΟΥΣΕ ΓΙΑ ΤΑ "ΚΑΛΑ" ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΕΣ ΚΡΙΣΕΙΣ
ΑΠΟΣΤΗΘΙΖΑΤΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΣΑΣ ΕΛΕΓΑΝ ΝΑ ΛΕΤΕ "ΓΙΑ ΞΕΘΩΡΙΑΣΜΕΝΟΥΣ, ΞΕΠΕΡΑΣΜΕΝΟΥΣ, ΑΠΟΛΙΘΩΜΕΝΟΥΣ, ΤΕΛΕΙΩΜΕΝΟΥΣ, ΑΘΕΟΥΣ, ΒΡΥΚΟΛΑΚΕΣ ΚΛΠ” ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΑΣ ΕΠΑΙΡΝΑΝ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΤΑ ΓΥΝΑΙΚΟΠΑΙΔΑ, ΤΑ ΧΩΡΑΦΙΑ ΚΟΚ.
ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΣΑΣ ΤΑ ΠΑΙΡΝΟΥΝ Ο ΕΦΡΑΙΜ, Η ΕΕ, ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ, ΚΑΙ ΟΙ ΒΑΣΙΚΕΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ ΘΑ ΣΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΝΑ ΒΛΕΠΕΤΕ ΤΙΣ ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ (ΟΣΟΙ ΕΧΕΤΕ) ΜΕ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΟ ΚΑΙ ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΝΑ ΒΛΕΠΕΤΕ ΤΟ ΦΠΑ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ 25%, ΤΗ ΔΟΣΗ ΣΑΣ ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΟΝ ΑΝΗΦΟΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΝ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΤΑ ΟΜΟΛΟΓΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΟΚΑΤΑΘΕΤΩΝ, ΤΩΡΑ ΤΙ ΛΕΤΕ ΚΑΙ ΑΥΡΙΟ ΤΙ;;;
ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΥ ΟΙ ΝΟΜΟΤΕΛΕΙΕΣ ΠΡΟΞΕΝΟΥΝ ΤΙΣ ΚΡΙΣΕΙΣ ΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ...
ΤΟΤΕ ΘΑ ΜΑΣ ΛΕΤΕ ΠΑΛΙ ΓΙΑ ΓΚΟΥΛΑΓΚ ΚΑΙ ΣΦΑΓΕΣ;;;
ΟΤΙ ΦΤΑΙΕΙ Ο ΦΙΝΤΕΛ, ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ, ΤΟΥ ΜΟΛΩΤΟΦ, ΤΟΥ ΖΤΑΝΩΦ ΚΑΙ ΤΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ;
ΓΙΑ ΠΕΙΤΕ ΜΑΣ.....
Η ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΤΟ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΝΑ ΣΑΣ ΠΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΤΕ!!!
ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΓΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ΣΩΣΕΙ ΑΠ' ΑΥΤΟΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΑΡΑΤΟ!!!
ΤΟ ΛΑΟΣ ΑΠ' ΤΟ ΣΥΡΙΖΑ!!!
ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΛΛΟΠΙΣΕΙ-ΒΕΛΤΙΩΣΕΙ- ΣΥΜΜΑΖΕΨΕΙ ΤΑ ΑΣΥΜΜΑΖΕΥΤΑ ΤΟΥ ΑΣΥΜΜΑΖΕΥΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΜΑΣ ΠΑΛΙ ΓΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΠΩΣ Μ' ΑΥΤΕΣ
"ΘΑ ΤΡΩΜΕ ΜΕ ΧΡΥΣΑ ΚΟΥΤΑΛΙΑ;;;"
ΟΠΩΣ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΨΗΦΙΖΕ ΤΗ ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΟΥ ΜΑΑΣΤΙΡΙΧΤ...

ΔΕ ΦΤΑΙΝΕ ΟΥΤΕ ΟΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ, ΟΥΤΕ Ο ΧΑΤΖΗΠΕΤΡΗΣ.
Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΥΠΗΡΕΤΟΥΝ ΦΤΑΙΝΕ!!!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ 3 ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ, ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΕΝΔΙΑΜΕΣΕΣ ΑΛΛΕΣ ΑΠΟ ΑΛΛΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΠΟΥ ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΝΤΑΙ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ

Οι Βασικές Αστικές οικονομικές θεωρίες και οι αρχές τους ως άλλοθι για τις χρηματιστηριακές και νομισματικές κρίσεις. Β’ μέρος

