"Επιστημονικός Κομμουνισμός vs Αντιεπιστημονικός Αντικομμουνισμός (3ο Μέρος)"Το μαύρο μέτωπο της μισαλοδοξίας & οι θεωριές του"

"Πες, πες, πες κάτι θα μείνει"(Γιόζεφ Γκαίμπελς υπουργός προπαγάνδας του Γ' Ράιχ)
Κάπως έτσι ο παραπάνω προετοίμαζε το υπέδαφος για το ξεκίνημα του εώς σήμερα πιο αιμοβόρου πολέμου στην ανθρώπινη ιστορία και με το ψέμα το κατάφερε ο μπαγάσας.
Ανέβαζε και κατέβαζε τους σοβιετικούς πολίτες "υπανθρώπους" και το Γ' Ράιχ χρηματοδοτούνταν από τον Νταλαντιέ, τον Τσάμπερλεν και τα μονοπώλια των ΗΠΑ και της Γερμανίας. Η ιστορία έχει καταγράψει τις ομολογίες του Νταλαντιέ και του Τσάμπερλεν, πως με την εισβολή της Ναζιστικής Γερμανίας στην ΕΣΣΔ, από την μια θα ηττηθούν οι μπολσεβίκοι και απ' την άλλη θα βγουν τόσο πολύ λαβωμένοι οι Γερμανοί που θα τους κατασπάρασαν οι υπόλοιποι ιμπεριαλιστές λίγο αργότερα, ωστόσο υπολόγιζαν χωρίς τον ξενοδόχο.

Η ημιμάθεια είναι χειρότερη και από την αμάθεια.

Ο Γκαίμπελς ήταν ένας ευφυής μικροαστός που γρήγορα κατάλαβε την τέχνη της κοροϊδίας και της μαζικής εξαπάτησης. Η καθολική του παιδεία, οι οργανωτικές και δημαγωγικές του ικανότητες, που απέκτησε όταν ήταν τραπεζικός υπάλληλος και συνδικαλιστής του SPD(σοσιαλδημοκρατικού κόμματος) στην τράπεζα της Δρέσδης, τον βοήθησαν να καταλάβει πόσο ευμετάβλητη είναι η μαζική κοινωνική συνείδηση, όπως και το ρόλο της μαζικής και γρήγορης πληροφορίας όταν είναι ξεκομμένη από όλα τα γεγονότα και περιορίζεται στη λογική της επικαιρότητας. Όσο ποιο πολλές είναι πληροφορίες τόσο ποιο καλά, όσο περισσότερες και ποιο ασύνδετες μεταξύ τους είναι αυτές, τόσο μεγαλύτερη η διασπορά της σύγχυσης και όταν αυτή χτυπάει στο λεγόμενο "θυμικό" γίνεται δηλαδή ένας συγκινησιακός βολονταρισμός, μοιάζει με βόμβα έτοιμη να εκραγεί.

Η σύγχυση ανέκαθεν λειτουργούσε ως παραμορφωτικός καθρέπτης και η ημιμάθεια ως συντελεστής γενικευμένου ανακατέματος της τράπουλας. Κατάλαβε πολύ νωρίς, το πόσο σημαντική δύναμη έχει ο μαζικός βομβαρδισμός από πληροφορίες γιατί λειτουργεί αποπροσανατολιστικά και πάντα βγάζει στο μανίκι ένα εξιλαστήριο θύμα.
Φυσικά βοήθησε τα μάλα και η περίοδος του μεσοπολέμου στη Γερμανία που ήταν η χώρα που βίωνε περισσότερο τις οξυμένες ενδοιμπεριαλιστικές αντιθέσεις, τις "άδικες" μοιρασίες του Α' παγκοσμίου πολέμου και τα αποτελέσματα της κρίσης του 1929 - 1993. Σε τέτοιες συνθήκες ο κοινωνικός αυτοματισμός παίρνει διαστάσεις τρόμου και βρίσκει πεδίο δόξης λαμπρόν σε εκατομμύρια φτωχούς και εξαθλιωμένους. Η πείνα ως γνωστόν είναι κακός σύμβουλος λέει ο λαός και στο άδειο στομάχι κατάλαβε ο Γκαίμπελς δεν χωρούν μεσομακροπρόθεσμες λύσεις που όντως μπορούν να επιλύσουν το πρόβλημα γιατί λύνουν το ζήτημα της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής. Οι διακηρύξεις του ήταν γεμάτες από άμεσα μπαλώματα που θα διακηρυχτούν ως λύση του (τα) "εδώ και τώρα" που χρησιμοποίησε και ο Ανδρέας Παπανδρέου [που λατρεύουν ο Αλέξης Τσίπρας και οι Χρυσαυγίτες(τυχαίο δεν νομίζουμε)]. Επίσης δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι τον Οκτώβριο του 1926 ο Γκαίμπελς διορίστηκε Γκαουλάιτερ (Gauleiter) στο Βρανδεμβούργο, δηλαδή στο Βερολίνο.
Να θυμίσουμε ότι στο Βερολίνο (το ανέκαθεν προοδευτικότερο μαζί με το Αμβρούργο προοδευτικότερο κομμάτι της Γερμανίας), στο τέλους της δεκαετίας του 1920 την πλειοψηφία την είχαν οι σοσιαλδημοκράτες δηλαδή το (SPD) και το ΚΚΓ (DKP).
Εκεί ακριβώς ο Γκαίμπελς με το σκεπτικό του, τη δράση του και τις προβοκάτσιες που σχεδίαζε και αναφέραμε, λίγο παραπάνω έφερε στο προσκήνιο το NSDAP(τους εθνικοσοσιαλιστές δηλαδή). Στην γερμανική πρωτεύουσα το NSDAP δεν είχε καθόλου επιρροή, με την δική του συμβολή μαζικοποιήθηκε και οι επιθέσεις των SA(ταγμάτων εφόδου) πολλαπλασιάστηκαν.
Ο Γκαίμπελς μάλλον ήταν ένας από τους πρώτους ταχυδακτυλουργούς της κοινωνικής συνείδησης που επιστημονικοποίησε την διασύνδεση δημαγωγίας, συγκίνησης και φόβου στο άγνωστο και στο ξένο, (την οποία αργότερα εξέλιξαν οι σοσιαλδημοκράτες με πρώτο και καλύτερο τον Ανδρέα Παπανδρέου στην χώρα μας) και από τους πρώτους πολέμιους του επιστημονικού κομμουνισμού και του προλεταριακού διεθνισμού.

Λαϊκισμός, Σοσιαλδημοκρατία και Εθνικοσοσιαλισμός, τρία αλληλοτροφοδοτούμενα και συγκοινωνούντα δοχεία

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή και να δούμε κάποια πράγματα. Τι είδους αντικομμουνισμός είναι ο φασισμός τι τελικά είναι αυτός και ποιες οι αιτίες της γέννησης του;

Ο φασισμός είναι ένα λαϊκίστικο κίνημα των μικροαστικών συνειδήσεων που εξυπηρετεί κυρίως τα μονοπώλια, η είναι αυτό και κάτι άλλο μαζί; Ναι είναι αυτό και κάτι άλλο μαζί, που εκφράζεται με αυτό που είχε πει ο Δημητρώφ: " Ο φασισμός είναι η ανώτατη τρομοκρατική επίθεση του ιμπεριαλισμού εναντίων των λαών" και άλλοτε παρουσιάζεται ως φασισμός τύπου Μουσολίνι, άλλοτε ως ναζισμός(που είναι ο περιτυλιγμένος φασισμός του Μουσουλίνι ντυμένος με τις θεωρίες της ρομαντικής κοινωνιολογίας των, Κρικ, Γιούντερ και Ρόζεμπεργκ), άλλοτε ως σοσιαλδημοκρατία και άλλοτε ως χούντες τύπου μπανανίας(ως ιδιοσυγκρασία της βίας του κράτους). Με εξαίρεση και σε σχέση με τις τελευταίες(τις χούντες τύπου μπανανίας, που αρχικά δεν έχουν κανένα λαϊκό έρεισμα), οι τρεις παραπάνω έχουν και μάλιστα επιβάλλονται πλειοψηφικά χτυπώντας τα κουδούνια της μικροαστικής συνείδησης της φοβίας και του τρόμου στο μαλακό υπογάστριο των ατομικιστικών συγκινήσεων.
Ανάγουν, αποθεώνοντας τα πιο ευτελή στοιχεία του ενστίκτου της αυτοσυντήρησης (ειδικά σε περιόδους των πιο σκληρών καπιταλιστικών κρίσεων) και τα κατώτατα επίπεδα συγκινήσεων του εγώ (σε σχέση με τον "κακό γείτονα που μου τρώει το ψωμί" )και του άκρατου ατομικισμού στις μάζες ως ανώτατο αγαθό. Αυτό επιτυγχάνεται με την λογική της άρνησης του καπιταλισμού, που όχι μόνο άρνηση δεν είναι, αλλά  η ανώτατη μορφή υπεράσπισης του είναι στο μονοπωλιακό του χαρακτήρα με την κριτική στις αστικοδημοκρατικές αδυναμίες αντιμετώπισης της ασφάλειας που τα μονοπώλια παρέχουν σαν άλλοι αριστοκράτες - προστάτες των "αδύναμων". Σε αυτή τη φάση βρίσκει την πιο αντικειμενική του βάση και δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ανελίχθηκαν με την βοήθεια ποιανού(των σοσιαλδημοκρατών) και με ποια συνθήματα ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι.
Να δείτε που θα δημιουργήσουν έστω και για προσωρινά εθνικοσοσιαλιστικούς η  και φασισικούς θύλακες και στη χώρα μας με όχημα και ως (τάχα μου δήθεν) αντίπαλο τη σοσιαλδημοκρατία της δεκαετίας του 1980 που και αυτή με νεογεννείς χαρακτηριστικά θα προσπαθήσουν να την επαναφέρουν μέχρι να φτιαχτεί η νέα σοσιαλδημοκρατία τύπου SPD σε όλη την μεσόγειο!!!
Η περίοδος που διανύουμε είναι μεταβατική για ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ήπειρο, επιστροφή στο χτες δηλαδή στο μεικτό κράτος δεν πρόκειται να επαναληφθεί και μέχρι το μονοπωλιακό κεφάλαιο με τις αντιθέσεις και τις αντιφάσεις που το διέπουν να γίνει κράτος τα ευνοούμενα μικροαστικά κατάλοιπα κάπου πρέπει να στεγαστούν και εδώ υπάρχουν έτοιμες λύσεις που θα τους βάλλουν και την ταφόπλακα οριστικά και αμετάκλητα και ονομαστικά υπάρχουν σήμερα τέτοιες δυνάμεις και φασιστικές τύπου ΛΑΟΣ και Χρ. Αυγή και "ριζοσπατικές"(σοσιαλδημοκρατικές) όπως ο ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗΜΑΡ που θα τον αντικαταστήσει στην πορεία, στη νέα φάση του ΚΜΚ που θα έχει άξονα τα ΣΔΙΤ και τις ειδικές οικονομικές ζώνες...

Η κατασυκοφάντηση, οι γενικεύσεις, οι αστικές παραδόσεις , τα επιμύθια και η τέχνη της σοφιστείας.

"Κάλιο να σου βγει το μάτι παρά το όνομα".

Μια άλλη πλευρά που αξιοποιείται είναι το ψέμα που εύκολα γίνεται χωνευτό όταν ο θύτης που εκτελεί το έγκλημα του μπορεί να το κρύψει και να το μεταβιβάσει ακόμα και στο ίδιο του θύμα κι όλα αυτά έλλειψη συνδετικού κρίκου, όπου γεννιέται μια μυθολογία που στο μέλλον θα καταρρεύσει, αλλά μέχρι να γίνει αυτό η δουλειά έχει γίνει, χαρακτηριστικό παράδειγμα τα εγκλήματα των Μαϋδων, τα παιδομαζώματα της Φρειδε(Φ)ρίκης, που τα παρουσίαζαν ως εγκλήματα οι πράξεις των κομμουνιστών."
Μια ακόμα περίπτωση είναι η αναβίωση των παραδόσεων σε ένα γενικευμένο ανακάτεμα που ουδέ μια σχέση έχει με την ιστορική πορεία ενός λαού. Το κυρίαρχο στοιχείο του εθνικισμού ήταν ένα εύρημα της Γαλλικής αστικής τάξης, για να μην πούμε το μεγαλύτερο, ήταν η βάση για το στερέωμα της καπιταλιστικής κοινωνίας και ονομάστηκε σωβινισμός. Κάθε είδους παράδοση που χρησιμοποιείται ως άλλοθι για την στερέωση του αστικού κράτους κατευθύνεται στη συνείδηση των μικρομεσαίων στρωμάτων του χωριού και της πόλης καθώς επίσης για κάθε είδος λούμπεν, στην μορφή ενέχει ρομαντικά κοινωνιολογικά στοιχεία και στο περιεχόμενο ενισχύσει τον ιμπεριαλισμό και τον μονοπωλιακό καπιταλισμό.
Η ζημιά προορίζεται να γίνει και έχει ως στόχο την μη χειραφέτηση των εν λόγω στρωμάτων, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να καταστρέφονται μνημεία ακόμα και κατακτητών γιατί αποδείχνουν μέρος της ιστορικής πορείας ενός τόπου.
Φυσικά άλλο πράγμα οι λαϊκές παραδόσεις και άλλο οι εθνικές, οι πρώτες καλλιεργούν την χειραφέτηση των λαϊκών συνειδήσεων, ενώ οι δεύτερες τον εγκλωβισμό σε ρομαντικές αντιλήψεις πολύ επικίνδυνες της απόλυτης χειραγώγησης και της διαιώνισης της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο με βίαια μορφή.
Οι σοφιστείες και οι οι διαλεκτικοί συσχετισμοί, οι αλληγορίες αποτελούν μορφή σύγχυσης της σκέψης καθώς αποτελούν μορφές εξαπάτησης μιας και δεν έχουν καμία ιστορική ζεύξη με την πραγματικότητα, ωστόσο αποτελούν σημείο γοητείας στο κάθε είδους λούμπεν.
"Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτό του οργάνου που είναι και το βιολί και ο μπάτσος, άρα ό μπάτσος είναι βιολί...τέτοια σύγχυση....