Την προηγούμενη εβδομάδα μέσα απ’ το ιστολόγιο είδαμε, έστω περιορισμένα και όχι στη βάση αλλά σε μέρος του εποικοδομήματος, ορισμένες σύγχρονες μη μαρξιστικές αναλύσεις (τις οποίες στηρίζουν και εφαρμόζουν ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΝ, ΛΑΟΣ και μια σειρά άλλοι) και με αυτές μπορούμε να επανέλθουμε σε μια θεωρητική προσέγγιση ανατρέχοντας στη μαρξιστική οικονομική θεωρία και όλα αυτά με αφορμή τη συνεχιζόμενη οικονομική ύφεση και αφετέρου τη προσπάθεια για λίφτινγκ του πολιτικού συστήματος απ την πλευρά των κυβερνήσεων και των προσπαθειών που κάνουν για κρατικοποιήσεις των μεγάλων τραπεζοπιστωτικών ιδρυμάτων. Ο Μαρξ ανέλυσε τόσο τις λειτουργίες της μετοχής όσο και εκείνες της Πίστης στην κεφαλαιοκρατική παραγωγή.
«Το χρηματιστήριο» Η κρίση του 1866, σύμφωνα με τον Φ. Ενγκελς στο συμπληρωματικό μέρος και επίλογο στο «ΚΕΦΑΛΑΙΟ” του Κ. Μαρξ, οδηγεί στην επέκταση της μετοχοποίησης, στην απόσπαση του καπιταλιστή κεφαλαίου από την άμεση συμμετοχή στη παραγωγή. Με τον τρόπο αυτό ενισχύεται η τάση να συγκεντρώνονται στα χέρια των χρηματιστών όλη η παραγωγή, η βιομηχανική και η αγροτική, καθώς κι όλη η κυκλοφορία, τα μέσα επικοινωνίας, καθώς και η λειτουργία ανταλλαγής, έτσι ώστε το χρηματιστήριο να γίνει “ο πιο έξοχος εκπρόσωπος της ίδιας της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής”. Σήμερα, η σύνθεση του γενικού δείκτη τιμών ενός χρηματιστηρίου δίνει με ακρίβεια την εξέλιξη που περιγράφει ο Φρ. Ένγκελς.
«Η λειτουργία της μετοχής» Εδώ και χωρίς καμία περιστροφή η μαρξιστική ανάλυση της μετοχής, αποτελεί τον οδηγό της κατανόησης ο ρόλος της Πίστης και του Χρηματιστηρίου στις συνθήκες του σύγχρονου καπιταλισμού.«Η μετοχή είναι τίτλος ιδιοκτησίας με δόσεις πάνω στην υπεραξία που θα πραγματοποιήσει το κεφάλαιο, το επενδεδυμένο στην παραγωγή. Εδώ είναι η πηγή της αγυρτείας, της κερδοσκοπίας, της διαμόρφωσης, του πλασματικού κεφαλαίου». Αυτό έλεγε ο Μαρξ για τη λειτουργία της μετοχής.
«Σχετικά με το ρόλο της πίστης»Η Πίστη είναι μέσα στη διαδικασία της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής. Στην πιο απλή της μορφή είναι σχέση πιστωτή - οφειλέτη ανάμεσα στους εμπορευματοπαραγωγούς και εμπορευματεμπόρους. Η Πίστη γενικώς διευκολύνει την ανταλλαγή (δεδομένου ότι οι εμπορευματοπαραγωγοί ούτε γενικώς απευθείας συναλλάσσονται μεταξύ τους ούτε γενικώς απευθείας φέρουν τα εμπορεύματά τους στη σφαίρα κυκλοφορίας).
Όσο πιο εκτεταμένο είναι το χρηματοπιστωτικό σύστημα, τόσο διευκολύνεται η συναλλαγή, αλλά ταυτόχρονα διευκολύνεται και η ανάπτυξη της κερδοσκοπίας. Ο Μαρξ έλεγε πως “Όσο μεγαλύτερη είναι η ευκολία με την οποία μπορούν να παίρνονται τα δάνεια έναντι των απούλητων εμπορευμάτων, τόσο περισσότερα δάνεια αυτού του είδους παίρνονται, τόσο μεγαλύτερος είναι ο πειρασμός να παράγονται εμπορεύματα ή να ρίχνουν σε μακρινές αγορές παραγόμενα εμπορεύματα, μόνο και μόνο για να πάρουν πριν απ΄ όλα έναντι τους δάνεια σε χρήμα”. Όταν μία τράπεζα διαθέτοντας το χρηματικό κεφάλαιο (με την έννοια του τοκοφόρου) αφαιρεί μέρος της παραγόμενης υπεραξίας από τον εμπορευματοπαραγωγό ή και τον έμπορο που ήδη έχει συγκεντρώσει στα χέρια του μέρος της υπεραξίας. Έτσι, τίποτε δεν προκύπτει ως κέρδος έξω από την παραγωγική διαδικασία, έστω και αν δεν φαίνεται με την επιφανειακή κίνηση του κέρδους στη σφαίρα της κυκλοφορίας. Ίσως αξίζει να προσέξει κάποιος τη διάκριση ανάμεσα στο εμπορευματικό κεφάλαιο και το εμπορικό χρήμα. Το πρώτο αντιπροσωπεύει συγκεκριμένες αξίες εμπορευμάτων. Το δεύτερο, το καθεαυτό εμπορικό χρήμα, αποτελεί κάθε είδους γραπτή υπόσχεση πληρωμής σε καθορισμένη ημερομηνία. Με την εκτεταμένη διεθνοποίηση του κεφαλαίου και τις εξαγωγές του πχ (ΕΥΡΩ), των συναλλαγών, η ισορροπία στο συμψηφισμό απαιτήσεων και υποχρεώσεων δεν αφορά μόνο το συνολικό χρηματοπιστωτικό σύστημα ενός καπιταλιστικού κράτους αλλά και σε σχέση με άλλα καπιταλιστικά κράτη ή και περιφερειακές καπιταλιστικές ενώσεις. Όταν αντικειμενικά αλλάζει μια ισορροπία συναλλαγματική και η τυπική εκδήλωση αυτής της αλλαγής συγκρατείται με διαφόρων ειδών παρεμβάσεις (μέσω της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας) τότε πάντα είναι ανοικτό και το πεδίο των “τεχνητών” πιέσεων. Το καπιταλιστικό σύστημα στην περίοδο του ιμπεριαλισμού, κυριαρχεί και στη χώρα μας και σε μεγάλο μέρος της υφηλίου. Ανεξάρτητα από τις χρηματιστηριακές κρίσεις που κατά περιόδους εμφανίζονται υπάρχει πολύ μεγάλος κίνδυνος για αυτό να έχουμε και εκδηλώσεις κρίσεων που αυτή του 1929 να μοιάζει ένα μικρό παιχνίδι και τα αποτελέσματα της να είναι τουλάχιστον δραματικά για τα πλατιά λαϊκά στρωματά! Φυσικά αυτό δεν έχει να κάνει με μαντικές οι άλλες μεταφυσικές ικανότητες οι οποίες μόνο γέλιο μπορούν να προξενήσουν, αλλά τη νομοτελειακή φύση του κεφαλαίου, που εξηγήσαμε λίγο παραπάνω πως αυτό ιδιοποιείται μέσα από το «πορνείο του καπιταλισμού»,όπως είχε ονομάσει ο Μαρξ το χρηματιστήριο και που είτε πέφτουν είτε ανεβαίνουν οι δείκτες του αυτό δίνει τα κέρδη του πάντα και μόνο στο κεφάλαιο και μόνο σε αυτό!!! Αποτελεί υποκρισία μεγατόνων λοιπόν η όποια εξυγίανση στο χώρο του είτε αυτή προαναγγέλλεται από τον πρωθυπουργό είτε από τον αρχηγό της ΝΔ. Το καπιταλιστικό σύστημα στην περίοδο του ιμπεριαλισμού, δεν έχει μόνο τη συγκέντρωση και συγκεντροποίηση της παραγωγής και του κεφαλαίου(μονοπώλια),τη συγχώνευση του τραπεζικού με το βιομηχανικό κεφάλαιο δημιουργία διεθνών μονοπωλιακών ενώσεων όπως την Κ. Ευρωπαϊκή τράπεζα, εξάγει κεφάλαιο και προσπαθεί να δημιουργήσει σφαίρες επιρροής στην υφήλιο αποτρέποντας, η προσπαθώντας να αποτρέψει τις κρίσεις που έρχονται και που δεν έχουν να κάνουν μόνο με τους κωδικούς των δημοσίων προσώπων. Το καπιταλιστικό σύστημα έχει 4 μεγάλες αντιφάσεις που με τίποτα και με κανένα τρόπο και οικονομικό νόμο, με καμία νομικίστικη παραπομπή και με κανένα τερτίπι δε μπορούν εκ των πραγμάτων να το κάνουν να μην έχει κρίση στο μέλλον. Εμείς θεωρούμε πως: α) Η αντίφαση της παραγωγής και του κεφαλαίου, β) Η σχετική οργάνωση της παραγωγής και η αναρχία της σε κοινωνική κλίμακα έχουν ως βάση την ατομική ιδιοκτησία! Πως είναι αδύνατον να μην υπάρχει γ) αντίθεση της παραγωγής με την κατανάλωση και φυσικά τέλος δ) ο σκοπός της καπιταλιστικής παραγωγής και των παραγωγικών δυνάμεων. Είναι αδύνατον να μην υπάρξει κρίση ξανά και στο μέλλον, όπως υπήρξε πριν 10 χρόνια με τις «τίγρεις της Ν.Α.Ασίας» και μάλιστα χωρίς γρήγορη επιστροφή, μιας και οι δυνάμεις παραγωγής αυξάνουν κατά αλματώδη ρυθμό και τα κέρδη πάνε σε όλο και λιγότερα χέρια. Είναι μεταφυσικό να πιστεύει κάποιος πως σκοπός του κεφαλαίου δεν είναι το κέρδος και μόνο το κέρδος και πως αυτό δεν πρέπει αν διευρυνθεί. Είναι απίθανο τα κέρδη να έρθουν με τα εκατομμύρια εργαζόμενους που κάποιους απ αυτούς το κεφάλαιο δε χρειάζεται για αυτό τους ρίχνει στην ανεργία. Όμως όσο πιο πολλούς ρίχνει τόσο τα προϊόντα δεν τα αγοράζει και τόσο μεγάλος όγκος καταναλωτών που είναι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Αυτές οι βασικές αντιφάσεις είναι που κάνουν το καπιταλιστικό σύστημα αδιόρθωτο και τους λεγόμενους τρίτους δρόμους τρύπιους, που πλέον δε μπορούν να μπαλωθούν και να φαντάζουν όχι μόνο απροσπέλαστοι, αλλά και ανύπαρκτοι! Είναι βλακώδες δε να πιστεύει πως το ιμπεριαλιστικό σύστημα θα πέσει σαν ώριμο φρούτο μιας και αυτό είναι ικανό μέσα από τις αντιφάσεις του και τον ΚΜΚ να γίνετε όλο και πιο αντιλαϊκό, αυταρχικό και χυδαίο εις βάρος των φτωχών λαϊκών στρωμάτων και μόνο ένα λαϊκό μέτωπο να μπορεί να τα ανατρέψει! Μετά τη κρίση στις ΗΠΑ και τις συστηματικές παρεμβάσεις που κάνουν τα αστικά κράτη έχουν ως στόχο να κρατήσουν τις όποιες διαμορφωμένες, ισορροπίες στις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, δε λύνουν και κάτι μεταθέτοντας τα αναπόφευκτα επερχόμενα ξεσπάσματα της οικονομικής κρίσης για αργότερα. Όλες αυτές οι κρίσεις επιβεβαιώνουν στο ακέραιο την μαρξιστική άποψη που λέει «η πορεία εξέλιξης του καπιταλισμού είναι ταυτισμένη με τακτικές οικονομικές κρίσεις, που έχουν περιοδικό χαρακτήρα, και μπορούν να εμφανιστούν με διαφορετικές μορφές.» Απ’ την πλευρά της μαρξιστικής προσέγγισης το κεντρικό ζήτημα δεν είναι τόσο ο χαρακτήρας των μέτρων η τα πρόσωπα που τα εφαρμόζουν αυτές τις μέρες σε ΗΠΑ και ΕΕ αλλά το φαινόμενο της ίδια της κρίσης. «Οι κυκλικές οικονομικές κρίσεις δεν μπορεί παρά να αποτελούν το πιο σταθερό και μόνιμα συνεχιζόμενο εφιάλτη του κεφαλαίου και της άρχουσας τάξης, αφού κατά τη διάρκειά της εκδήλωσης τους, η επιθετικότητα του κεφαλαίου οξύνεται σε βάρος της εργατικής τάξης ενώ ταυτόχρονα αναπτύσσονται τα μεγάλα ξεκαθαρίσματα ανάμεσα στις διάφορες ομάδες της οικονομικής ολιγαρχίας, με τη μαζική καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, την τεράστια αύξηση των πτωχεύσεων και επιχειρηματικών χρεοκοπιών και στη συνέχεια οδηγούν στη συγκεντροποίηση του κεφαλαίου.

Διαβάστε και αυτό http://radiocollectiva.blogspot.com/2008/07/blog-post_9351.html

Ράδιο Κολλεκτίβα

Αντίστοιχες αναρτήσεις από συντρόφους red Bloggers: υπάρχουν εδώ:
1) http://erythros.wordpress.com/2008/09/30/notpompeiiyet/
2)http://www.error.gr/?p=1078
3)http://fygei.blogspot.com/2008/09/blog-post_30.html
4)http://vision-or-normality.blogspot.com/2008/09/blog-post_6184.html

Οι Βασικές Αστικές οικονομικές θεωρίες και οι αρχές τους. Α’ μέρος

Με αφορμή τις πρόσφατες νομισματικές κρίσεις στην Αμερικανική οικονομία και κατ’ επέκταση σε όλο το οικοδόμημα των μεγάλων μονοπωλιακών τραπεζικών και ασφαλιστικών ομίλων όπως η AIG, εμείς θα ανατρέξουμε στη Μαρξιστική Θεώρηση για να δούμε με μεγεθυντικό φακό τις αιτίες που δημιουργούν τις κρίσεις και τέλος πως αυτές εκδηλώνονται και καλύπτονται θεωρητικά από το μονοπωλιακό κεφάλαιο, αλλά και με ποιες θεωρίες. Πριν όμως περάσουμε σε αυτό θα ανατρέξουμε στο ιδεολογικό οπλοστάσιο του μονοπωλιακού καπιταλισμού για να καταλάβουμε τη σκέψη του συστήματος. Στο Β΄ μέρος θα αναπτύξουμε με μαρξιστικούς όρους το πώς διαμορφώνονται οι κρίσεις στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, το χρηματιστικό κεφάλαιο και τελικά θα τα τινάξουν οι τράπεζες απ’ τα υπερκέρδη τους μιας και αυτά δε πραγματοποιούνται υλικά, δηλαδή δε ρευστοποιούνται; Η Πολιτική που νομικοπολιτικά κατοχυρώνει την εξασφάλιση του μέγιστου δυνατού μονοπωλιακού κέρδους, προστατεύοντας το εν λόγω κέρδος από τις ίδιες τις αντιφάσεις της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής, αλλά και την όξυνση κοινωνικό-ταξικών αντιθέσεων, μπορεί να οδηγήσουν σε ανεξέλεγκτες για τη σωτηρία του συστήματος συνθήκες. Αυτή η πολιτική σχετίζεται με την αναζήτηση και προσαρμογή της πιο κατάλληλης πολιτικής διαχείρισης είναι πρωτίστως θέμα οικονομικής θεωρίας. Το μονοπωλιακό κεφάλαιο στο έχει επενδύσει στο εποικοδόμημα ήδη απ’ τις αρχές του 20ου αιώνα ούτως ώστε να μπορεί να «φτιασιδώνεται» και να συνεχίζει τη κυριαρχία του ανάλογα με τη κρίση και οι επενδύσεις αυτές αφορούν τις αδρές χρηματοδοτήσεις σε πανεπιστημιακούς οικονομικούς δασκάλους και θεωρητικούς. Έχει δημιουργηθεί μια πανσπερμία από οικονομικές θεωρίες, πολλές φορές μόνο κατ’ εικόνα αντιτιθέμενες που αναζητούν αυτού του τύπου τις διαχειριστικές πλευρές που θα μπορέσουν να περισώσουν το μονοπωλιακό κεφάλαιο και να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα. Ανάλογα με την προσέγγιση και απάντηση των παραπάνω ερωτημάτων διαμορφώνονται διάφορες αστικές οικονομικές σχολές και θεωρίες, που φιλοδοξούν να αποτελέσουν το υπόβαθρο της μιας ή άλλης πολιτικής διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης. Τέσσερις απ’ τις κυρίαρχες αστικές θεωρίες αυτού του τύπου και αυτής της κατεύθυνσης σε μια γενική απεικόνιση είναι:

1) Η κεϋνσιανή οικονομική θεωρία ήταν και παραμένει ακόμα και σήμερα(όχι όπως πριν μερικές δεκαετίες όμως), η ουσία της “σοσιαλδημοκρατικής” οικονομικής και πολιτικής σκέψης. Αυτού του τύπου η οικονομική σκέψη και διαχείριση εμφανίστηκε μεταπολεμικά, αλλά δεν μπόρεσε να αντέξει και ξεπεράστηκε την περίοδο της ύφεσης του 1973. Η θεωρία αυτή όχι μόνο δεν άντεξε στον κύκλο αυτής της οικονομικής κρίσης, αλλά όσες φορές εμφανίστηκε στο μέλλον σε ανάλογες κρίσεις ως αντίποδας απέναντι στη νεοφιλελεύθερη - μονεταριστική οικονομική θεωρία αποδείχτηκε ξεπερασμένη. Όποτε εφαρμόστηκε, λειτούργησε τελικά ως συνέχεια της σχολής του Chicago και βρέθηκε εκτεθειμένη η λειτούργησε βραχυπρόθεσμα ως φάρμακο. Σήμερα ακολουθείται από όλες τις κυβερνήσεις, “σοσιαλδημοκρατικών” και φιλελεύθερων κομμάτων ή “κεντροδεξιών” και “κεντροαριστερών” συμμαχιών, όταν το μονοπωλιακό σύστημα φτάνει στα όρια του και υιοθετείται για μικρό χρονικό διάστημα έως ότου εξισορροπηθούν τα πράγματα. Ένας απ’ τους λόγους που σήμερα όλα τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα βρίσκονται σε κρίση και σύγχυση αναζητώντας σταθερή θεωρία για το ξεπέρασμα της που είναι προϊόν της κεϋνσιανής θεωρίας. Να συμπληρώσουμε εδώ πέρα ότι σε αυτή τη «ρηχή» και μεταφυσική(δηλαδή αντιδιαλέκτική) σοσιαλδημοκρατική οικονομική θεώρηση, οι κοινωνικές τάξεις ορίζονται με βάση τα έσοδα στη φορολογική τους δήλωση και όχι με τη σχέση που έχουν στα μέσα παραγωγής. Είναι τόσο αβαθής αυτή η θεώρηση που αστός μπορεί να θεωρηθεί αυτός πχ που έχει και παρουσιάζει στη δήλωση του καταθέσεις 10.000€ σε ομόλογα η έχει ένα σκάφος, ένα σπίτι τα οποία μπορεί να είναι αποτέλεσμα κληρονομιάς η του κέρδους από ένα τυχερό παιχνίδι. Αυτή η θεωρία φυσικά δεν μιλάει για ενδιάμεσα στρώματα αλλά για μεσαία τάξη, χωρίς να υπάρχει ούτε ένα στοιχείο το οποίο να αναδείχνει ότι είναι τάξη. Να είναι καλά ο Μουσολίνι που τους έδωσε τη δυνατότητα να το αναμασάνε.

2)Η δεύτερη βασική θεωρία είναι αυτή των Freedman - Hayek δηλαδή "η σχολή του Chicago", [γνωστή με τον αδόκιμο και αντιεπιστημονικό όρο (από τους σοσιαλδημοκράτες και το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς)]και ως "μονεταριστική οικονομική θεωρία του πολιτικού και οικονομικού νεοφιλελευθερισμού" . Είναι η βασική θεωρία της διαχείρισης κεφαλαίων για τη κατάργηση της φτώχειας και τη πείνας στο πλανήτη διαμέσου του χαμηλού πληθωρισμού δηλαδή ο παραπέρα στραγγαλισμός του κόσμου της εργασίας και των μικρομεσαίων στρωμάτων των πόλεων και των χωριών. Είναι η βασική θεωρία της συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης της καπιταλιστικής παραγωγής σε κλάδους στρατηγικής σημασίας στις τηλεπικοινωνίες, στις μεταφορές, στην ενέργεια αλλά και στην αγροτική οικονομία και στη βιομηχανία. Είναι ο πλέον αποτελεσματικός και πιο γρήγορος τρόπος συγκεντροποίησης του χρηματιστικού κεφαλαίου, στην εμπορευματοποίηση υπηρεσιών αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης όπως η εκπαίδευση, η υγεία και ασφάλιση, στην εμπορευματοποίηση του τομέα της έρευνας και επιστήμης. Ο «οικονομικός νεοφιλελευθερισμός», αποτέλεσε το αντίβαρο, στο λεγόμενο μεικτό κράτος, που δεν είναι τίποτα άλλο από τη «θεωρία του κράτους πρόνοιας», του Keynes θεωρία που ήταν συνέχεια της θεωρίας του οικονομικού ντετερμινισμού του Bernstein. Γενικά κυρίως, σε θεωρητικό επίπεδο, δεν αμφισβητείται η γενικότερη κατεύθυνση της νεοφιλελεύθερης σκέψης. Δεν προβάλλονται καθαρά κεϋνσιανά θεωρητικά σχήματα πολιτικής διαχείρισης, που δεν θα μπορούσαν άλλωστε, ούτε βραχυχρόνια να αντιμετωπίσουν την κρίση. Ωστόσο πληθαίνουν οι θεωρητικοί και πολιτικοί προβληματισμοί για την αναζήτηση “ενδιάμεσων” σχημάτων, που στην αστική βιβλιογραφία εμφανίζονται και ως “επιλεκτικές νεοκλασικές” ή “μετακεϋνσιανές” θεωρίες. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η πολιτική που προσπαθεί να εφαρμόσει η «λαϊκή δεξιά»με κύριους εκπροσώπους τη ΝΔ και το ΛΑ.Ο.Σ (κυρίως σε θεωρητικά σχήματα) ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, με ένα ευρωπαϊκό προσανατολισμό και το παλιό ΠΑ.ΣΟ.Κ, που ακόμα προσανατολίζεται και λοξοκοιτάζει αλλοπρόσαλλα και στη Δεκ του 80!