Πραγματικό και φανταστικό

"Τα βιβλία με περιπέτειες σε κόσμους και καιρούς της φαντασίας ήταν πάντα εξαιρετικά δημοφιλή. Οι άνθρωποι γοητεύονται από το ενδεχόμενο υπέρβασης της καθημερινότητας, κι ενώ με τη λογική απωθούν το υπερφυσικό, ενδόμυχα συχνά το ονειρεύονται. Οι θρύλοι, σε όλες τις εποχές, τα ιπποτικά μυθιστορήματα, στον Ρομαντισμό, οι φαντασμαγορίες της τεχνολογίας, στον 20ό αιώνα, φέρνουν στην πεζή ζωή ρίγη από το παράδοξο, το ασυνήθιστο, το τρομαχτικό.Αν και η λογοτεχνία στηρίζεται έτσι κι αλλιώς στη φαντασία, στην κατασκευή ενός κόσμου ανύπαρκτου, φιλολογικά μιλώντας, το είδος «Φαντασία» αποτελεί μια αυτόνομη, διακριτή και πλούσια επικράτεια, με πολλούς τομείς. Διακρίνουμε τη «Φαντασία Τρόμου», με κείμενα διαποτισμένα από τον φόβο μπροστά στις σκοτεινές και αρχέγονες δυνάμεις του κακού, με κύριο εκπρόσωπο τον Λάβκραφτ και την τρομαχτική του Κθούλου (1925). Έχουμε την «Ηρωική Φαντασία», όπου κυριαρχεί η μορφή του μοναχικού υπεράνθρωπου που σε μια εποχή ή χώρα βαρβαρότητας αποκαθιστά τη δικαιοσύνη και τη νομιμότητα χάρη στην απίστευτη σωματική του δύναμη και στην προσήλωση στον σκοπό του, με πιο γνωστό βέβαια ήρωα τον Κόναν τον βάρβαρο (1930) του Ρ. Χάουαρντ".
Ο Χαρίλαος Φλωράκης έλεγε και ξανάλεγε "είναι καθήκον να μάθετε να ξεχωρίζετε την ιστορία από την παραϊστορία, το σημαντικό από το ασήμαντο και το ψέμα από την αλήθεια". Από τότε έχουν περάσει αρκετά χρόνια, ωστόσο όπως και τότε έτσι και σήμερα οι διαφορές ανάμεσα στην ιστορία και την παραϊστορία συνεχίζουν να υπάρχουν και σε πολύ μεγάλο βαθμό οι λεπτές ισορροπίες να μπερδεύουν κόσμο και κοσμάκη. Δεν είναι τυχαίο όμως, το σύστημα και οι μηχανισμοί προπαγάνδας πάντα και σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό εξυμνούσαν και προωθούσαν κάτω από το χαλί τα σκουπίδια της παραϊστορίας, ως η μη συμβατική ιστορία που η συνομοσιολογία και η ελκυστική της μυθολογία την έθεταν πάντα στο περιθώριο για να μην μάθει ο κόσμος την υποτιθέμενη αλήθεια.
Μπορεί η μυθολογία να είναι αποτέλεσμα της αλληγορίας και της παραβολής γεγονότων πραγματικών η και φανταστικών που λειτούργησαν είτε ως ερμηνευτές των φυσικών φαινομένων, η ως κομμάτι του ελεύθερου χρόνου, ωστόσο η ιστορία δεν είναι τίποτα από αυτά τα δυο, αλλά η καταγραφή μιας κοινωνικής και πολιτικό-οικονομικής πραγματικότητας.
Υπάρχουν πολλά παραδείγματα που με αφορμή την επιβεβαίωση της μυθοπλασίας κάποιοι αριβίστες-βραχίωνες του συστήματος, έκαναν τη μυθολογία σαν τα μούτρα τους. 
Παραδείγματα αυτού του είδους της παραφιλολογίας υπάρχουν δεκάδες, αλλά πως θα σας φαίνονταν να φτιάξουμε επι τότπου το δικό μας και αν σας λέγαμε ότι η παρακάτω ασύνδετη και αντιεπιστημονική μπούρδα και ταυτόχρονα μπαρούφα διαβαστεί από κάποιο τυχοδιόκτη ότι μπορεί και να την κάνει ιστορία που θα πουλάει στα τηλεπαράθυρα στο μέλλον!!!
 "Ο ΤΑΛΟΣ δεν ήταν το ρομπότ που περιφρουρούσε την Κρήτη, αλλά Autobot όπως αυτά των Transformers"(αυτοί είναι οι "καλοί", οι "κακοί" είναι οι Desepticons που είναι ένα κράμα ανάμεσα σε Autobots(απόγονοι του "καλού" Primus), του Unicron(του απότατου κακού) και των Predacons(που είναι οι επίσης κακοί αλλά κατά βάθος αδικιμένοι και χρησιμοποιημένοι από τις δυνάμεις του "κακού" γι αυτό είναι οι θλιμένοι αρχαίοι δράκοι που στο τέλος θα κάνουν το "καλό", πλαϊ στα Autobots"; 
Σκεφτείτε τώρα με αυτή την βλακέντια αναγωγή και την υπαγωγή της στην επαγωγική μέθοδο τι μεγάλο και συγκροτημένο τίποτα μπορεί να προκύψει πλασάροντας και λανσάροντας τη χυδαιότερη λογική αυτού καλού και του κακού, με ένα σμπάρο 2 τρυώνια, ένα απόλυτο ψέμα και η ταυτόχρονη συντήρηση της λογικής του καλού και του κακού και όλα αυτά συντηρύνται μέσω του φανταστικού.
Τέτοιες και άλλες αηδίες, αυτού του τύπου μας λανσάρουν και πλασάρουν καθημερινά μέσω του Κθούλου, της μέσης η κοίλης γης, των νεφελίμ, η των εξωγήινων τεράτων που θέλουν να πιουν αίμα με το μπουρί της σόμπας".
"Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ΄αγόρι μου", έλεγε ένα παλιό τραγούδι, στη θέση του βάλτε, "Λίγο μυθολογία, λίγο επιστημονική φαντασία και λίγο μυστήριο" και όλα έχουν γίνει πράξη. Με λίγο φαντασία τα παλιά κουφώματα των πολυκατοικιών της δεκ του 1960 - 1970 με το κλείσιμο έδιναν το σταυρό ανάποδα, η σήμα γνωστής πολυεθνικής αυτοκινητοβιομηχανίας βγάζει τον αριθμό του Θηρίου, απ΄όλα έχει ο μπαχτσές!!!
Πάμε πάλι στην ανοησία που βάλαμε ως πείραμα και προσέχετε με τι ευκολία γίνεται η μυθολογία αληθοφάνεια που έχει στόχο κατά βάση τις νέες και τις τρίτης ηλικίας γενιές και όχι τυχαία, για να μη δουν ότι το πρόβλημα είναι ο καπιταλισμός, αλλά οτιδήποτε άλλο εκτός απ΄ αυτόν. Ακόμα και ο σκύλος η γάτα η ο σκύλος του γείτονα, που κατά τηλεοπτικό αστέρα και τηλεπωλητή είναι πράκτορες των Νεφελίμ!!!
Δείτε τώρα το σενάριο της διαστρεύλωσης της μυθολογίας, μιλάμε για πραγματική διασάλευση της!!!
"Ο Τάλος είναι ένας καλός γίγαντας Ρομπότ που σκοτώνεται από το βέλος του Ιάσονα και ο  γίγαντας πέφτει νεκρός απ΄το Ιχώρ που χύνεται απ' τη φτέρνα, μήπως όμως το Ιχώρ είναι energon και όχι το σκοτεινό, αλλά το καλό; Όμως ο Πλάτωνας έγραφε με γρίφους, επειδή προσπαθούσε να κρύψει την πραγματικότητα και να μην τρομάξει ο κόσμος της εποχής, δε μας λέει ότι το Ιχώρ ήταν το energon που είναι το αίμα των Transformers και είναι και γαλάζιο, άρα λοιπόν και γαλαζοαίματος! Αδελφός του Ραδάμανθη δεν ήταν ο Τάλως και δώρο του θεού Ήφαιστου η του Δία στο Μίνωα, δηλαδή θεϊκές οι καταβολές, η μήπως δεν ήταν τεχνολογία αλλά βιολογία και γενετική μηχανική μαζί, όπως λέει o Starscream των Desepticons!!!
Όμως ο Τάλως ήταν "καλός" δηλαδή Autobot και γαλαζοαίματος μαζί, και προστάτευε τους ανθρώπους από πολλά κακά, όχι τους πειρατές κλπ, αλλά από τους κακούς γίγαντες τα ρομπότ δηλαδή τα Desepticons και τους Τιτάνες(φτιαγμένους από πέτρες) τα Unichrons, δηλαδή οι κλώνοι του Unicron!!!"
Όλη αυτή η βλακεία μη σας κάνει εντύπωση να γίνει βιβλίο, αν κάποιος που θέλει να οικονομήσει και να γεμίσει το κεφάλι το κόσμου με χίμαιρες , διανθίζοντάς το παραμύθι με πολλά άλλα. Προσέχτε αμέσως παρακάτω, μια απλή μετατροπή της Θεογονίας του Ησίοδου και το όλο παραμύθι παίρνει νέα σάρκα και οστά όταν κάποιος χωρίς τσίπα παντρέυει τον Ησίοδο με τα Τρανσφόρμερς δηλαδή με τα Κόμιξ της Μάρβελ...
Δείτε μια πιθανή παραχάραξη που μπορεί να τη βρείτε μπροστά σας στο εγγύς μέλλον"Ο Δευκαλίωνας ήταν ο γενάρχης των Ελλήνων που ήρθε από το Σείριο και το ηλιακό του σύστημα στο οποίο υπήρχε ο πλανήτης Cybertron, όπου στο κέντρο του βασιλεύουν ο Primus και οι 13 Primus που νίκησαν τον Unicron(δηλαδή οι Τιτάνες) που εξορίστηκε στο σύμπαν περιφέρονταν για χρόνια εκεί και με τη βαρύτητα του έγινε ο πυρήνας της Γης".
Φυσικά υπάρχουν κενά που λύνονται δια της αφαιρετικής δηλαδή ο Δευκαλίωνας πέταξε τις πέτρες που γέννησαν τους Έλληνες, που δια της εκχυδαϊσμένης μεθόδου είναι ο Primus που εξορίζοντας το Unicron έφτιαξε τη Γη των πλανήτη των Ελλήνων(ότι να ναι δηλαδή), ωστόσο όλα αυτά με λίγη καλή θέληση μπαλώνονται!!!

Κοινωνικοπολιτικός αυτοματισμός(Το διαίρει και βασίλευε)

Η φτώχεια ως φαινόμενο αποτελεί την αχίλλειο πτέρνα της λογικής και της αλληλεγγύης μπορεί και να εξελιχθεί στο αυγό του φιδιού. Το καπιταλιστικό σύστημα ως κοινωνικό - οικονομικός σχηματισμός έχει μελετήσει και έχει βρει τρόπους ανώδυνων εκτονώσεων και βαλβίδες ασφαλείας που μετατοπίζουν τις αιτίες της φτώχειας και της εξαθλίωσης σε άλλους παράγοντες άσχετους με το καπιταλιστικό σύστημα.

Υπάρχουν προσωπικές ευθύνες μα φυσικά & αξιοποιούνται αναλόγως.

Οι ευθύνες για την διαιώνιση της εκμεταλλευτικής φύσης του καπιταλιστικού συστήματος δεν είναι δυνατόν να ανήκουν μόνο στο σύστημα που ούτως η αλλιώς κάνει την δουλειά του και για να συνεχίζει να την κάνει πρέπει να ξεγελά, να εκβιάζει και να δωροδοκεί για να διαιωνίζεται. Οι ευθύνες σε ένα ορισμένο βαθμό επιμερίζονται και στους εκμεταλλευόμενους που φοβούνται να αλλάξουν τις συνήθειες τους, αλλά ταυτόχρονα προσαρμόζονται σε όλο ένα και πιο σκληρές και απάνθρωπες συνθήκες. Μπορεί το σύστημα να έχει στήσει μηχανισμούς κατεύθυνσης της κοινωνικής συνείδησης κατά τα δοκούντα, μπορεί το σύστημα να έχει φτάσει στο ταβάνι τους μηχανισμούς προπαγάνδας, να έχει κόψει και ράψει την παιδεία, την ανεργία και τις εργασιακές σχέσεις στα μέτρα του, να κάνει αντικομμουνισμό με το κιλό(για να μην μπούμε με τον τόνο), ωστόσο και εμπειρία υπάρχει και λαϊκό κίνημα υπάρχει. Μπορεί να είναι μικρό και κατώτερο των περιστάσεων, αλλά δεν μπορεί να το χρησιμοποιείς μόνο για προσωπικά ζητήματα, να συμμετέχεις στις πορείες και στις συγκεντρώσεις του, αλλά πολιτικά να επαναλαμβάνεις την ίδια μπαρούφα και δυστυχώς η επανάληψη δεν γίνεται πάντα με εκβιασμό.

Το παραμύθι του ολοκληρωτισμού

O ολοκληρωτισμός δεν έχει καμία κοινωνιολογική αξία. Είναι ένα εφεύρημα της Χάνα Άρεντ στην δεύτερη δεκαετία του αιώνα που μας πέρασε συγκεκριμένα το 1923. Να πούμε πως στις κοινωνικές και οικονομικές επιστήμες υπάρχουν στοιχεία που αναδείχνουν τι σύστημα είναι αυτό που εξετάζεται κάθε φορά, ποια είναι τα κριτήρια που δίνουν σε κάθε σύστημα τον αντίστοιχο επιστημονικό κοινωνικοπολιτικό όρο.
Με τον"πολιτικό" όρο ολοκληρωτισμός (στο μέλλον θα έχουμε ειδικό άρθρο γι' αυτόν), η Χ. Άρεντ αποκαλούσε τα σκληρά "αντιδημοκρατικά" καθεστώτα που καταπίεζαν τη βούληση του ανθρώπου και κατ' επέκταση την ελευθερία του(αυτό ειδικά δε στέκει επουδενεί, άλλο βούληση, άλλο ελευθερία). Φυσικά δε μιλάμε για το τι σημαίνουν αυτοί οι δυο όροι στην επιστήμη του Μαρξισμού Λενινισμού, αλλά με τις αστικές επιστημονικές προσεγγίσεις επ' αυτών των όρων.
Ακόμα και να συνέβαινε ετούτο, δηλαδή να συμβαδίζουν αυτοί οι όροι και τα κοινωνικά συστήματα να κρίνονταν μόνο απ' το λειτουργικό τους σύστημα, δηλαδή την πολιτειακή ορολογία(πουθενά, καμία πολιτική και κοινωνική επιστήμη δεν κρίνει κανένα σύστημα έτσι) ακόμα και έτσι να ήταν (που δεν είναι), πάλι ο όρος ολοκληρωτισμός είναι ανύπαρκτος.
Και θα ήταν ανύπαρκτος, γιατί έχει σημασία του τι είδους κράτος είναι το ένα και τι το άλλο.
Να πούμε ακόμα πως και στην ποιο επιθετική - αντιλαϊκή μορφή του φασισμού(τον εθνικοσοσιαλισμό), οι καθοδηγητές του δεν απαγόρευαν ακόμα και στους κομμουνιστές να είναι κομμουνιστές και να υπάρχουν αρκεί να μην είναι οργανωμένοι. Αυτό ήταν που τους έκαιγε τελικά. Να μην είναι οργανωμένοι γιατί τότε άρχιζαν τα "όργανα" δηλαδή τα πογκρόμ και οι εκτελέσεις.
Να πούμε επίσης ότι ο φασισμός ήταν δημιούργημα του μεγάλου κεφαλαίου, στηρίζοντας τους μικροαστούς ως τάξη. Ο φασισμός στήριξε τα συνθήματα των μικροαστών, τους καλούσε να παλέψουν εξίσου τους προλετάριους και την αστική τάξη, αλλά αν είναι να διαλέξουν με ποιανού το μέρος θα πάνε στην κρίσιμη στιγμή(της ήττας), είναι πάντα και μόνο με το μεγάλο κεφάλαιο(μήπως αυτό θυμίζει σοσιαλδημοκρατία και όχι σοσιαλισμό);
Εφόσον ο ολοκληρωτισμός είναι υπαρκτό κοινωνικό πολιτικό σύστημα, ποιες είναι οι κοινωνικές τάξεις που τον απαρτίζουν, πως πραγματοποιούνται οι εμπορικές συναλλαγές και ποια τάξη κατέχει τα μέσα παραγωγής, δηλαδή ποια κοινωνική τάξη έχει στα χέρια της την εξουσία, πως και με ποιο τρόπο λειτουργεί η βάση και το εποικοδόμημα;

Η ΕΣΣΔ και ο σοσιαλισμός-κομμουνισμός στη μέγκενη του απόλυτου ψέματος

Η ιστορία μας διδάσκει πως το μεγαλύτερο ψέμα, μπορεί να διαφανεί ως η μεγαλύτερη αλήθεια, αρκεί αυτός η αυτοί που μετατρέπουν το μεγαλύτερο ψέμα σε μια, αδιαμφησβήτη " αλήθεια",να τις φορέσουν το κατάλληλο προσωπείο. Ένα προσωπείο που όσο πιο πολλά χρόνια κρατήσει, όσο πιο ανθεκτικό είναι, όσο πιο πολύ αντέξει στο χρόνο τελικά, τόσο πιο πιστευτό θα γίνει στις λαϊκές μάζες, σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Φυσικά καλύτερη συνταγή προσωπείου από τη λάσπη δεν έχει βρεθεί μέχρι σήμερα, που όμως δεν είναι και τόσο ανθεκτική,γιατί ξεραίνεται και πέφτει παρασύροντας την ο άνεμος της ιστορίας. Συνήθως το ψέμα, έχει κοντό ποδάρι που λέει κι ο λαός μας. Και όσο πιο πολλές φορές επαναλαμβάνεται, τόσο πιο πολύ δείχνει πως δε γίνεται πιστευτό .
Για το σοσιαλισμό έχουν γραφτεί αναρίθμητες ιστορικές ανακρίβειες και αηδίες και αφορμή σε αυτό έπαιξαν τα όργανα του αντικομμουνισμού, εντός και εκτός σοσιαλιστικών κρατών, για να δούμε όμως μήπως τα πράγματα ήταν άλλα από αυτά που σήμερα πλασάρει η κυρίαρχη ιδεολογία; Το παρακα΄τω άρθρο του Mario Sousa φωτίζει πλευρές άγνωστες για την κοινωνική συνείδηση του μέσου όρου που βομβαρδίζεται με αηδίες και ψέματα, πρωί, μεσημέρι, βράδυ.
"Σε αυτόν τον κόσμο που ζούμε , ποιος μπορεί να αποφύγει τις φοβερές ιστορίες περί θανάτων και δολοφονιών στα στρατόπεδα εργασίας-γκούλαγκ της Σοβιετικής Ένωσης ; Ποιος μπορεί να αποφύγει τις ιστορίες περί εκατομμυρίων που λιμοκτόνησαν ως θανάτου και των αντιπάλων που εκτελέσθηκαν στη Σοβιετική Ένωση κατά τη διάρκεια της εποχής του Στάλιν ; Στον καπιταλιστικό κόσμο αυτές οι ιστορίες επαναλαμβάνονται επανειλημμένως στα βιβλία, τις εφημερίδες, στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση, και στις ταινίες, και οι μυθικοί αριθμοί περί «εκατομμυρίων θυμάτων του σοσιαλισμού» έχουν αυξηθεί αλματωδώς τα τελευταία 50 χρόνια. Αλλά από πού στην πραγματικότητα προέρχονται αυτές οι ιστορίες, και αυτοί οι αριθμοί ; Ποιος είναι πίσω από όλα αυτά; Και μια άλλη ερώτηση: πόση αλήθεια υπάρχει σε αυτές τις ιστορίες; Και ποιες πληροφορίες βρίσκονται στα αρχεία της Σοβιετικής Ένωσης, μυστικές στο παρελθόν αλλά διαθέσιμες για ιστορική έρευνα από την εποχή του Γκορμπατσόφ το 1989; Οι μυθοπλάστες (και όσοι αναπαρήγαγαν αυτούς τους μύθους) πάντοτε ισχυρίζονταν ότι όλες οι ιστορίες τους περί θανάτων εκατομμυρίων στη Σοβιετική Ένωση του Στάλιν θα επιβεβαιώνονταν τη μέρα που τα αρχεία θα ανοίγονταν . Αλλά τι συνέβη τελικά? Επιβεβαιώθηκαν στην πραγματικότητα; Το ακόλουθο άρθρο μας παρουσιάζει από πού προέρχονται αυτές οι ιστορίες περί εκατομμυρίων θανάτων λόγω της πείνας και των στρατοπέδων εργασίας στη Σοβιετική Ένωση του Στάλιν και ποιος είναι πίσω από αυτές. Ο συντάκτης του, έχοντας μελετήσει τις εκθέσεις της έρευνας που έχει γίνει στα αρχεία της Σοβιετικής Ένωσης, είναι σε θέση να παρέχει τις πληροφορίες υπό μορφή συγκεκριμένων στοιχείων για τον πραγματικό αριθμό φυλακισμένων, τα έτη που πέρασαν στη φυλακή και τον πραγματικό αριθμό εκείνων που πέθαναν και εκείνων που καταδικάστηκαν σε θάνατο στη Σοβιετική Ένωση του Στάλιν. Η αλήθεια είναι αρκετά διαφορετική από το μύθο".
Αυτές τις ημέρες δεν έχουν περάσει αρκετές από τότε που τα "ιδρύματα μνήμης για τον κομμουνισμό" στις ΗΠΑ, που προωθούν μαθήματα για τα θύματα του κομμουνισμού, στην Ρωσία του κ. Μεντβέντεφ μπαίνουν στο μάτι του κυκλώνα οι κομμουνιστές και η συνολικά η ΕΣΣΔ με το νέο πρόγραμμα αποσταλινοποιήσης του Ρώσου προέδρου, λες και οι προηγούμενες φάσεις του δεν άφησαν σημάδια. Στην Εσθονία το κακό έχει παραγίνει, έως και φιλοναζιστικές φιέστες προαναγγέλλονται και πραγματοποιούνται από την κυβέρνηση , ενώ Πάντα στην ίδια χώρα για μια ακόμη φορά πρόσφατα στην ίδια χώρα αυτή κηρύχτηκε διαγωνισμός λογοτεχνίας για τους μαθητές των σχολείων και τους φοιτητές με τα εξής δύο θέματα: «Ο κομμουνισμός ίσον φασισμός;» και «Ολοι μιλάνε για το θάνατο του κομμουνισμού, όμως κανένας ακόμα δεν είδε το πτώμα του».
Πάντα στην ίδια χώρα βεβηλώνεται το αντιφασιστικό μνημείο, ενώ η ΕΕ ποιεί την νήσσαν.
Ας αρχίσουμε με ένα δικό μας ερωτηματικό; “Πως είναι δυνατόν αυτός “ο τόπος μαρτυρίου” τα ΓΚΟΥΛΑΓΚ ένα από τα πιο γνωστά μαρτύρια των Γκούλαγκ(τα οποία δημιούργησε η ΟΧΡΑΝΑ του Ελληνορθόδοξου Τσάρου),κατά τη διάρκεια του σωφρονισμού να γίνεις μέλος της Κ.Ε του ΚΚΣΕ, ακαδημαϊκός, καλλιτέχνης, επιστήμονας τεχνολόγος, ακόμα και στρατάρχης και δύο φορές ήρωας της ΕΣΣΔ όπως ο μεγάλος Ροκοσόφσκι, η ο Τολμπούχιν και άλλοι;
Να μην ξεχάσουμε πως για “το αρχιπέλαγος τον Γκούλαγκ” (βιβλίο του Σολζενίτσιν), ό ίδιος το 1994 σε συνέντευξη του στην Γερμανική BUILT αναίρεσε τα γραφόμενα του βιβλίου, είτε ως φαντασιακές ιστορίες που πιθανόν να γίνονταν εφαλτήριο για την ανατροφοδότηση της Αγίας Τσαρικής Ρωσίας με ολίγην σοσιαλδημοκρατία (το όνειρο των νέο-ορθόδοξων από το τότε ΚΚΕ εσωτερικού ορμώμενοι)και πασόντων Ρωσιών, είτε χρησιμοποίησε τα βασανιστήρια της ΟΧΡΑΝΑ σε μη ορθόδοξους λαούς της Τσαρικής Ρωσίας. Ο ίδιος από το 1991 και μετά ζήτησε αναρίθμητες φορές συγνώμη στον Ρώσικο Λαό για τα ψέμματα του ενώ για πρώτη φορά είπε πως τα Γκούλαγκ κληροδοτήθηκαν στην ΕΣΣΔ από την Αγία Τσαρική Ρωσία και ήταν το αγροτικό σωφρονιστικό σύστημα της ΕΣΣΔ κάτι που υπήρχε και στο ίδιο της το σύνταγμα του 1923 (περιττό να πούμε πως η εφημερίδα επανακυκλοφόρησε χωρίς αυτό ενώ πριν είχε αποσυρθεί το φύλλο στο οποίο ήταν καταγεγραμμένο το εν λόγω).
Να θυμίσουμε στους αντιΚομμουνιστες πως ο μεγάλος Στάλιν δραπέτευσε από αυτά τουλάχιστον 3 φορές, κάτι που κανένας δικτάτορας δεν θα το έκανε μιας και αυτοί είναι τα καλοθρεμμένα παιδάκια των πολυεθνικών….
Επίσης ως μεγάλος λαϊκός ηγέτης δεν έκανε ανταλλαγή τον αιχμάλωτο γιο του με σοβιετική γη, γιατί και αυτός ένας στρατιώτης ήταν…

Το ποιο ωραίο το έλεγε ένας ντόπιος λόγιος από τη Ν. Χώρα (την μεγαλύτερη εργατική λαϊκή συνοικία στα Χανιά μαζί με τα Παχιανά η κάθε μία από αυτές τις συνοικίες έχει πάνω από 20.000 πληθυσμό), ο μακαρίτης ο Μιχάλης ο Γρηγοράκης που είχαμε την τιμή να τον γνωρίσουμε από τα νεανικά μας χρόνια, ο εν λόγω είχε το ένα σπίτι με πάνω από 15.000 βιβλία, ήταν ο σημαντικότερος λαογράφος, ιστοριογράφος, επιτέλεσε διευθυντής της δημοτικής βιβλιοθήκης και διορθωτής – δημοσιολόγος της αστικής εφημερίδας Χανιώτικα Νέα, με πάνω από 15.000 συνδρομητές, έφυγε απ’ τη ζωή το 2008 μετά από χτύπημα στο κεφάλι.
Έλεγε (και το ίδιο ακριβώς έχει γράψει σε τοπική εφημερίδα στις αρχές της δεκ του 1990 σε απάντηση συνασπισμένου αντισταλινικού)ο εν λόγω:
“Οι ανοησίες για το Στάλιν μοιάζουν με μακρυά γαϊδούρα όπου ο κάθε άλτης πέφτει στις πλάτες των αμυνομένων με σκοπό να δημιουργηθούν ρήγματα, άλλοτε γίνονται εφικτά και άλλοτε όχι, στις θέσεις του κάθε άλτη βάλτε τους πληρωμένους κονδυλοφόρους
Όσο περισσότεροι άλτες πέφτουν στις πλάτες των αμυνομένων τόσο αυξάνονται και τα θύματα των λεγόμενων “σταλινικών εκκαθαρίσεων” στην πρώην ΕΣΣΔ και μάλιστα κατά γεωμετρική πρόοδο, ο πρώτος άλτης εκφράζει 100000 νεκρούς, ο δεύτερος 1.000.000, ο τρίτος 10.000.000 και ο επόμενος 100.000.000″
Συνεχίζοντας έγραφε:
“Μάλλον οι πληρωμένοι κονδυλοφόροι δεν συνεννοούνται μεταξύ τους και τόσο καλά, εφόσον η γλώσσα των αριθμών των λεγόμενων σφαγών του “σοβιετικού δικτάτορα”(όπως οι ίδιοι τον αποκαλούν)τους διαψεύδει
Εντάξει το να γράφουν για 20.000.000 νεκρούς είναι απολύτως φυσιολογικό, αφού τόσοι σχεδόν θυσιάστηκαν στον μεγάλο πατριωτικό πόλεμο για να γράφουν και αυτοί την κάθε λογής ανοησία, έχει πλάκα όμως όταν οι ίδιοι πέφτουν σε αντιφάσεις και ξαναδιαβάζεις άρθρα τους σε τελείως διαφορετικές περιόδους, λες και έχουν ξεχάσει τι έγραφαν πριν”.
Συνέχιζε ο εν λόγω:
“Το ποιο ωραίο απ’ όλα είναι το εγχειρίδιο που είχε βγάλει η Γκαιμπελική προπαγάνδα το 1944 και το μοίραζε στις δυτικές κυβερνήσεις για να συμμαχήσουν με τους Ναζί ενάντια στην ΕΣΣΔ(έστω και την τελευταία στιγμή). Στην τρίτη σελίδα υπήρχε φωτογραφία που είχαν βγάλει σε στρατόπεδο συγκέντρωσης που είχαν δημιουργήσει οι ίδιοι οι ΝΑΖΙ στην κατεχόμενη Βαλτική και αφορούσε ένα σοβιετικό αιχμάλωτο που ήταν σε πλήρη εξαθλίωση πλήρως εξασθενημένος. Στη φώτο παρουσιάζονταν ως κρατούμενος του κόκκινου στρατού σε "στρατόπεδο εργασίας", ενώ τον είχαν φωτογραφήσει οι ίδιοι οι ναζί για δική τους προβοκατόρικη χρήση στα δικά τους κάτεργα. Ο ίδιος πολλά χρόνια μετά την απελευθέρωση του στρατοπέδου από τον κόκκινο στρατό και έπεσε στα χέρια του το εγχειρίδιο αυτό, αποκάλυψε την προπαγάνδα των ναζί για τα δήθεν απάνθρωπα στρατόπεδα εργασίας των σοβιετικών αρχών.
Φυσικά η φωτογραφία του ναζιστικού εγχειριδίου διανέμονταν μαζικά σε δυτικές εφημερίδες και νέου τύπου βιβλία για το σοβιετικό ολοκληρωτισμό”.