3) Παράλληλα με αυτές τι θεωρίες υπάρχει η Μίκρο και Μάκρο οικονομική θεωρία του (Lionel Robbins) που σήμερα εκφράζεται από κάτι «μέτριους και ημιμαθείς» οικονομικούς αναλυτές ως συγγενής οικονομική θεωρία προς το Μαρξισμό. Εμφανίζεται δυναμικά απ’ τη Δεκ του 70 ως η πανάκεια στο σχεδιασμό του κέρδους είναι συνέχεια του οικονομικού υλισμού ενός οικονομίστικου σοσιαλδημοκρατικού ρεύματος που εμφανίστηκε του τέλος του 19ου αιώνα και είναι μια μονόπλευρη, σχηματική αντίληψη της ιστορίας, σύμφωνα με την οποία μοναδική δύναμη της κοινωνικής εξέλιξης είναι η οικονομία που ανάγεται στις παραγωγικές δυνάμεις και από αυτές απορρέουν άμεσα όλα τα ιδεολογικά και πολιτιστικά φαινόμενα, καθώς επίσης και του «οικονομισμού», ενός αστικού ρεύματος που εμφανίστηκε στη Τσαρική Ρωσία το1897 και άντεξε μέχρι το 1902 των Πρόκοβιτς,Κούσκοβα,Μαρτίνοφ. Οι οικονομιστές υποστήριζαν ότι ο αγώνας ενάντια το τσαρισμό και στη φτώχεια πρέπει και μπορεί να το διεξάγει μόνο η αστική τάξη. Η μακροοικονομία ασχολείται με τη συμπεριφορά και τα προβλήματα της οικονομίας ως σύνολο, δηλαδή του συνόλου των καταναλωτών, του συνόλου των παραγωγών, του συνόλου των επιχειρήσεων, του δημόσιου τομέα. Η μικρο Οικονομική θεώρηση ασχολείται με θέματα που ενδιαφέρουν τη μικροοικονομία όπως ο προσδιορισμός του εθνικού προϊόντος, του εθνικού εισοδήματος, της εθνικής δαπάνης, της συνολικής απασχόλησης, της συνολικής κατανάλωσης, της συνολικής επένδυσης, της ανεργίας, του πληθωρισμού, της οικονομικής ανάπτυξης, του βιοτικού επιπέδου. Φυσικά υπάρχουν και άλλες που φυσικά αλληλοεξαρτώνται και αλληλεπιδρούν με ένα μεταφυσικό τρόπο στη μεταξύ τους σχέση.

4)Λαϊκός Καπιταλισμός: Αστική απολογητική θεωρία που προσπαθεί να αποδείξει μεταφυσικά με βάση τις φιλοσοφικές αρχές του υποκειμενικού ιδεαλισμού πως ο καπιταλισμός θα μεταμορφωθεί από μόνος του και από μέσα σε ένα νέο λαϊκού τύπου κοινωνικό σύστημα μέσω του χρηματιστηρίου. Εμφανίστηκε στο τέλος του 1944, όταν ό κόκκινος στρατός «έπαιρνε παραμάζωμα»(που λέει και ο λαός μας στην αργκό), τους ναζί, γιατί πολύ απλά και θεωρητικά «το σιδηρούν παραπέτασμα» έπρεπε να βρει και ιδεολογικό βαστάζο. Οι θεωρητικοί του Λαϊκού Καπιταλισμού παρουσιάζουν την αύξηση του αριθμού των κατόχων μικρής ποσότητας μετοχών ανάμεσα στους εργάτες σαν «εκδημοκρατισμό» του κεφαλαίου, που δήθεν οδηγεί στην εξάλειψη των κοινωνικών αντιθέσεων ανάμεσα στην εργατική και την αστική τάξη εξωραΐζοντας το μονοπωλιακό καπιταλισμό και αποκρύβοντας τη συγκέντρωση του κεφαλαίου σε όλο και λιγότερα χέρια, παράλληλα προσπαθούν να αμβλύνουν τις ανειρήνευτες κοινωνικοοικονομικές αντιθέσεις.

Η πράξη έδειξε ότι η προβολή αυτών των θεωρητικών σχημάτων και η σύνδεσή τους με κυβερνητικά και μη σχήματα όχι μόνο έχει επεκταθεί αλλά προσπαθεί να βρει και κοινωνικά ερείσματα με πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα η τα κοινωνικό forum, κάποιες μη-κυβερνητικές οργανώσεις περί σωτηρίας τη χελώνας, της αρκούδας, της φάλαινας, των καταναλωτών, των δανειοληπτών κλπ, χωρίς να καταδείχνεται πότε ποίος γεννά αυτά τα φαινόμενα δηλαδή το καπιταλιστικό σύστημα στη μονοπωλιακή του μορφή. Έγινε σε βάθος ιδεολογική - πολιτική δουλειά, για τον εγκλωβισμό του εργατικού κινήματος σε πιο πειστικές μορφές “κοινωνικού διαλόγου” και “κοινωνικής συναίνεσης” όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και σε παγκόσμιο και πανευρωπαϊκό επίπεδο με σημαιοφόρους τη Διεθνή Συνομοσπονδία Ελεύθερων Εργατικών Συνδικάτων (ΔΣΕΕΣ), (την οποία καθοδηγούσε αποδεδειγμένα το FBI και ήταν η πιο ακραία μορφή της ταξικής συνεργασίας καθώς επίσης και η Παγκόσμια Συνομοσπονδία Εργασίας (ΠΣΕ) μια σοσιαλδημοκρατική παρέμβαση στο συνδικαλισμό, τμήμα της στην Ελλάδα ήταν κάποτε η ΠΑΣΚΕ του ΠΑΣΟΚ(δεν ξέρουμε σήμερα αν είναι εκεί), δηλαδή η πιο ολοκληρωμένη μορφή εργατοπατερισμού. Όλες αυτές οι πλευρές αποτέλεσαν και αποτελούν τη διαμόρφωση πολιτικών αναχωμάτων που θα παρεμποδίζουν τον ταξικό προσανατολισμό του κινήματος. Για τη διαμόρφωση ιδεολογικοπολιτικών στερεοτύπων που θα παρεμποδίζουν την ανάπτυξη της πολιτικής συνείδησης στην κατεύθυνση της αντιμονοπωλιακής αντιιμπεριαλιστικής ρήξης, θα την εγκλωβίζουν σε αναμονές πολιτικών διαχείρισης ηπιότερων μορφών ή ρυθμών.
Σήμερα το εργατικό κίνημα, τα άλλα λαϊκά κινήματα και τα διάφορα μέτωπα πάλης θα πρέπει να κατευθύνονται - με την επίπονη, επίμονη και αταλάντευτη ιδεολογικό-πολιτική μαζική δράση του ΚΚΕ - σε κατεύθυνση ταξικής εναντίωσης και ρήξης με τα μονοπώλια και το ιμπεριαλισμό, για να μην γίνονται φορείς διεκδίκησης και στήριξης της μιας ή άλλης διαχειριστικής πολιτικής. Μόνο τότε μπορούν να πετυχαίνεται η παρεμπόδιση ανακοπή της όλο και πιο επιταχυνόμενης “σκληρής” αντιλαϊκής πολιτικής διαχείρισης, να «θέτει επιτακτικά» κατακτήσεις που θα εντάσσεται σε ένα συνολικό ταξικό αγώνα. Μόνο στην περίπτωση αυτή μπορεί να υπάρχει συνέχεια και η εμπειρία του αγώνα να γίνεται στοιχείο ανάπτυξης της πολιτικής συνείδησης ζωή έδειξε και το δείχνει περίτρανα, στην Ελλάδα και σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο, ότι τα αποτελέσματα της λαϊκής στήριξης μιας καπιταλιστικής διαχειριστικής πολιτικής παροχών - ενσωμάτωσης είχε κοντά πόδια, για τους εργαζόμενους ήταν και θα είναι «παλάτι στην άμμο».