Επιστημονικός Κομμουνισμός vs Αντιεπιστημονικός Αντικομμουνισμός (1ο Μέρος "Το ιδεολογικό χτύπημα εκ των έσω")

" Όταν ξεχνάς την ιστορία σου είσαι υποχρεωμένος να την βρεις μπροστά σου και να την ξαναζήσεις." παλιά κινέζικη παροιμία.
Όταν το πολιτικό και όχι μόνο προσωπικό της άρχουσας τάξης κατάλαβε πόσο σημαντικές ήταν (για μας τους κομμουνιστές όλης της υφηλίου) η απόφαση του 18ου Συνεδρίου του ΚΚΕ για το σοσιαλισμό, ξεκίνησαν μια ενορχηστρωμένη, συστηματική αντικομμουνιστή προπαγάνδα, ένα όργιο κατασυκοφάντησης που ομολογούσε τους πόνους και τους φόβους τους που δεν είναι άλλοι από την αρχή του τέλους για το σύστημα τους.
Η απόφαση αυτή αυτή αποτέλεσε και αποτελεί ένα ολοκληρωμένο μπούσουλα και μια επεξεργασμένη πολιτική και ιδεολογική απόφαση - πρόταση που θα μπορέσει να λειτουργήσει ως μίτος της Αριάδνης στα περισσότερα Κ. Κ , ως οδηγός για τη νέα έφοδο των πλατιών λαϊκών στρωμάτων στα χειμερινά ανάκτορα του 21ου αιώνα του αιώνα του σοσιαλισμού.
Μετά από τις ανατροπές του 1989-1991, αλλά και πολύ πριν από αυτές, ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1980, όπου το έδαφος για τις ανατροπές προετοιμάζονταν, ο αντικομμουνισμός δειλά - δειλά επέστρεφε στο επίπεδο του 1910-1930, αν και ποτέ στην πραγματικότητα ουδέποτε είχε σταματήσει. Όμως ετούτη τη φορά, δηλαδή εκείνη την περίοδο(1986-1991) το χτύπημα και ο αντικομμουνισμός είχε άλλα νεότερα και ποιοτικότερα χαρακτηριστικά, όπως το σημείο αφετηρίας εκκίνησης και αναφοράς ένα ισχυρό τμήμα από το υψηλά ισταμένο στελεχικό δυναμικό του ΚΚΣΕ, αλλά και των κομμουνιστικών κομμάτων που είχαν αποκτήσει σοσιαλδημοκρατικά και ευρωκομμουνιστικά χαρακτηριστικά, που έκαναν πάρτι με το που αποκαθήλωσαν πραξικοπηματικά τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό από το κόμμα και το κράτος.
Τα νεότερα και ποιοτικότερα χαρακτηριστικά του οπορτουνισμού ουσιαστικά ενσωμάτωναν ολόκληρο το παρελθόν του μικροαστικού και του ουτοπικού σοσιαλισμού όμως αυτά από μόνα τους και πάλι δεν έφταναν γιατί είχαν περισσότερα χαρακτηριστικά αυθόρμητης παρά συνειδητής σκέψης και δράσης .
Ο οπορτουνισμός από την εποχή των Μπογκτάνωφ - Μαρτώφ μέχρι το 1986 αποκτούσε όλο και πιο χρήσιμες εμπειρίες, ειδικότερα από το θάνατο του Στάλιν και μετά. Δεν έκανε πίσω πουθενά και σε τίποτα. Εντελώς ξεδιάντροπα και εικονικά(για να ξεγελάσει τα απλά μέλη του Κ. Κ. ) υιοθέτησε όλα τα χαρακτηριστικά της ταξικής πάλης(αλλά χωρίς αυτήν) τα οποία επεξεργάζεται και ενσωματώνει ένα Κομμουνιστικό Κόμμα αλλά σε άλλη κατεύθυνση, ενώ όταν του δόθηκε η ευκαιρία ξεκίνησε πόλεμο στην φυσιογνωμία του Κ. Κ. , δηλαδή στο ίδιο το Κ. Κ. Μεθοδικά και απ' τα πάνω εγκαταλείπονται τα κομμουνιστικά χαρακτηριστικά και υιοθετούνται προσωρινά και ονομαστικά, η "αυτοδιαχείριση", ο "τροτσκιστικός τυχοδιωκτισμός" και ο "δημοκρατικός σοσιαλισμός", δηλαδή όλα τα μη - κομμουνιστικά θεωρητικά όπλα. Γίνεται σημαία η πορεία προς την ολοκλήρωση του παλλαϊκού κράτους(που είναι άλλο πράγμα από την παλλαϊκή άμυνα 1936 - 1941 και του μεγάλου πατριωτικού πολέμου) και σχεδιασμένα δεν κάνει μαζικά εργάτες μέλη του κόμματος, αλλά διανοούμενους που το 1988 θα προχωρήσουν ανοιχτά σε αντεπαναστατικά πραξικοπήματα απ' τα πάνω με ηγέτη τον τότε Γ.Γ. του ΚΚΣΕ Μιχαήλ(Αρχαγγέλλου της μεγαλύτερης προδοσίας όλων των εποχών, Γκορμπατσόφ).
Τόσο σε επίπεδο τακτικής όσο και σε επίπεδο στρατηγικής αλλά με αντεστραμμένη την κατεύθυνση και αλλοιωμένη την φυσιογνωμία στο όνομα του σοσιαλισμού από ένα σημείο και μετά ο οπορτουνισμός δεν χτυπούσε τον καπιταλισμό, αλλά ενσωμάτωνε στοιχεία του όπως αυτό του νόμου της αξίας και χτυπούσε ανοιχτά την εργατική τάξη και μάλιστα μέσα από το σοσιαλισμό απ' τα πάνω και κρυφά. Ενώ έπινε νερό στο όνομα της επανάστασης και ξεγελούσε τα πλατιά λαϊκά στρώματα είχε βάλει από την πίσω πόρτα την αντεπανάσταση Φυσικά όσο υπήρχε η μεγάλη Σοβιετική Σοσιαλιστική Ένωση, (η σίγουρα και αποδεδειγμένα μεγαλύτερη και πιο άμεση Δημοκρατία που γνώρισε ποτέ έως τώρα η ανθρωπότητα). Όλα τα αντεπαναστατικά στοιχεία δεν μπορούσαν να εκμεταλλευτούν τον ατελείωτο, πλούτο, τα τεράστια και υπερσύγχρονα μέσα παραγωγής και τις πλέον ανεπτυγμένες παραγωγικές δυνάμεις που γνώρισε ποτέ η ανθρώπινη ιστορία. Επουδενί δεν μπορούσαν να χωνέψουν ότι τα μέσα παραγωγής άνηκαν και θα άνηκαν στους μουζίκους που τα δημιούργησαν και όχι σε αυτά τα στοιχεία. Ωστόσο το δούλευαν μεθοδικά, όσο και αν ήθελαν, όσο και αν προσπαθούσαν μεθοδικά έπρεπε να κάνουν υπομονή και όσο οι εργάτες δεν γίνονταν μέλη του κόμματος, όσο ο καπιταλιστικός "νόμος της αξίας" δούλευε, όσο το ψεύτο "παλλαϊκό" κράτος μετέτρεπε την ταξική πάλη της εργατικής δημοκρατίας σε ταξικό πασιφισμό(ειρήνη), τόσο άνοιγε ο δρόμος της ανατροπής του σοσιαλισμού απ΄ τα πάνω προς τα κάτω όπου εκείνο το τμήμα της διανόησης(προετοίμαζε, πρωτοστατούσε και αργότερα θα πρωταγωνιστούσε, προωθώντας την αντεπανάσταση το 1989 - 1991) ταυτόχρονα εξόπλιζε τη φαρέτρα των πιο αντιδραστικών και αντικομμουνιστικών κύκλων εντός και εκτός της μεγάλης ΕΣΣΔ, που σήμερα εξομοιώνει αντιεπιστημονικά τον φασισμό με το σοσιαλισμό - κομμουνισμό.
Φυσικά ό όρος για να ανατραπεί η ΕΣΣΔ ήταν το χτύπημα στην βασική αρχή της οργάνωσης του κόμματος, της κοινωνίας και της χώρας, στο δημοκρατικό συγκεντρωτισμό
Κατά τους οπορτουνιστές όλων των αποχρώσεων ο παρακάτω κανόνας είναι αξίωμα και όλοι οι οπορτουνιστές το έχουν κάνει σημαία, πάρτε μαι γεύση από αυτόν λοιπόν:
"Ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός δεν μπορεί και δεν γίνεται να υπάρξει ως σοσιαλιστική αρχή λειτουργίας, διότι η δημοκρατία είναι ασύμβατη και διάφορη με τον συγκεντρωτισμό και τον κοινωνικό λαϊκό έλεγχο, όπως και ο κοινωνικός λαϊκός έλεγχος και ο συγκεντρωτισμός ασύμβατος και διάφορος με τη δημοκρατία. Ο ΔΣ αποτελεί την πιο στυγνή μορφή καταστολής της ελεύθερης βούλησης μέσα στο κόμμα και στο κράτος, είναι ένα σταλινικό κατάλοιπο που εκφράζει την τυφλή υπακοή των μελών του κόμματος σε αποφάσεις και κοπτάτσιες. Ο Πόλεμος στον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό είναι πόλεμος στην αρχή της πλειοψηφίας και οποιαδήποτε αρχή, της οποιασδήποτε πλειοψηφίας που υποτάσσει την μειοψηφία στις αποφάσεις της πλειοψηφίας είναι μη δημοκρατία".
Άθελα τους όλοι οι οπορτουνιστές κάνουν σημαία τους την αρχή της μειοψηφίας που ταξικά εκφράζει και καταδείχνει πως δεν ανήκουν ούτε στην εργατική τάξη ούτε και ενδιαφέρονται να υπερασπίσουν τον πολιτικό της ρόλο, ούτε το σοσιαλισμό που είναι η δικτατορία του προλεταριάτου και όχι κάτι γενικό και αόριστο, αλλά τις μικροαστικές τους ανησυχίες.
Αυτό δείχνει ότι κατά τους αναθεωρητές δεν αρκούσε μια εξονυχιστική και εξαντλητική αναθεώρηση των Λενινιστικών των αρχών και των θέσεων ενός Κ. Κ. αλλά ούτε και μια ξεδιάντροπη εγκατάλειψη της επαναστατικής του φυσιογνωμίας. Για να πραγματοποιηθούν όλα τα παραπάνω έπρεπε να πάρουν την πλειοψηφία στα καθοδηγητικά όργανα να αλώσουν και να αλλοιώσουν το μαρξιστικό λενινιστικό οπλοστάσιο με ένα δήθεν πιο σύγχρονο και πιο εύπεπτο για τους εργάτες της δύσης, να βάλουν κανόνες της αγοράς στη λειτουργία του κόμματος και του κράτους. Δεν χρειάζεται και μεγάλη εξήγηση πως η αρχική σιωπηλή αντικατάσταση του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού με τα αστικό - δημοκρατικά χαρακτηριστικά στο κόμμα και η μετέπειτα κατάργηση του έμπασε στο κράτος τα ιδιωτικό - οικονομικά κριτήρια όχι από την πίσω πόρτα αλλά από την κεντρική.
Οι οπορτουνιστές δεν ενδιαφέρονταν για την ολοκλήρωση της κατάργησης του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής, αλλά για την επαναφορά του. Γενικά αποσκοπούσαν στην αντικατάσταση του σοσιαλισμού προπαγανδίζοντας την βελτίωση του μέσα από μια προσπάθεια "μεταρρυθμίσεων" μέσα στους κόλπους του ίδιου του σοσιαλισμού.
Στο δυτικό κόσμο, οι οπορτουνιστές που είχαν ανέλθει τα υψηλά κλιμάκια των Κ. Κ., εκφύλιζαν τα χαρακτηριστικά των κομμάτων τους υπονομεύοντας την επαναστατική τους θεωρία και δράση και από κόμματα σύγκρουσης τα μετέτρεπαν σε σοσιαλδημοκρατικά της σχολής της ισορροπίας με μοναδικό σκοπό την βελτίωση του καπιταλισμού.
Αυτό μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο μέσα από την φιλελευθεροποίηση της κομματικής δράσης(δηλαδή με την κατάργηση του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού), όπου ο καθένας μπορεί να κάνει ότι θέλει και όπως θέλει χωρίς να δίνει λογαριασμό στην αρχή της πλειοψηφίας και στις αποφάσεις της. Αυτή η αρχή, είναι ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός δηλαδή η βασική αρχή λειτουργίας των Κ. Κ που σημαίνει τον έλεγχο πραγματοποίησης των αποφάσεων απ΄κάτω προς τα πάνω και το αντίστροφο.
Αυτές οι φιλελεύθερες ρεφορμιστικές θέσεις προωθούν την λογική που λέει "πως η πραγματικότητα είχε διαψεύσει κάποιες θεωρίες ή προβλέψεις του Καρλ Μαρξ, υποστηρίζοντας ότι είναι δυνατή η άμβλυνση της πάλης των τάξεων και η οργάνωση του εργατικού αγώνα μονάχα μέσα από νόμιμες διαδικασίες μέσα στα πλαίσια του στενού αστικού κράτους".
Όσοι ομολογούν κάτι τέτοια ομολογούν ανοικτά, ότι δεν χρειάζονται τα 3 βασικά χαρακτηριστικά του Κ. Κ. , όλα μαζί η το καθένα ξεχωριστά και τότε ακριβώς περνούν εμμέσως πλην σαφώς, αλλά σίγουρα ευθέως ενάντια στην ιδέα της σοσιαλιστικής επαναστάσεως και ουσιαστικά πολεμούν τον επιστημονικό κομμουνισμό στη βάση του.
Σύμφωνα με το Λένιν κόμμα νέου τύπου είναι:
1)Το κόμμα της εργατικής τάξης που σε σχέση με τα άλλα εργατικά κόμματα παλεύει για το σοσιαλισμό(το κατώτερο στάδιο του Κομμουνισμού) και για τον Κομμουνισμό όπου εκεί καταργείται η ταξική πάλη, (στο σοσιαλισμό συνεχίζεται). Εκεί έγκειται και μέρος της ανατροπής του σοσιαλισμού δηλάδή στην αντιεπιστημονική κατάργηση της ταξικής πάλης στο σοσιαλισμό. Αυτό το υποστήριζε ένα τμήμα της διανόησης(που σκέφτονταν μόνο την ανατροπή του σοσιαλισμού) πραγματοποιούνταν ήδη από την εποχή του Μπουχάριν. Με τα όπλα του τελευταίου έγινε κατορθωτή η ανατροπή του 1991. Φυσικά η ταξική πάλη που δούλευε κανονικά και με το νόμο στο εσωτερικό του σοσιαλισμού ανάμεσα στην εργατική τάξη και του συμμάχου στρώματος αυτού της “διανόησης”(μέσα στο σοσιαλισμό) βρήκε νικητή τη διανόηση γιατί από το 1956 και μετά, το πάνω χέρι στο κόμμα και στο κράτος το πήρε αυτή στρώνοντας το έδαφος για τη διάλυση του σοσιαλισμού. Ο λόγος φυσικά ήταν ένας, να γίνει αυτή η αστική τάξη αργότερα(όταν διαλυθεί η ΕΣΣΔ), γιατί όσο υπήρχε αυτή κάτι ταξιτζήδες του Γκορμπατσόφ όπως ο νυν πρόεδρος της Τσέλσι δηλαδή ο Αμπράμοβιτς δεν θα γίνονταν αστική τάξη όπως αυτός εν μια νυκτί.
2)Το κόμμα που ως βασική επιστημονική κοσμοθεωρία(όπλο)έχει το Μαρξισμό Λενινισμό, τον ιστορικό και διαλεκτικό υλισμό και τον επιστημονικό σοσιαλισμό – κομμουνισμό.
3)Βασική αρχή λειτουργίας έχει τον ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΤΙΣΜΟ, δηλαδή την πιο ουσιώδη άμεσο δημοκρατική διαδικασία, η οποία είναι ο έλεγχος από τα κάτω προς τα πάνω και από τα πάνω προς τα κάτω και ελέγχει συνεχώς τις αποφάσεις του κόμματος και του κράτους στο σοσιαλισμό.
Το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε για να καταφέρουν να τον διαλύσουν και να πάρουν τα Μέσα Παραγωγής(αντικείμενα και μέσα εργασίας, δηλαδή τον πλούτο που δημιούργησε ο μεγάλος σοβιετικός λαός), στα χέρια τους εκείνο το τμήμα της διανόησης που θα γίνει το 1991 η μελλοντική αστική τάξη, είναι αυτοί και οι συν αυτών (μετέπειτα Σιλλοβικοί και Οικονομιστές), που θα έπρεπε να εκτοπίσουν τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό απ’ το κόμμα και το κράτος, να πάρουν την πλειοψηφία μέσα σε μακρύ χρονικό διάστημα και με εξωγενή βοήθεια και στο τέλος να διαλύσουν την ΕΣΣΔ, ο Στάλιν και Ζτάνωφ τους έδειχναν με το δάχτυλο και τους ονόμαζαν εχθρούς του λαού, δυστυχώς η ιστορία μέχρι σήμερα τους δικαιώνει η ιστορία, για αύριο φυσικά και όχι…
Τώρα οι ειρηνικές και οι βελούδινες πορτοκαλί “επαναστάσεις” και οι καταρρεύσεις,είναι για εγκεφαλικά ανίκανους και ανιστόρητους που μόνο η σοσιαλδημοκρατία και τα αδέλφια του ο εθνικοσοσιαλισμός και ο αριστερισμός μπορούν να βγάλουν…
Ο θανάσιμος αντίπαλος όλων αυτών που ανέτρεψαν την ΕΣΣΔ ήταν και παραμένει ο Λένιν και το «κόμμα νέου τύπου», όποτε αναφέρονται στον Στάλιν δείχνουν τον Λένιν, έτσι ξεκίνησαν με τον πόλεμο στην λεγόμενη "προσωπολατρία" και στην λεγόμενη "αποσταλινοποιήση" που στην ουσία είναι "απολενινοποήση", είναι πέταμα στον κάλαθο των αχρήστων όλων των όπλων της ταξικής πάλης. Να μην ξεχνάμε τι έλεγε ο Λένιν για το ρόλο του ηγέτη στην ιστορία και τις έσερνε σε πολυτελή κοσμητικά επίθετα στον Λένιν ο μεγαλύτερος τυχοδιώκτης και ταυτόχρονα σαχλαμάρας όλων των εποχών ο μικροαστός Μπρόνσταϊν γνωστός και ως Τρότσκι.
Ο τελικός σκοπός τους τελικά είναι να αποπροσανατολίζουν διαρκώς τις λαϊκές μάζες με αντιεπιστημονικά συνθήματα - κορώνες εναντίον της «γραφειοκρατίας» , του «ολοκληρωτισμού» και άλλα όπως αυτά της "διαφάνειας", η της "μεταρρύθμισης" είναι η εγκατάλειψη βασικών επαναστατικών αρχών όπως ο κεντρικός σχεδιασμός, ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός, η κομμουνιστική πειθαρχεία και η αντικατάσταση τους με μικροαστικές αντιεπιστημονικές θεωρίες είναι κυρίως «σοσιαλδημοκρατικών» αντιλήψεων. Όλες αυτές οι "θεωρίας" κινούνται ανάμεσα στην υπεράσπιση του «κοινωνικού κράτους» και της «κοινωνικής Ειρήνης» στο τρεϊντγουνιονισμό, τη «κατακεραύνωση του κοινωνικού αποκλεισμού», την «αυτοδιαχείριση», η «τον κοινωνικό Δαρβινισμό», της «παγκοσμιοποίησης», της«κοινωνίας των 2 η των περισσότερων ταχυτήτων », την αποθέωση του Μπέρνσταϊν και του Κεϋνς. Με τον τρόπο αυτό χρυσώνουν το χάπι του Ιμπεριαλισμού και του δίνουν σανίδα σωτηρίας απ’ τα αριστερά. Στο τέλος ο μονοπωλιακός καπιταλισμός, με τη βοήθεια της σανίδας σωτηρίας για το μεγάλο κεφάλαιο, αυτό γίνεται επιθετικότερο και πιο επικίνδυνο από ποτέ.
Θα σας παραπέμψουμε σε παλαιότερες αναρτήσεις που αφορούν τον οπορτουνισμό του χτες και του σήμερα. Τα σημερινά εκτός τόπου και χρόνου αντιεπιστημονικά του κηρύγματα περί "ενότητας της αριστεράς" είναι κηρύγματα που ενσωματώνουν στην βάση τους όλες αυτές τις μικροαστικές θεωρίες που βοήθησαν στην ανατροπή του σοσιαλισμού, που ηθελημένα έκλειναν τα μάτια στην βασική αντίθεση και αντίφαση της κοινωνικής παραγωγής και του κεφαλαίου στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, για να τον φέρουν από την πίσω πόρτα.
Όταν μιλάμε για τον σοσιαλισμό που νομοτελειακά θα ξανά πραγματοποιηθεί, πρέπει να μάθουμε να ξεχωρίζουμε το σύμμαχο από το "σύμμαχο", Πρέπει να αντλούμε από την ιστορία του εργατικού κινήματος και από τον σοσιαλισμό που γνωρίσαμε πως ο αντικομμουνισμός δεν βρίσκεται μόνο στην καρδιά του πολιτικού προσωπικού του μονοπωλιακού και όχι μόνο κεφαλαίου, αλλά και στο κατώφλι κάθε εικονικά "σύμμαχης" σοσιαλίζοντος μικροαστικής θεωρίας που είτε προσπαθεί να ενσωματώσει τον σοσιαλισμό στον καπιταλισμό, είτε προσπαθεί να καταργήσει νομικίστικα την ταξική πάλη μέσα στον σοσιαλισμό, είτε να κάνει κάθε είδους διανοουμενίστικη θεωρία επαναστατική, δηλαδή να κάνει ότι θεωρεί το μεγάλο κεφάλαιο ακίνδυνο για τον εαυτό του.

Καζίνο Οπορτουνισμός;

Το λένε και το ξαναλένε εκεί στην Κουμουνδούρου "Καζίνο Καπιταλισμός" και "Καζίνο Καπιταλισμός".
Καλά έχουν αίσθηση του τι λένε; Γιατί και ένα μωρό παιδί γνωρίζει πως το καπιταλιστικό σύστημα ως κεντρικό άξονα της λειτουργίας του έχει το κέρδος και μόνο αυτό.
Λέτε "οι σοφοί του Συνασπισμού και του Σύριζα", (που υποτίθεται πως γνωρίζουν και πολιτική οικονομία) να μη γνωρίζουν; Εμείς λέμε πως γνωρίζουν και μάλιστα πολύ καλά, τόσο καλά που ξέρουν να το διαστρεβλώνουν, τόσο καλά δηλαδή!!!
Αλλά αυτοί τα παίζουν όλα για όλα, αρκεί να αποδείξουν πως η ζαριά τους τα "ασό-δυα" και τα "ντόρτια" δηλαδή, είναι εξάρες και τελικά αποδείχνονται αυτοί ως καζίνο οπορτουνιστές για να πάρουν τη θέση του διαχειριστή στη μεγάλη κεντροαριστερή, ριζοσπαστική, σοσιαλδημοκρατία κοκ.
Φυσικά και δεν είναι καζίνο οπορτουνιστές, οπορτουνιστές με όλα τα γράμματα κεφαλαία είναι, αλλά τους χρειάζεται να την ακούν συνεχώς γιατί έτσι αποκαλύπτονται, μιας και είναι "τα χαϊδεμένα" της άρχουσας τάξης, της τηλεόρασης και των ΜΜΕ.

Ράδιο Κολλεκτίβα

Διαβάστε εδώ για τον αντισοσιαλισμό του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ

ΠΟΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΠΟΙΑ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ; Γ' μέρος