Για πολλά σχήματα ή δυσκολία θα λέγαμε ότι είναι κυρίως θεωρητική. Πάσχουν στην αδυναμία βαθιάς γνώσης της μαρξιστικής οικονομικής θεωρίας ανάλυσης του καπιταλισμού και ειδικότερα στα λεγόμενα αριστερά κόμματα πλην του ΚΚΕ και εφόσον καταθέτουμε άποψη, γιατί να μην τολμούσαμε να ισχυριστούμε το εξής:
Από μια πλευρά, οι θεωρητικοί στήριξης της αστικής πολιτικής αδυνατούν να αμφισβητήσουν την ύπαρξη του καπιταλισμού και τις οικονομικές νομοτέλειες κίνησης του συστήματος με τέτοιο τρόπο, ώστε η πολιτική να παρεμβαίνει συχνά πριν τη διαμόρφωση του νομοτελειακού αποτελέσματος και να απογυμνώνει τέτοια μεσοβέζικα θεωρητικά σχήματα. Από μία άλλη, είναι σημαντικά αδύναμη, ή και κλονισμένη, η διείσδυση της επιστημονικής - ταξικής ανάλυσης των φαινομένων και των εξελίξεων μέσα στο εργατικό κίνημα με τέτοιο τρόπο που κάποιοι να θεωρούν την ηγεσία της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, σοβαρούς συμμάχους της εργατικής τάξης, αυτών δηλαδή που αρνήθηκαν την ταξική τους συνείδηση και πήγαν στους διάλογους της συναίνεσης στέλνοντας στο πυρ το εξώτερο τα δικαιώματα της!

Γιάννης Κ.

Σε αυτό το σύνδεσμο θα βρείτε και άλλα στοιχεία που αφορούν του τι σημαίνει ανάπτυξη για το μονοπωλιακό κεφάλαιο.
http://radiocollectiva.blogspot.com/2008/07/blog-post_9351.html