Για ένα κόσμο η έννοια αριστερά αντανακλά τη κοινωνική δικαιοσύνη και τη βελτίωση ζωής των πιο φτωχών λαϊκών στρωμάτων, σημαίνει τη διαδικασία καλυτέρευσης της ποιότητας ζωής, ενός άλλου τρόπου σκέψης. Όμως είναι έτσι τα πράγματα και τι σημαίνουν ορισμένοι όροι που πηγάζουν μέσα απ' αυτό το γενικό "πολιτικό" όρο Αριστερά.
Μήπως αυτός ο όρος αυτός αντί να διευκολύνει τις εξελίξεις για την ανατροπή του καπιταλισμού, η να δίνει παραπάνω περιθώρια για φιλολαϊκότερες πολιτικές με τη πίεση του λαϊκού κινήματος, να εγκλωβίζει παραπέρα το λαϊκό κίνημα διατείνοντας "αταξικά" θεωρητικά σχήματα με "λύσεις" εκ των έσω, λύσεις που καθαγιάζουν το καπιταλιστικό σύστημα παραγωγής δίνοντας του περιθώρια ζωής και μάσκες οξυγόνου δια της "μεταρρύθμισης" που ζητούν οι κάθε λογής οπορτουνιστές;
Όλα αυτά όμως έχουν και παρελθόν, τίποτα δεν αποτελεί μέρος παρθενογένεσης και δε μπορεί να γίνει έτσι.
Όλες οι σημερινές "σύγχρονες σχολές" συναντούν τους πολιτικούς τους προγόνους 1μίση αιώνα πίσω, στο 19ο αιώνα και η κάθε μια "νέα" θεωρία είναι τόσο παλιά όσο το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα.
Το κυρίαρχο ρεύμα στη λεγόμενη "αριστερά", είναι ο "δημοκρατικός σοσιαλισμός" που είναι η επίσημη ιδεολογία του σύγχρονου ρεφορμισμού, διατυπώθηκε το 1951 στη Φραγκφούρτη και στο συνέδριο της σοσιαλιστικής διεθνούς, όμως ο πολιτικός του πρόγονος είναι η σοσιαλδημοκρατία του Μπερνστάϊν
Απ' την επίσημη διακήρυξη του εν λόγω συνεδρίου αναπτύσσεται το θεωρητικό πλαίσιο της μετωπικής αντιπαράθεσης με το Μαρξισμό - Λενινισμό. Οι θεωρητικές ρίζες του βρίσκονται στο λεγόμενο ηθικό σοσιαλισμό (νεοκαντιανισμός). Σύμφωνα με τον ηθικό σοσιαλισμό πρόγονο της σοσιαλδημοκρατίας, ο σοσιαλισμός είναι ζήτημα "ορισμένης ηθικής κοσμοθεωρίας", τουτέστιν την "επιστημονική" θεωρία που απονεκρώνει τις αντιθέσεις στις κοινωνικές σχέσεις μεταφέροντας στις στο πεδίο της μεταφυσικής, δηλαδή εδώ έχουμε την ταξική συνεργασία σε πλήρη ανάπτυξη.
Γενικά υπάρχει ιδεολογική σχέση και με τον "ινστρουμενταλισμό" που δηλώνει ότι "το κίνημα είναι το παν, ό τελικός στόχος δεν είναι τίποτα", που σημαίνει άρνηση της πάλης για το σοσιαλισμό.
Ο ηθικός σοσιαλισμός δεν έχει καμία σχέση με την κομμουνιστική ηθική μιας και η τελευταία είναι αποτέλεσμα του συνόλου των αρχών και κανόνων που αντιστοιχούν στον επιστημονικό κομμουνισμό και στο κόμμα νέου τύπου.
Σε όλες τις φάσεις του εργατικού κινήματος υπήρχε πλήρης διαδοχή και αντιστοίχηση, όλων ανεξαιρέτως των οπορτουνιστικών σχολών και των τάσεων. Αυτό που αναπτύσσονταν και διαμορφώνονταν θεωρητικά και ιδεολογικά γύρω και μέσα απ' την λεγόμενη αριστερά κατά το παρελθόν, ακριβώς το ίδιο διαμορφώνεται και σήμερα. Τίποτα νέο δεν υπάρχει σε αυτές τις "νέες αριστερές" που ξεκινούν απ' τη σοσιαλδημοκρατία και καταλήγουν στον Γκυ Ντε Μπορ.
Ο εμπειρισμός είναι ένα ακόμα χαρακτηριστικό παράδειγμα το οποίο χρησιμοποιούν οι κάθε λογής οπορτουνιστές, αρνούμενοι τη σημασία και τη χρησιμότητα της θεωρίας.
Αποθεώνουν την αίσθηση της μοναδικής εμπειρίας γενικά και αόριστα ξεκόβοντας την απ' το ιστορικό προτσές.
Γι' αυτούς ο κόσμος και τα προβλήματα είναι αυτά και όπως τα βλέπουμε και πρέπει να "λυθούν" εδώ και τώρα και επειδή τίποτα δε λύνεται "τώρα" καταλήγουν στις μεταφυσικές θεωρητικές υπεραπλουστεύσεις του "εκ των έσω". Γι' αυτούς δεν υπάρχουν οι αιτίες που γεννούν αυτό που τάχα "πολεμούν", καταλήγοντας σε αντιμαρξιστικά συμπεράσματα όπως αυτό(οι τάξεις ξεχωρίζουν απ' το δηλωθέν εισόδημα τους), ή αυτό ( ο πλούσιος είναι και αναγκαστικά αστός) τέτοιες βλακείες δηλαδή...
Οι εμπειριστές γενικά αρέσκονται στα σκληρά παζαρέματα, δείχνοντας (εσκεμμένα) άγνοια στη διασύνδεση θεωρίας και πράξης, περιορίζονται και οχυρώνονται στο πρόβλημα και στο διαμοιρασμό θέσεων στους "περισσότερο άξιους", στην ετερόκλητη σύγκλιση προγραμμάτων για να "λυθεί" τάχατες το πρόβλημα, βγάζοντας λάδι τον καπιταλισμό(άραγε σας θυμίζει κάτι αυτό); Οι πιο χαρακτηριστικοί εμπειριστές είναι η της σχολής της "εμπειρικής κοινωνιολογίας", που αποσυνδέει την κοινωνία σε κλάδους μετατρέποντας τους σε τάξεις.
Ο Μαρξισμός φιλοσοφικά θεωρεί την αισθησιακή εμπειρία ως αρχή της γνώσης και απορρίπτει τον εμπειρισμό, αναγνωρίζει ότι πηγή της αισθησιακής εμπειρίας είναι εξωτερικός κόσμος που υπάρχει αντικειμενικά.
Μια άλλη σχολή είναι αυτή που είχε ιδρύσει ο Μπουχάριν στα πρότυπα των Μπογκντάνωφ - Μαρτώφ και αποκαλείται η σχολή της "αυτοδιαχείρισης" την οποία την υιοθέτησε μερικώς ο Γιόζιπ Μπρος(Τίτο) στην πρώην Γιουγκοσλαβία και ήταν το όχημα - σύνθημα για τους δεξιούς οπορτουνιστές και συγκεκριμένα εκείνο το τμήμα των στελεχών που ανέτρεψε το σοσιαλισμό το 1991 στην πρώην Σοβιετική Ένωση.
Η αυτοδιαχείριση είναι ενάντια στον κεντρικό σχεδιασμό και το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό στα πλαίσια της σχέσης κράτους κόμματος νέου τύπου και είναι το ιδεολογικό όπλο που χρησιμοποιούν σήμερα αναρχικοί, αριστεριστές κάθε λογής και κοπής, σοσιαλδημοκράτες, κεντροαριστεροί ακόμα και αποσχιστικές τοπικιστικές ομάδες που δρουν σε χώρες της ΕΕ , Βέλγιο, Ισπανία(Καταλονία), Νότια Γαλλία, Ιταλία(Τεργέστη) και σήμερα την έχουν κάνει σημαία. Αυτό δε σημαίνει πως όλοι οι παραπάνω είναι ίδιοι.
Η αυτοδιαχείριση είναι τόσο ελαστική και τόσο αντικομμουνιστική, που αποτέλεσε και το σύνθημα του πρώην Σοσιαλιστή και κατοπινού ιδρυτή του φασισμού Μουσολίνι το 1926, όταν αυτός καλούσε τους μικροαστούς και το λούμπεν προλεταριάτο να εξεγερθούν απ' τα "αυτοδιαχειριζόμενα φάσσιο" (που σημαίνουν «δέσμες» ή «ενώσεις» προσώπων), να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και να εξεγερθούν, ενάντια στην αστική τάξη και το προλεταριάτο με το σύνθημα «όποιος κρατάει τα όπλα έχει και το ψωμί».
Στην αριστερά των οπορτουνιστών χωράνε τα πάντα. Απ' τη σχολή της Φρανκφούρτης, η του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (Μαξ Χόρκχαϊμερ, Τέοντορ Αντόρνο και Γιούργκεν Χάμπερμας) που επηρεάστηκαν απ' το Γιουγκοσλαβικό περιοδικό praxis, (το οποίο μεταξύ άλλων διαπραγματεύονταν την αυτοδιαχείριση), τη σχολή της πρώιμης σοσιαλδημοκρατίας του Μπέρνσταϊν, στη σχολή της "τεχνοκρατικής θεωρίας" που ξεχωρίζει τις σχέσεις παραγωγής απ' την τεχνολογία, τη σχολή του αναθεωρητή Λούκατς, την "αστική θεωρία" (του Κάρλ Μάνχαϊμ), και τις θεωρίες της κοινωνικής αρμονίας(Φρέντερικ Μπαστιά - Τζον Στιούαρτ Μιλ),των τριών παραγωγικών συντελεστών(Σε ζαν Μπαπτίστ), του κοινωνικό κράτους και του κοινωνικού αποκλεισμού κλπ (Τ.Α. Μάρσαλ), μαζί με τους όλους τους παραπάνω μπαίνει ως σφήνα κάθε λογής αντιμαρξιστική θεωρία που παρουσιάζεται ως νέα δροσερή και "αριστερή", όπως οι μικροαστικές των Νόαμ Τσόμσκι Όλες αυτές άλλοτε ονοματίζονται και άλλοτε όχι.
Όλες οι σχολές και οι τάσεις είχαν και έχουν ως στόχο όχι τον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό, αλλά το συνεπές οργανωμένο κίνημα που καθοδηγείται απ' το κόμμα νέου τύπου και τα τρία χαρακτηριστικά που αποτελούν τις αρχές λειτουργίας του, δηλαδή να είναι: (α) Το κόμμα της εργατικής τάξης και των συμμάχων λαϊκών στρωμάτων. (β) Να παλεύει με όλες του τις δυνάμεις για το στρατηγικό στόχο τον Σοσιαλισμό και τον Κομμουνισμό, μετά την εγκαθίδρυση του κατώτερου σταδίου του σοσιαλισμού τη δικτατορία του προλεταριάτου δηλαδή. (γ) Ως βασική αρχή λειτουργίας να έχει το Δημοκρατικό συγκεντρωτισμό.
Κατά συνέπεια όλοι όσοι βαράνε το λαϊκό κίνημα και την οργανωμένη ταξική πάλη, είτε μιλώντας για την ενότητα της αριστεράς στο πρόβλημα, είτε για να το κατάσυκοφαντήσουν , δεν παλεύουν ενάντια στον καπιταλισμό, αλλά ενάντια στην όποια λύση μπορεί να δοθεί στο μέλλον με προοπτική για το λαϊκό μέτωπο και φυσικά ενάντια στο σοσιαλισμό.
Δεν ήταν ποτέ και δε μπορεί να γίνει σύμμαχος το κομμουνιστικό κίνημα με τους οπαδούς του αυθόρμητου και της προχειρότητας οι οποίοι είναι έτοιμοι να εξαγγείλουν και πάλι "στις 18 σοσιαλισμό". Ακόμα και να πετύχαιναν το έργο τους όλοι αυτοί, οι κάθε λογής οπορτουνιστές, πάλι θα έπρεπε να βρουν απέναντι τους το συνεπές κίνημα, γιατί το ζήτημα είναι να νικήσεις εφαρμόζοντας με συνέπεια τον επιστημονικό κομμουνισμό και όχι κάτι άλλο, οτιδήποτε άλλο είναι φτιασίδωμα εκ των έσω, ένα προσωρινό και καταδικασμένο σε ήττα απ' την ίδια την ιστορία φληνάφημα.
Σήμερα τα σχήματα δεξιά, κέντρο και αριστερά έχουν μόνο ιστορική αξία και εφόσον δεν ανταποκρίνονται στις βασικές αρχές τις "πολιτικής οικονομίας", δεν ανταποκρίνονται και στην εποχή που το μεγάλο κεφάλαιο επιτίθεται με κάθε τρόπο, μέσο και λυσσαλέα στην εργατική τάξη και τους συμμάχους της.
Σήμερα ο όρος αριστερά πέραν του ότι είναι ξεπερασμένος χρησιμοποιείται και "εκ του πονηρού" με διπλή κατεύθυνση.
Η πρώτη είναι για να αποπροσανατολίσει καθολικά προσπαθώντας να κατευθύνει μελλοντικά στο αφερέγγυο ΠΑΣΟΚ τις μάζες των αριστερών ψηφοφόρων, όπως έγινε το 1981.
Η δεύτερη κατεύθυνση είναι αυτή που λέει ότι στην Ελληνική πραγματικότητα ο αριστερός είναι ό "τίμιος και καθαρός αγωνιστής". Δηλαδή ο "αριστερός" είναι κάτι σαν τίτλος τιμής, που στους Συνασπισμένους όχι μόνο δεν ταιριάζει(δεν τους ανήκει κι όλας), αλλά εσκεμμένα και με τα καμώματα τους, ως τίτλο τον χυδαιοποιούν και τον κάνουν σαν τα "μούτρα τους", με σκοπό στα πλαίσια αυτού του συστήματος να ξαναγραφτεί η ιστορία ανάποδα, να μετατραπεί σε παραϊστορία και αυτό ο τίτλος τιμής να γίνει συνώνυμο του πλιατσικολόγου, η του όλοι ίδιοι είναι.
Φυσικά το μοναδικό πραγματικό δίλημμα σήμερα είναι:"η με το κεφάλαιο η με τους εργάτες" το κρύβει έντεχνα κάτω απ' το χαλί με πλαστές θεωρίες τύπου η γενιά των 600-700 η 800 ευρώ. Ο "πολιτικός" όρος εκτός του ότι είναι η "κολυμβήθρα του Σιλωάμ" για να περισώσει την ταξική φύση του μονοπωλιακού καπιταλισμού και να αποκαθάρει (απ' την αριστερά των οπορτουνιστών) τη "λαίλαπα" του Μαρξισμού - Λενινισμού και το δρόμο για το σοσιαλισμό λειτουργεί και αποπροσανατολιστικά, είναι μια κατευθυνόμενη αυταπάτη που πρέπει να τελειώσει.


Γιάννης Κ.

Μήπως τελικά ήταν Μπροσούρα; (Μέρος Β')

Υπάρχουν μερικά ζητήματα που αφορούν τον εν λόγω εγχειρίδιο που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1985 και σε εμάς έτυχε να πέσει στα χέρια μας κάπως καθυστερημένα στην έκδοση του 1987, ωστόσο δε δικαιολογείται να μην το γνωρίζουμε...

Κατά τη γνώμη ορισμένων, δεν αποτελεί "μπροσούρα", αλλά ένα βιβλίο που είναι γεμάτο συνεντεύξεις, "άσχετες" με τον οπορτουνισμό του Μίμη;
Κατά την τοποθέτηση μας στο πρώτο μέρος που ήταν αυτή:"Το είδαμε και το φωτογραφίσαμε, είναι ένας δυσεύρετος αχταρμάς ανάμεσα σε σοβαρά και εντελώς οπορτουνιστικά ρεύματα με συγγραφέα τον "πολυγραφότατο" Μ. Ανδρουλάκη", ένας αχταρμάς που προσπαθεί να γίνει κολυμβύθρα του Σιλωάμ για τους οπαδούς του οπρτουνισμού, μιας και σε αυτό το βιβλίο υπήρξαν και σοβαροί μελετητές του Μαρξισμού-Λενινσού ανακατεμένοι με στεγνούς σοσιαλδημοκράτες που δρούσαν ως ανατρεπτικά στελέχη μέσα στο ΚΚΣΕ και σήμερα κρατούν την παντιέρα του αντικομμουνισμού.
"Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 1987 και αποτελεί μνημείο οπορτουνισμού και μεταφυσικής σκέψης από τον πρόλογο του κι όλας.
Η σχέση του με το Μαρξισμό είναι τέτοια, όσο η σχέση του Συνασπισμού με την συνέπεια σε λόγους και έργα μιας και πατάει σε δυο βάρκες....
Γενικά είναι μια πολύ καλή "μπροσούρα" που από μέσα της απορρέει η παράνοια και ο απύθμενος οπορτουνισμός. Δυστυχώς κάτι τέτοιοι σαν το "συγγραφέα" αυτής της "μπροσούρας", πάλευαν για τη διάλυση της ΕΣΣΔ, μετατρέποντας το δράμα σε παρωδία για τους λαούς όλης της υφηλίου.", δεν παίρνουμε τίποτα πίσω....
Οι λόγοι της έδοσης αυτής ήταν η σταθερή προώθηση του οπορτουνισμού και το θολώματος που αυτός προξενούσε όταν παρατείθονταν συνθετικά δίπλα σε πραγματικά Λενινιστικές αρχές. Πέραν των 200 σελίδων με συνεντεύξεις, που αποτελούσαν μνημείο οπορτουνιστικής σκέψης στους "οικονομιστές" του Κρεμλίνου, (δηλαδή αυτούς που διέλυσαν την ΕΣΣΔ), αρχικά ιδεολογικά και μετέπειτα πολιτικά και οικονομικά, είναι και οι καμιά δεκαριά σελίδες από τον πρόλογο του ίδιου του Μ. Ανδρουλάκη, που κάνει προσπάθεια ωραιοποίησης του τότε επερχόμενου "νέου" και ταυτόχρονα τόσο παλαιού δεξιού οπορτουνισμού, που για σημαία του είχε την μετέπειτα γκλάσνοστ και περεστρόικα.
Αν αυτό το βιβλίο δεν είναι μπροσούρα οπορτουνισμού, τότε ποιο είναι, όταν σε αυτό καθαγιάζεται η λογική της γενικευμένης συναίνεσης στην υποδόρια ανατροπή του σοσιαλισμού και προωθείται μεθοδικά και αταλάντευτα η εξ' ολοκλήρου ισοπέδωση του σοσιαλισμού και η μεταρρύθμιση του σε κάτι άλλο. Ότι υπάρχουν και σοβαροί δημοσιολόγοι που παρουσιάζονται εδώ, αυτοί χάνονται στο κύριο που είναι η συνολικότερη διαστρέβλωση και φυσικά στον πρόλογο που ουσιαστικά μας παραπέμπει εκεί, στον οπορτουνισμό δηλαδή.

Το πρώτο κεφάλαιο είχε τίτλο: "ΤΟ ΚΟΜΜΟΥΝΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΗΜΕΡΑ-ΑΥΡΙΟ"
Σε αυτό το κεφάλαιο ο Μίμης παίρνει συνέντευξη από τον ιδεολογικό "πατριάρχη" του Γκορμπατσοφισμού τον Βαντίμ Ζαγκλάντιν :
Ποιος είναι αυτός: Αυτός που διετέλεσε μεταξύ άλλων ως Αντιπρόεδρος του Συλλόγου για την ευρώ-ατλαντική Συνεργασία (AEAC), στην προώθηση των δεσμών μεταξύ της Ρωσίας και του ΝΑΤΟ.
Στην συνέντευξη επίσης προωθεί την συνείδηση της κοινωνικής ειρήνης και της γεφύρωσης των διαφορών ανάμεσα σε σοσιαλισμό και σοσιαλδημοκρατία...

Το δεύτερο κεφάλαιο είχε τον τίτλο "Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ; Ο ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ ΣΕ ΠΟΙΟΤΙΚΑ ΝΕΑ ΦΑΣΗ".
Σε αυτό ο Μίμης παίρνει συνέντευξη στον Γιούρι Κράσιν.
Ποιος είναι αυτός; Καθηγητής κοινωνικών επιστημών και στέλεχος του ιδρύματος Γκορμπατσόφ. Είναι ιδεολογικός καθοδηγητής της φράξιας που παλεύει στην ομαλή μετάβαση του σοσιαλισμού στη δημοκρατία.
Πολλά από τα έργα του χρηματοδοτήθηκαν από το ΝΑΤΟ...
Στην συνέντευξη του στο εν λόγω βιβλίο αναπτύσσει με ένα πιο "σοσιαλίζοντα λόγο", τα ακριβώς τα ίδια πράγματα, υμνώντας την "κοινωνική αυτοδιαχείριση" δηλαδή το αντιμαρξιστικό μοντέλο του Μπουχάριν...

Το τρίτο κεφάλαιο έχει τον τίτλο "ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ: ΜΙΑ ΟΧΙ ΑΠΛΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ"
Σε αυτό ο Μίμης παίρνει συνέντευξη στον Αλεξέι Σεστοπάλ.
Στην συνέντευξη του στο εν λόγω βιβλίο αναπτύσσει τα σύνθετα προβλήματα που θα προκύψουν στον κομμουνισμό, εδώ δεν έχουμε κάτι μεμπτό, ωστόσο όμως την περίοδο που έγινε η συνέντευξη, ο κομμουνισμός αποτελούσε το όραμα που θα έρχονταν διαμέσου της περεστρόικα, δηλαδή της αντεπανάστασης...

Ένα από τα βασικά κεφάλαια του βιβλίου είναι η συνέντευξη με το Νικολαϊ Πετράκοφ και φέρει τον τίτλο "ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΚΑΙ ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ.
Εδώ σε όλο τους μεγαλείο αναπτύσσονται οι νόμοι της αγοράς.
Οι θεωρίες για τις "εμπορευματικές σοσιαλιστικής παραγωγής" ή "του σοσιαλισμού με αγορά", η αποδοχή του νόμου της αξίας ως νόμου του κομμουνιστικού τρόπου παραγωγής που λειτουργεί και στη φάση της αναπτυγμένης σοσιαλιστικής οικοδόμησης.

Φυσικά υπάρχουν και συνεντεύξεις από σοβαρούς μελετητές που ουδέποτε απώλεσαν τον τίτλο τιμής, τον τίτλο του κομμουνιστή, ωστόσο όμως σε αυτούς είτε γίνονται ερωτήσεις με οπορτουνιστικά χαρακτηριστικά, είτε αναπτύσσεται ένας διάλογος απομακρυσμένος απ' τη τότε σοσιαλιστική οικοδόμηση, με σκοπό την εστίαση του σοσιαλισμού στο παλλαϊκό κράτος.

Να πούμε εδώ πέρα πως εμείς εδώ απλά τη γνώμη μας εκφράζουμε, η οποία δεν είναι θέση του κόμματος για το βιβλίο αυτό και αυτό το γράφουμε για εκείνους που μας φόρτωσαν στο μέιλ, αυτά τα χαρακτηριστικά....
Η γνώμη μας εξάλλου για τον Ανδρουλάκη δεν ήταν ποτέ και η καλύτερη δυνατή ακόμα και την περίοδο που οι οπορτουνιστές τον έλεγαν "μέγα"....

Ράδιο Κολλεκτίβα

Συνασπισμένοι είστε προκλητικοί και προβοκάρετε διαρκώς

Εδώ και μερικές μέρες διαβάζοντας τα σχόλια των συνασπισμένων, νομίζει κανείς ότι έχει να κάνει με τίποτα “ξυπασμένα χαζογκομενάκια” που τους πήρανε το “παιχνίδι”, όμως δεν είναι έτσι. Αυτή είναι η συνηθισμένη διαχρονική τακτική τους απ' την εποχή του “πάλαι ποτέ” Ευρωκομμουνισμού.Το κυρίαρχο χαρακτηριστικό των “κλαψιάρηδων” είναι ότι μπαίνουν στα δικά μας ιστολόγια για διάλογο και ανάλογα με την περίπτωση πετούν τα επαναλαμβανόμενα “σκουπίδια” τους στην εξέδρα, πότε με ύφος 1000 καρδιναλίων, πότε με συγκαταβατικό ύφος και πότε με ύφος συντρόφου που ενδιαφέρεται για την ενότητα.Ακόμα και μέσα στα ιστολογία τους βλέπει κανείς αυτή την εναπόθεση της πιο παραπολιτικής – βλακέντιας “συνομοσιολογίας” τους, ενώ κεντρικές πολιτικές επιλογές όπως η ΕΕ, η συνθήκη του Μαάστριχτ, η αποδοχή του σχεδίου Ανάν και χιλιάδες άλλα, τα οποία ουδέποτε απέρριψε η Κουμουνδούρου (και παίζουν σημαντικό ρόλο στα πολιτικά πεπραγμένα), τα θεωρούν ανούσια ξεπερασμένα, έλα όμως που κανένα απ' αυτά δεν είναι!!!
Θα είχε ενδιαφέρον για να μην πούμε “πλάκα”, αν οι συγκεκριμένοι “ιστολόγοι” ήταν “γραφικοί”, όμως γραφικοί δεν είναι. Στην πραγματικότητα εδώ πέρα έχουμε να κάνουμε με μια “οργανωμένη” η “ανοργάνωτη” ωστόσο συνειδητή επιλογή τροχοδρόμησης της πολιτικής της Κουμουνδούρου.
Οι εν λόγω είναι τόσο καλά ενημερωμένοι για τις κεντρικές και εναλλακτικές – τυχοδιωκτικές πολιτικές επιλογές του μορφώματος που λέγεται ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, που δε μπορεί κανείς να τους καταλογίσει γραφικότητα.
Τα παλληκάρια κάνουν τι δουλειά τους και από αυτή την άποψη καλά κάνουν, μιας και το θνησιγενές μόρφωμα του οπορτουνισμού, τώρα που έχασε τους συνεργάτες απ' το ΠΑΣΟΚ, κλείνει το μάτι προς τα αριστερά του για να μην κλείσει η ιστορική του διαδρομή μέσα στο χρόνο και το διασπαστικό μένος ενάντια στον αιώνιο και μοναδικό εχθρό του το ΚΚΕ.
Κάνουν τα αδύνατα δυνατά, χωρίς καμία επίφαση δημοκρατικής τσίπας, για να πιαστούν απ' τα μαλλιά και ας επαίρονται για το αντίθετο....
Από τη μια μας βρίζουν και απ' την άλλη μας λένε συντρόφους, απ' την μια είμαστε “οι τίμιοι πλην όμως εξαπατημένοι από μια αρτηριοσκληρωτική ηγεσία” και όταν βλέπουν ότι εμείς παλεύουμε για την πραγματοποιήση της πολιτικής του ΚΚΕ, τότε φτιάζουν σενάρια επιστημονικής φαντασίας και μας βρίζουν με χυδαίο τρόπο. Σχολιάζουν με τα δικά τους κριτήρια τα δικά τους θέματα, ανεξάρτητα με το τι έχουμε αναρτήσει κάνοντας σαν τα μούτρα τους τα γραφόμενα μας, τα οποία δεν τα έχουμε αναρτήσει για να τα διαπραγματευτούμε με κανένα πικραμένο, αλλά απ' την ανάγκη να πούμε αυτά που θέλουμε και σκεπτόμαστε ...
Καλόπαιδα του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, δεν ήμασταν, δεν είμαστε και δε θα γίνουμε ποτέ σύντροφοι σας, μην κάνετε σα χαζογκομενάκια γιατί δεν είστε, αφού ούτε γι' αυτό είστε ικανοί και εκτίθεστε.
Μας βρίζετε με χυδαίο τρόπο για την πολιτική μας και μας τσουβαλιάζεται στα feed της "ενότητας" σας, που όλως τυχαίως η πλειοψηφία εκεί μέσα μιλάει με τη δική σας πολιτική γλώσσα .
Δεν μας αφορά αν το κάνει η Κουμουνδούρου επίσημα ή τα μέλη και οι φίλοι του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ “αυτοβούλως”, δεν μας αφορά καν το γεγονός του αν γίνεται “αυθόρμητα”, που πολύ αμφιβάλλουμε και γι' αυτό, δεν μας αφορά τελικά εμάς καμία ενότητα στην αριστερά σας και δε θα συναινέσουμε, δε μας αφορά αν ο σχεδιασμός του συστήματος που πρεσβεύετε σας χρησιμοποίησε και τώρα σας πετά σα στημένη λεμονόκουπα, δεν είναι δικό μας το πρόβλημα , είναι δικό σας και σαν τέτοιο το αντιμετωπίζουμε.
Εμείς έχουμε το σθένος να το λέμε και να το διακηρύττουμε με στεντόρεια φωνή απ' το 1996 και μετά το 15ο στρατηγικό μας συνέδριο, παλεύουμε να φτιάξουμε το Αντιιμπεριαλιστικό Αντιμονοπωλιακό Μέτωπο Πάλης και θα το παλέψουμε χωρίς καμία περιστροφή όσο μπορούμε.
Εμείς δε χειροκροτούσαμε τον Κ. Σιμίτη όταν ευχαριστούσε την Κυβέρνηση των ΗΠΑ στη Βουλή οι δικοί σας το έκαναν.
Για δις εκατομμύρια λόγους ακόμα, δε συναινούμε στη συμμετοχή μας σε feed μαζί με σας και κάτι γκρουπούσκουλα που είναι μαζί σας.
Όχι μόνο θα μας βγάλετε, αλλά θα αναγκαστείτε να μας βγάλετε γιατί θα αποκαλύπτουμε το ποιόν σας με αυτά που θα γράφουμε για εσάς από εδώ και στο εξής, φροντίστε να μην εκτεθείτε στους δικούς σας αναγνώστες γιατί σε δικούς σας μας βάλατε να μας διαβάζουν και αν μας έχετε για πολύ καιρό θα τους χάσετε και αυτούς γιατί θα σας αποκαλύπτουμε παλιοπορτούνες, εχθροί του λαού....
Είναι δική μας επιλογή να είμαστε όπου θέλουμε και με όποιον θέλουμε, τίποτα κοινό δεν έχουμε μαζί σας, ούτε και σε επίπεδο προβληματισμού και κατεύθυνσης, και γράφουμε στα παλαιότερα των υποδημάτων μας του τι λέτε, γενικώς και τι λέτε στα δικά σας ιστολόγια δε μας αφορά ποσώς.
Εσείς όμως μεγάλοι δημοκράτες γιατί δεν σέβεστε το να μην είμαστε μαζί σας; Αυτή είναι η δημοκρατία και η ελευθερία της γνώμης που λέτε και διακηρύσσετε από εδώ και από εκεί, η λειτουργείτε ως γνήσιοι πολιτικοί απόγονοι της σοσιαλδημοκρατίας, το αδελφάκι του φασισμού, η μήπως ξεχνάτε πως ο Μουσολίνι ήταν πρώην Σοσιαλδημοκράτης;

Radio Collectiva

ΥΓ* Έχετε βαλθεί να μιλάτε ότι καθοδηγούμαστε και ότι βάλαμε τις Κομματικές οργανώσεις στα μπλογκς, σας λέμε τούτο και βάλτε το καλά στο μυαλουδάκι σας.

Ότι κάνουμε το κάνουμε συνειδητά γιατί αυτό πιστεύουμε, καθοδηγούμαστε απ' την ίδια την συνείδηση, την όποια θεωρητική υπόσταση μας που ΔΥΣΤΥΧΩΣ για σας Συνασπισμένοι, είναι η ίδια με του κόμματος που αγαπάμε και φυσικά δε βγαίνει η κάθε λογής προβοκάτσια που ετοιμάζατε προσπαθείτε τεχνηέντως να στήσετε στα εργαστήρια της Κουμουνδούρου.

Μακάρι στη τελική να υπήρχε και ένα τέτοιο όργανο που θα μας καθοδηγούσε, αλλά δεν υπάρχει γιατί εμείς δεν πιστεύουμε στις βλακώδεις θεωρίες περί κινήματος των bloggers και στους διαλόγους = διαόλους με εσάς. Και επειδή θα προστρέξετε σε μια σειρά από σπέκουλες σας λέμε και αυτό, πάψτε να κάνετε ευαγγέλιο κάθε τι που φαινομενικά σας βολεύει, είτε πρόκειται για γνώμη φίλου η μέλους στο προσυνεδριακό, η για διηγήματα που τυπώθηκαν στο “Ρ”, των οποίων τη λογοτεχνική αξία ας την κρίνει ο καθένας, αλλά δεν προδικάζουν σε καμία περίπτωση καμία θέση του κόμματος, ο οπορτουνισμός όμως του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΥΓΗΣ ξεσπαθώνει και αναλώνεται σε έναν αντιΚΚΕ “ορυμαγδό, αλλά από τυχοδιώκτες τι να περιμένει κανείς ;

ΥΓ*ΝΑΙ ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ ΜΕΛΕΤΑΜΕ ΔΙΑΔΙΔΟΥΜΕ ΚΑΙ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΣΤΕ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΠΑΝΤΑ ΔΙΚΑΙΟΝΟΝΤΑΙ ΕΙΔΙΚΑ ΑΠΟ ΤΟ 1991 ΚΑΙ ΜΕΤΑ. ΝΑΙ ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ ΚΟΜΕΠ, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ, ΟΔΗΓΗΤΗ ΚΑΙ ΒΛΕΠΟΥΜΕ 902, ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΓΙ'ΑΥΤΟ;ΜΗΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΑΣ ΔΩΣΟΥΜΕ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ, ΤΟΥ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ;

ΜΗΠΩΣ ΘΥΜΑΣΤΕ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΠΟΥ Η ΑΥΓΟΥΛΑ ΣΑΣ ΖΗΤΑΓΕ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΙΚΑΡΙΑ ΓΙΑΤΙ ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΟΙ ΚΚΕΔΕΣ ΕΚΕΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΟΙ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΡΧΙΣΟΥΝ ΤΑ ΠΟΓΚΡΟΜ...

ΣΥΡΙΖΑΤΟΙ ΕΙΣΤΕ ΑΝΤΙΚΚΕΔΕΣ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΨΥΧΩΣΗΣ ΚΑΙ ΔΕ ΣΑΣ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ ΕΙΔΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ.....

ΡΑΔΙΟ ΚΟΛΛΕΚΤΙΒΑ

ΠΟΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΠΟΙΑ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ; Β' μέρος