Τι σημαίνει ανάπτυξη για το κεφάλαιο

Τι σημαίνει ανάπτυξη για το κεφάλαιο

Ένα απ’ τα βασικά συστατικά στοιχεία τη καπιταλιστικής παραγωγής είναι «η αναρχία στη παραγωγή», δηλαδή η χαώδης ανάπτυξη της εμπορευματικής παραγωγής που στηρίζεται στην ατομική ιδιοκτησία, την ανοργάνωτη και ασχεδίαστη οικονομία στο σύνολο της.
Η κυριαρχία της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής έχει ως αποτέλεσμα η οικονομία να διεξάγεται χωρίς κανένα συνυπολογισμό των κοινωνικών αναγκών, ενώ καθοριστικό ρόλο παίζει η αυθόρμητη ζήτηση της αγοράς και η διακύμανση των τιμών των προϊόντων διαμέσου της οξύτατης ανταγωνιστικής πάλης στο προ μονοπωλιακό στάδιο του καπιταλισμού ανάμεσα σε μικρές βιομηχανικές και εμπορευματικές μονάδες και στο μονοπωλιακό, ανάμεσα σε Trust, Kontsern και μονοπώλια. Να σημειώσουμε εδώ πέρα ότι καμία από αυτές τις συνενώσεις δεν έχει μόνιμο χαρακτήρα και δεν μπορεί να αποκτήσουν χαρακτήρα υπερμονοπωλιακής συχώνευσης.
Η αναρχία στην παραγωγή και ο ανταγωνισμός στις συνθήκες της απλής εμπορευματικής παραγωγής οδηγεί αναπόφευκτα στην καταστροφή των μικρο παραγωγών, δηλαδή στη καταστροφή της μιας μερίδας απ’ αυτούς και στο πλουτισμό της άλλης, ενώ σε καθορισμένες ιστορικές συνθήκες ολοκληρώνει τις σχέσεις παραγωγής μέσα στο ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα.
Στο καπιταλισμό και ειδικά στο ανώτερο του στάδιο το μονοπωλιακό, η αναρχία στη παραγωγή οδηγεί σε τεράστιες παραγωγικές δαπάνες σε όλες τις σφαίρες της οικονομίας. Ενώ η παραγωγή είναι ασταμάτητη και τα κέρδη υπερπολαπλάσια, δεν αξιοποιούνται όλες οι παραγωγικές δυνάμεις, δημιουργούνται μεγάλες στρατιές ανέργων και προκαλείται η άμεση καταστροφή των προϊόντων ακόμα και μέρος των μέσων παραγωγής.
Η αναρχία στη παραγωγή για το κεφάλαιο σημαίνει μια εξαιρετική μορφή ανάπτυξης, αλλά και μία από τις αντιθέσεις του. Γενικά αναδείχνεται δυναμικά και φαίνεται πιο καθαρά στη περίοδο των οικονομικών κρίσεων υπερπαραγωγής. Τη περίοδο αυτή το μεγάλο κεφάλαιο, εξαιτίας της δεινής οικονομικής κατάστασης των εργαζομένων, ελαττώνει την παραγωγή, μειώνει μαζικά παραγωγικές δυνάμεις οδηγώντας τες στην ανεργία, ενώ κλείνει μέσα εργασίας και εκμηδενίζει για όσο χρονικό διάστημα χρειαστεί σημαντικά εργαλεία παραγωγής. Πολλά από τα μέσα εργασίας τα μεταφέρει σε μία άλλη γεωγραφική περιοχή με φτηνότερο εργατικό δυναμικό και με δυνατότητες παραπέρα ρευστοποίησης (κερδοφορίας), που προκύπτουν απ’ τις σχετικές και απόλυτες υπεραξίες στη παραγωγή και απ’ τα παραγόμενα προϊόντα που διατίθενται στην αγορά.
Σήμερα στην εποχή του ΚΜΚ(Κρατικό-Μονοπωλιακού-Καπιταλισμού),το αστικό κράτος (Εθνική Κυβέρνηση και Ε.Ε), προσπαθούν με διάφορα εικονικά τεχνάσματα να εισάγουν ορισμένα στοιχεία οργάνωσης της παραγωγής ρυθμίζοντας μερικές οικονομικές διαδικασίες. Επιστρατεύουν επιτροπές ανταγωνισμού, κοινοτικές οδηγίες (που τάχα ρυθμίζουν την εξάλειψη της φτώχειας διευρύνοντας την τελικά), μη-κυβερνητικές οργανώσεις,ινστιτούτα καταναλωτών, τη λογική του «λαϊκού καπιταλισμού», για να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα και να εκτρέψουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια από πάνω τους. Η ανισόμετρη ανάπτυξη όμως δυναμώνει περισσότερο γιατί αναπτύσσεται παράλληλα η ανοργανωσιά της παραγωγής που οι μονοπωλιακοί όμιλοι πραγματοποιούν πάνω στο κυνήγι του κέρδους και στο μεταξύ τους ανταγωνισμό, αναδείχνοντας εν τέλει πως οι όποιες απόπειρες σχεδιοποίησης της καπιταλιστικής οικονομίας στο ΚΜΚ, είναι καταδικασμένες σε χρεοκοπία.
Γι’ αυτό οι Σοσιαλδημοκράτες, το κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και η λεγόμενη Λαϊκή Δεξιά στην Ε.Ε και στη χώρα μας, δε μπορούν να παρακολουθήσουν τη πορεία του Καπιταλισμού στο τελευταίο του στάδιο που εδώ και δύο δεκαετίες βρίσκεται στο στάδιο της παραπέρα ολοκλήρωσης του.
Ο καπιταλισμός πια δε μοιάζει με αυτό που γνωρίσαμε τη περίοδο ύπαρξης του σοσιαλιστικού συστήματος, του οποίου και μόνο η ύπαρξη ήταν ευεργετική για τους εργαζόμενους στο καπιταλιστικό δυτικό κόσμο(πώς να το κάνουμε δηλαδή), μιας και κάτω απ τη πίεση της ύπαρξης του σοσιαλισμού και κάτω από το φόβο της παραπέρα επαναστατικής διεύρυνσης του σε μία καπιταλιστική χώρα, το πολιτικό προσωπικό της αστικής τάξης (εκ των έσω και απ’ τα πάνω) πραγματοποιούσε παροχές και συμπίεζε σε μεγάλο βαθμό την ιμπεριαλιστική ολοκλήρωση.
Σήμερα τέτοια χαρακτηριστικά δεν υπάρχουν και γι’ αυτό οι νέο-Κεϋνσιανές φωνές, δηλαδή οι Σοσιαλδημοκράτες, το κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και ο λεγόμενος Λαϊκός Καπιταλισμός της λεγόμενης Λαϊκής Δεξιάς στην Ε.Ε και στη χώρα μας βρίσκονται σε κατάσταση γενικευμένης ιδεολογικής και πολιτικής κρίσης και υποχώρησης, διότι δεν μπορούν να αναμορφώσουν με νομικίστικα τερτίπια τις τέσσερις βασικές αντιθέσεις του καπιταλισμού οι οποίες είναι νομοτελειακές μιας και αποτελούν το βασικό οικονομικό κορμό του πρώτου και βασικού νόμου του καπιταλισμού, που είναι ο νόμος της «υπεραξίας», ειδικά τώρα στη περίοδο του ΚΜΚ.
Η Πολιτική που θεσμικά κατοχυρώνει την εξασφάλιση του μεγαλύτερου δυνατού μονοπωλιακού κέρδους, στη προκειμένη περίπτωση όσο και αν προσπαθεί να προστατεύσει το αστικό κράτος κάτω από την όξυνση των κοινωνικό-ταξικών αντιθέσεων, πλέον δε μπορεί με κανένα τρόπο να τις κατευνάσει. Γι’ αυτό και μέσα στους προαναφερόμενους πολιτικούς χώρους αναδείχνονται τεράστιες αντιθέσεις κάτω απ’ το βάρος αυτής της κατάστασης. Ο ρόλος τους μέσα στο εποικοδόμημα είναι κυρίως η προστασία του συστήματος και η άμβλυνση των ταξικών αντιθέσεων, κάτι που σήμερα είναι σχεδόν αδύνατο να το καταφέρουν. Αυτός ήταν και ένας απ’ τους λόγους του πραξικοπήματος στη ΓΣΕΕ το 1986(από τη ΠΑΣΚΕ), δηλαδή η άλωση του εργατικού κινήματος απ' τα μέσα και απ’ τον εργατοπατερισμό του οποίου τη δράση όλοι πια γνωρίζουν. Είναι ηλίου φαεινότερο πως με αυτό το πραξικόπημα, οφείλεται και ως ένα βαθμό, ένα μεγάλο κομμάτι της αποβιομηχάνισης της χώρας. Η εν-λόγω αποβιομηχάνιση που τότε πραγματοποιήθηκε, ήταν η πιο καθαρή ανάπτυξη για το μεγάλο κεφάλαιο. Παράλληλα οι εργασιακές σχέσεις που ελαστικοποιήθηκαν το 1997 απ’ τη τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, με τη χρήσιμη συμβολή του συμβιβασμένου συνδικαλισμού ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-Αυτόνομης Παρέμβασης,(διαμέσου των κοινωνικών διαλόγων και γι’ αυτό ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχει κανένα δικαίωμα ούτε καν να ψελλίζει, όχι να λαϊκίζει όπως συνηθίζει να κάνει για τις αντιλαϊκές πολιτικές), δημιούργησαν το πεδίο της "Ισχυρής Ελλάδας" όπως ονομάτιζαν τη χώρα μας.
Οι τέσσερις βασικές αντιθέσεις του καπιταλισμού, η αναρχία στη παραγωγή και ο ανταγωνισμός είναι χαρακτηριστικά γνωρίσματα της καπιταλιστικής οικονομίας και είναι αδύνατο να εξαλειφθούν στα πλαίσια αυτού του συστήματος. Κάτω από το βάρος αυτών των αντιθέσεων γεννήθηκε η συνθήκη του Μαάστριχτ με τις τέσσερις ελευθερίες της(να πάλι ο ΣΥΝ): (την Ελεύθερη διακίνηση του Κεφαλαίου, των Υπηρεσιών, του Εργατικού δυναμικού και των Εμπορευμάτων), μήπως μπορέσει να καλύψει έστω και προσωρινά κάποιες απ’ αυτές τις αντιθέσεις. Παράλληλα με το μπάλωμα των αντιθέσεων, να δημιουργήσει δυναμικές «επενδυτικού-κλίματος και περιβάλλοντος» όπως το ονομάζει, δηλαδή να πραγματοποιήσει περιβάλλον ανάπτυξης. Φυσικά οι αντιθέσεις δε λύθηκαν γι’ αυτό και οι Σοσιαλδημοκράτες το 1996 έριξαν στο τραπέζι την συνθήκη του Άμστερνταμ πετώντας μέσα απ’ αυτή το "κοινωνικό" τους κράτος. Στο καπιταλιστικό σύστημα με τις μεγάλες αντιφάσεις του, με τίποτα και με κανένα τερτίπι δε μπορούν μέσα απ' το νομικοπολιτικό προσωπικό να το κάνουν να μην έχει αντιφάσεις.
Οι αντιθέσεις στη παραγωγή και το κεφαλαίο, στη σχετική οργάνωση της παραγωγής μέσα απ’ την ίδια την αναρχία της σε κοινωνική κλίμακα, έχουν ως βάση την ατομική ιδιοκτησία! Είναι αδύνατον να μην υπάρχει αντίθεση της παραγωγής με την κατανάλωση και στο σκοπό της καπιταλιστικής παραγωγής και των παραγωγικών δυνάμεων, μιας και οι δυνάμεις παραγωγής αυξάνουν κατά αλματώδη ρυθμό τα κέρδη που πάνε σε όλο και λιγότερα χέρια. Είναι μεταφυσικό να πιστεύει κάποιος πως ο σκοπός του κεφαλαίου δεν είναι το κέρδος και μόνο το κέρδος και πως αυτό δεν πρέπει να διευρυνθεί κι άλλο ακόμα και αν αυτό δημιουργεί την αντίθεση της παραγωγής με τη κατανάλωση. Είναι αδύνατο τα κέρδη να διαμοιραστούν στα εκατομμύρια των εργαζόμενων επειδή κάποιος απ’ τους πολιτικούς εκπροσώπους του μεγάλου κεφαλαίου θέλησε να «βοηθήσει» για τους δικούς του πολιτικούς λόγους η να εκτονώσει τη κατάσταση. Όταν το κεφάλαιο δε χρειάζεται άλλους εργαζόμενους τους ρίχνει στην ανεργία για να πολλαπλασιάσει τα κέρδη του και αυτό για τον εαυτό είναι ανάπτυξη. Όμως όσο πιο πολλούς ρίχνει στην ανεργία τόσο τα προϊόντα δεν τα αγοράζει και τόσο μεγάλος όγκος καταναλωτών, που είναι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Αυτός είναι και ό λόγος που κατασκευάζει ινστιτούτα καταναλωτών για να δημιουργήσει ξανά μια ακόμη βαλβίδα ασφαλείας που είναι μέσα στα πλαίσια της «ανάπτυξης» και αυτή. Η επιταχυντική διαδικασία δράσης του κεφαλαίου και εξασφάλισης κέρδους, δηλαδή η ανάπτυξη-επένδυση μέσα απ’ τις ίδιες τις αντιθέσεις του κεφαλαίου, εκφράζεται αφ΄ ενός με τη μεγαλύτερη συγκέντρωση του πλούτου(κεφαλαίου), αφ΄ ετέρου με μεγαλύτερη συγκέντρωση της φτώχειας - για μεγάλα τμήματα της εργατικής τάξης αλλά και σημαντικά τμήματα των κατεστραμμένων μεσαίων στρωμάτων. Οδηγεί στην απότομη διόγκωση του αριθμού των μακροχρόνια ανέργων, των αστέγων, των εξαθλιωμένων μεταναστών, με την εξαθλίωση να είναι η πραγματική αιτία της θεαματικής ανόδου της εγκληματικότητας και όλα αυτά είναι τα απότοκα της άναρχης καπιταλιστικής ανάπτυξης.
Μ’ αυτά και με μ’ αυτά, χωρίς να πλατειάζουμε ακόμα παραπέρα,ανάπτυξη είναι για παράδειγμα:"η μείωση της παραγωγής ηλεκτρικής Ενέργειας όταν η πρώην ΔΕΚΟ και νυν ιδιωτική ΔΕΗ, πρέπει να παρέχει όχι φτηνό ρεύμα στους «καταναλωτές-εργαζόμενους» ακόμα και στις πιο απομακρυσμένες περιοχές, αλλά μέρισμα στους μετόχους της."
Ανάπτυξη σημαίνει κέρδη και μόνο κέρδη και όταν αυτά δε πραγματοποιούνται με τις υπάρχουσες παραγωγικές δυνάμεις, οι μονάδες πρέπει να κλείνουν, η ανεργία να αναπτύσσεται για να παράγεται κέρδος και μόνο κέρδος.
Για τους Μαρξιστικά ημιμαθείς, έως εντελώς αμαθείς «αριστερούς» του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, των Κοινωνικών Φόρουμ, τους καλοπροαίρετους (αλλά δε φτάνει μόνο αυτό),τάχα στεναχωρημένους για τη πορεία των πραγμάτων «καταναλωτικών» οργανώσεων,τις μη-κυβερνητικές οργανώσεις, τους οπαδούς του Λαϊκού Καπιταλισμού και τους Σοσιαλδημοκράτες έχουμε να πούμε,ότι η πορεία αυτή μέσα στον ΚΜΚ, είναι νομοτελειακή. Ότι με νομικίστικα τερτίπια τίποτα δεν αλλάζει και δε πρόκειται να αλλάξει, πως καλές οι προθέσεις, αλλά μη μας δουλεύετε άλλο, γιατί και με τη δική σας συμβολή έγινε ότι βλέπουμε γύρω μας.
Ανάπτυξη στο καπιταλισμό σημαίνει, φτώχεια, ανεργία, παραπέρα εξαθλίωση και κέρδη.
Κέρδη για το κεφάλαιο δε σημαίνει ποιότητα ζωής για την εργατική τάξη και τα φτωχό- μεσαία στρώματα της πόλης και της υπαίθρου. Τα περί "Ισχυρής Ελλάδας" δεν έχουν να κάνουν με την ισχυροποίηση της θέσης των λαϊκών στρωμάτων και της εργατικής τάξης αλλά με τη παραπέρα ισχυροποίηση στην ενδιάμεση εξαρτημένη θέση της άρχουσας τάξης της χώρας στο παραπέρα ανταγωνισμό στα Βαλκάνια και όχι μόνο με τις αντίστοιχες άρχουσες τάξεις στη περιοχή. Οι ενδό-ϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και σε μικρό και σε μεγάλο επίπεδο αφορούν μόνο το κεφάλαιο και όταν αυτό πάει καλά, αναπτύσσεται δηλαδή, οι λαοί πρέπει να ανασκουμπώνονται.
Το ζήτημα σήμερα και αύριο είναι η παραπέρα ριζοσπαστικοποίηση του Λαϊκού κινήματος, η δημιουργία του Αντιιμπεριαλιστικού – Αντιμονοπωλιακού - Δημοκρατικού Μετώπου πάλης και η πορεία για τη Λαϊκή εξουσία και Λαϊκή Οικονομία και εδώ υπάρχουν και οι ευθύνες και σε ατομικό επίπεδο. Ευθύνες που σχετίζονται με την επανάπαυση πως όλα θα λυθούν απ’ τα πάνω, υποβοηθώντας έτσι την όποια αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού, είτε αυτή λέγεται Νέο κόμμα στο χώρο του κέντρου, είτε συμμαχικές κυβερνήσεις ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ-ΛΑΟΣ, ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ, είτε λέγεται νέο κόμμα τύπου Μπερλουσκόνι στη χώρα μας.

Γιάννης Κ.