Για ένα κόσμο η έννοια αριστερά αντανακλά τη κοινωνική δικαιοσύνη και τη βελτίωση ζωής των πιο φτωχών λαϊκών στρωμάτων, σημαίνει τη διαδικασία καλυτέρευσης της ποιότητας ζωής, ενός άλλου τρόπου σκέψης. Όμως είναι έτσι τα πράγματα και τι σημαίνουν ορισμένοι όροι που πηγάζουν μέσα απ' αυτό το γενικό "πολιτικό" όρο Αριστερά.
Μήπως αυτός ο όρος αυτός αντί να διευκολύνει τις εξελίξεις για την ανατροπή του καπιταλισμού, η να δίνει παραπάνω περιθώρια για φιλολαϊκότερες πολιτικές με τη πίεση του λαϊκού κινήματος, να εγκλωβίζει παραπέρα το λαϊκό κίνημα διατείνοντας "αταξικά" θεωρητικά σχήματα με "λύσεις" εκ των έσω, λύσεις που καθαγιάζουν το καπιταλιστικό σύστημα παραγωγής δίνοντας του περιθώρια ζωής και μάσκες οξυγόνου δια της "μεταρρύθμισης" που ζητούν οι κάθε λογής οπορτουνιστές;
Όλα αυτά όμως έχουν και παρελθόν, τίποτα δεν αποτελεί μέρος παρθενογένεσης και δε μπορεί να γίνει έτσι.
Όλες οι σημερινές "σύγχρονες σχολές" συναντούν τους πολιτικούς τους προγόνους 1μίση αιώνα πίσω, στο 19ο αιώνα και η κάθε μια "νέα" θεωρία είναι τόσο παλιά όσο το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα.
Το κυρίαρχο ρεύμα στη λεγόμενη "αριστερά", είναι ο "δημοκρατικός σοσιαλισμός" που είναι η επίσημη ιδεολογία του σύγχρονου ρεφορμισμού, διατυπώθηκε το 1951 στη Φραγκφούρτη και στο συνέδριο της σοσιαλιστικής διεθνούς, όμως ο πολιτικός του πρόγονος είναι η σοσιαλδημοκρατία του Μπερνστάϊν
Απ' την επίσημη διακήρυξη του εν λόγω συνεδρίου αναπτύσσεται το θεωρητικό πλαίσιο της μετωπικής αντιπαράθεσης με το Μαρξισμό - Λενινισμό. Οι θεωρητικές ρίζες του βρίσκονται στο λεγόμενο ηθικό σοσιαλισμό (νεοκαντιανισμός). Σύμφωνα με τον ηθικό σοσιαλισμό πρόγονο της σοσιαλδημοκρατίας, ο σοσιαλισμός είναι ζήτημα "ορισμένης ηθικής κοσμοθεωρίας", τουτέστιν την "επιστημονική" θεωρία που απονεκρώνει τις αντιθέσεις στις κοινωνικές σχέσεις μεταφέροντας στις στο πεδίο της μεταφυσικής, δηλαδή εδώ έχουμε την ταξική συνεργασία σε πλήρη ανάπτυξη.
Γενικά υπάρχει ιδεολογική σχέση και με τον "ινστρουμενταλισμό" που δηλώνει ότι "το κίνημα είναι το παν, ό τελικός στόχος δεν είναι τίποτα", που σημαίνει άρνηση της πάλης για το σοσιαλισμό.
Ο ηθικός σοσιαλισμός δεν έχει καμία σχέση με την κομμουνιστική ηθική μιας και η τελευταία είναι αποτέλεσμα του συνόλου των αρχών και κανόνων που αντιστοιχούν στον επιστημονικό κομμουνισμό και στο κόμμα νέου τύπου.
Σε όλες τις φάσεις του εργατικού κινήματος υπήρχε πλήρης διαδοχή και αντιστοίχηση, όλων ανεξαιρέτως των οπορτουνιστικών σχολών και των τάσεων. Αυτό που αναπτύσσονταν και διαμορφώνονταν θεωρητικά και ιδεολογικά γύρω και μέσα απ' την λεγόμενη αριστερά κατά το παρελθόν, ακριβώς το ίδιο διαμορφώνεται και σήμερα. Τίποτα νέο δεν υπάρχει σε αυτές τις "νέες αριστερές" που ξεκινούν απ' τη σοσιαλδημοκρατία και καταλήγουν στον Γκυ Ντε Μπορ.
Ο εμπειρισμός είναι ένα ακόμα χαρακτηριστικό παράδειγμα το οποίο χρησιμοποιούν οι κάθε λογής οπορτουνιστές, αρνούμενοι τη σημασία και τη χρησιμότητα της θεωρίας.
Αποθεώνουν την αίσθηση της μοναδικής εμπειρίας γενικά και αόριστα ξεκόβοντας την απ' το ιστορικό προτσές.
Γι' αυτούς ο κόσμος και τα προβλήματα είναι αυτά και όπως τα βλέπουμε και πρέπει να "λυθούν" εδώ και τώρα και επειδή τίποτα δε λύνεται "τώρα" καταλήγουν στις μεταφυσικές θεωρητικές υπεραπλουστεύσεις του "εκ των έσω". Γι' αυτούς δεν υπάρχουν οι αιτίες που γεννούν αυτό που τάχα "πολεμούν", καταλήγοντας σε αντιμαρξιστικά συμπεράσματα όπως αυτό(οι τάξεις ξεχωρίζουν απ' το δηλωθέν εισόδημα τους), ή αυτό ( ο πλούσιος είναι και αναγκαστικά αστός) τέτοιες βλακείες δηλαδή...
Οι εμπειριστές γενικά αρέσκονται στα σκληρά παζαρέματα, δείχνοντας (εσκεμμένα) άγνοια στη διασύνδεση θεωρίας και πράξης, περιορίζονται και οχυρώνονται στο πρόβλημα και στο διαμοιρασμό θέσεων στους "περισσότερο άξιους", στην ετερόκλητη σύγκλιση προγραμμάτων για να "λυθεί" τάχατες το πρόβλημα, βγάζοντας λάδι τον καπιταλισμό(άραγε σας θυμίζει κάτι αυτό); Οι πιο χαρακτηριστικοί εμπειριστές είναι η της σχολής της "εμπειρικής κοινωνιολογίας", που αποσυνδέει την κοινωνία σε κλάδους μετατρέποντας τους σε τάξεις.
Ο Μαρξισμός φιλοσοφικά θεωρεί την αισθησιακή εμπειρία ως αρχή της γνώσης και απορρίπτει τον εμπειρισμό, αναγνωρίζει ότι πηγή της αισθησιακής εμπειρίας είναι εξωτερικός κόσμος που υπάρχει αντικειμενικά.
Μια άλλη σχολή είναι αυτή που είχε ιδρύσει ο Μπουχάριν στα πρότυπα των Μπογκντάνωφ - Μαρτώφ και αποκαλείται η σχολή της "αυτοδιαχείρισης" την οποία την υιοθέτησε μερικώς ο Γιόσιπ Μπρος(Τίτο) στην πρώην Γιουγκοσλαβία και ήταν το όχημα - σύνθημα για τους δεξιούς οπορτουνιστές και συγκεκριμένα εκείνο το τμήμα των στελεχών που ανέτρεψε το σοσιαλισμό το 1991 στην πρώην Σοβιετική Ένωση.
Η αυτοδιαχείριση είναι ενάντια στον κεντρικό σχεδιασμό και το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό στα πλαίσια της σχέσης κράτους κόμματος νέου τύπου και είναι το ιδεολογικό όπλο που χρησιμοποιούν σήμερα αναρχικοί, αριστεριστές κάθε λογής και κοπής, σοσιαλδημοκράτες, κεντροαριστεροί ακόμα και αποσχιστικές τοπικιστικές ομάδες που δρουν σε χώρες της ΕΕ , Βέλγιο, Ισπανία(Καταλονία), Νότια Γαλλία, Ιταλία(Τεργέστη) και σήμερα την έχουν κάνει σημαία. Αυτό δε σημαίνει πως όλοι oι παραπάνω είναι ίδιοι.
Η αυτοδιαχείριση είναι τόσο ελαστική και τόσο αντικομμουνιστική, που αποτέλεσε και το σύνθημα του πρώην Σοσιαλιστή και κατοπινού ιδρυτή του φασισμού Μουσολίνι το 1926, όταν αυτός καλούσε τους μικροαστούς και το λούμπεν προλεταριάτο να εξεγερθούν απ' τα "αυτοδιαχειριζόμενα φάσσιο" (που σημαίνουν «δέσμες» ή «ενώσεις» προσώπων), να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και να εξεγερθούν, ενάντια στην αστική τάξη και το προλεταριάτο με το σύνθημα «όποιος κρατάει τα όπλα έχει και το ψωμί».
Όλες οι σχολές και οι τάσεις που είχαν και έχουν ως στόχο όχι τον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό, αλλά το συνεπές οργανωμένο κίνημα που καθοδηγείται απ' το κόμμα νέου τύπου και τα τρία χαρακτηριστικά που αποτελούν τις αρχές λειτουργίας του.
Κατά συνέπεια όλοι όσοι βαράνε το λαϊκό κίνημα και την οργανωμένη ταξική πάλη, είτε μιλώντας για την ενότητα της αριστεράς στο πρόβλημα, είτε για να το κατασυκοφαντήσουν , δεν παλεύουν ενάντια στον καπιταλισμό, αλλά ενάντια στην όποια λύση μπορεί να δοθεί στο μέλλον με προοπτική για το λαϊκό μέτωπο και φυσικά για το σοσιαλισμό.
Δεν ήταν ποτέ και μπορεί να γίνει σύμμαχος το κομμουνιστικό κίνημα με τους οπαδούς του αυθόρμητου και της προχειρότητας οι οποίοι είναι έτοιμοι να εξαγγείλουν και πάλι "στις 18 σοσιαλισμό". Ακόμα και να πετύχαιναν το έργο τους όλοι αυτοί, οι κάθε λογής οπορτουνιστές, πάλι θα έπρεπε να βρουν απέναντι τους το συνεπές κίνημα, γιατί το ζήτημα είναι να νικήσεις εφαρμόζοντας με συνέπεια τον επιστημονικό κομμουνισμό και όχι κάτι άλλο, οτιδήποτε άλλο είναι φτιασίδωμα εκ των έσω, ένα προσωρινό και καταδικασμένο σε ήττα απ' την ίδια την ιστορία φληνάφημα.


Γιάννης Κ.

Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη

"Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη" κάπως έτσι μπορεί να χαρακτηριστεί η όλη χτεσινή κατάσταση από το συφερτό ΜΜΕ και "γνωστών αγνώστων", μικρόφωνων που κραύγαζαν για τις ζημιές και τις Μολότοφ που εκσφενδονίζονταν αφειδώς.
Πραγματικά με τα χτεσινά συμβάντα πιστεύει κανείς απ' αυτούς που καλόπιστα ακολούθησαν τους πετροβολούντες, ότι θα πληρώσουν οι δολοφόνοι; Το αντίθετο θα λέγαμε, το μόνο που κατάφεραν με τη λογική του "αυθόρμητου", (που μόνο αυθόρμητο δεν ήταν), να περισώσουν τους δολοφόνους να φύγει από πάνω τους η δημοσιότητα, να φοβηθεί το λαϊκό κίνημα να κινητοποιηθεί σε όσα του κάνουν το βίο αβίωτο και να αναγεννηθούν τα φασίζοντα αντανακλαστικά ...
Με τα χτεσινά γεγονότα που τα ΜΜΕ τα μεγέθυναν και σε πολλές περιπτώσεις καλλώπισαν το μόνο που κατάφεραν(εσκεμμένα) δεν ήταν η ανάδειξη της δολοφονίας και τα 100 εγκλημάτων της αστυνομοκρατίας απ' το 1980 και μετά, αλλά τα πιο χαμηλά υπογάστρια της κοινωνίας, ούτως ώστε να ζητήσει παραπέρα αστυνομοκρατία.
Χτες το κράτος δια των ΜΜΕ έδωσε ρεσιτάλ αφύπνισης των πιο συντηρητικών αντανακλαστικών της κοινωνίας να τσουβαλιάσει όλες τι κινητοποιήσεις στο επίπεδο των επεισοδίων και φυσικά οι χτεσινές εικόνες να είστε σίγουροι πως θα εγείρουν σε ένα μεγάλο τμήμα του κόσμου περισσότερη αστυνομοκρατία και παραπέρα περιστολή των όσων δημοκρατικών δικαιωμάτων έχουν απομείνει.
Η δήθεν "αυθόρμητες" οργισμένες κινητοποιήσεις αργά η γρήγορα θα εκτονωθούν και το μόνο που θα απομείνει είναι η κρατική βια και τα ΜΜΕ να φωνάζουν πως κάθε αγωνιστική μορφή πάλης καταλήγει εκεί που χτες πρόβαλαν με ιδιέτερο ζήλο, για να χτυπηθεί το οργανωμένο λαϊκό κίνημα. Αυτές τα "αυθόρμητα" οργισμένα χτυπήματα ήταν βούτυρο στο ψωμί στο κράτος, αυτοί που χύνουν κροκοδείλια δάκρυα χρησιμοποιούν τη βία για να χτυπήσουν το οργανωμένο κίνημα. Αυτά τα ψευτοδάκρυα μας οδηγούν στο συμπέρασμα "το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη", από διάφορους...

ΠΟΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΠΟΙΑ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ;

Η Συνολικότερη κρίση της «σοσιαλ-δημοκρατίας», εικονική η πραγματική-αληθινή, (σε όλη τη Ε.Ε.) δεν είναι ένα τυχαίο γεγονός.
Η κρίση αυτή είναι το συνολικότερο αποτέλεσμα της ίδιας της φύσης της στο επίπεδο της «πασιφιστικής» κοινωνικοταξικής πολιτικής, της οικονομικής αλλά και της φιλοσοφικής της σκέψης, που συμπυκνώνεται αρχικά στη λογική της ήπιας «μεταρρύθμισης» και του καλλωπισμού του Ιμπεριαλισμού, που τελικά μετατρέπετε στη πιο αυστηρή «αντιλαϊκή» πολιτική της αιώνιας λιτότητας και στην αιώνια κατοχή των μέσων παραγωγής απ’ το μονοπωλιακό κεφάλαιο.
Αυτή η φιλοσοφική και κοινωνικοπολιτική «κουράδα» είναι μια 100% αναποτελεσματική σκέψη που αναλώνεται στη «παραπολιτική» το πολιτικό κουτσομπολιό, τον οπαδικό συναισθηματισμό, τις λογικές της «καρέκλας» και τη «λογική του όλοι χωράμε για να φάμε», αρκεί να υπάρχει η δεξαμενή της «Αριστεράς» που κάθε τρεις και λίγο θα μας τροφοδοτεί».
Τα παραδείγματα της Γαλλίας και της Γερμανίας έχουν δείξει προ πολλού πως η έννοιες της ενότητας της Αριστεράς μόνο νοερά πια αποτελούν τη μεγάλη δεξαμενή αφού έχει πιά αδειάσει. Όσο για τη τροφοδοσία της σοσιαλδημοκρατίας από δω και στο εξής θα είναι άπαξ και δια παντώς ένα «γράμμα κενό περιεχομένου».
Η έννοια Αριστερά ως πολιτικός όρος που ασύστολα, προκλητικά, αδίστακτα και ξεδιάντροπα χρησιμοποιεί ο δεξιός οπορτουνισμός είναι ξεπερασμένος ως τέτοιος. Είναι ένα «άδειο πουκάμισο» και μάλιστα παρδαλής απόχρωσης όταν δεν αναδείχνεται η αντίθεση της παραγωγής και του κεφαλαίου και αριστερός μπορεί να δηλώνει ο οποιοσδήποτε ιδιώτης η φορέας, ακόμα και ένα κόμμα όπως το ΛΑ.ΟΣ το οποίο είναι εξοπλισμένο με κάθε λογής φασιστοειδές. Δεν είναι λίγες οι φορές που ο πρόεδρος του(κ. Καρατζαφέρης) έχει δηλώσει ότι το κόμμα του δεν είναι «Αριστερό», αλλά εμφορείται από «Αριστερές» ιδέες, που χωράνε στο κόμμα του, ενώ δείχνει ένα ιδιαίτερο θαυμασμό στο μοντέλο της Βενεζουέλας, ότι έχει «πατριώτες αριστερούς» και Αριστερόστροφα συνθήματα στο κομματικό του βαλάντιο.
Ο δεξιός «οπορτουνισμός» αρέσκεται στο να καλλωπίζεται από το επίθετο «Αριστερά», γι’ αυτό το έχει κάνει σα τα μούτρα του και κάτι χειρότερο. Στο ζύγισμα του με τον αδελφό του τον αριστερό οπορτουνισμό μπερδεύετε κανείς να ξεδιαλύνει που βρίσκονται οι διαφορές τους, στα «αντινεοφιλελέυθερα μέτωπα» η «τα ακηδεμόνευτα-κινήματα» στο μίσος για το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε; Όταν δε χρησιμοποιούν την υπέρ-επαναστατική φρασεολογία ενάντια στο Άρθρο 16, στους τοκογλύφους τραπεζίτες, και σε άλλου τύπου εικονικά συνθήματα, «κομίζουν γλαύκας» και ερωτοτροπούν με το Μπέργκεν, τη Μπολόνια, τη λευκή βίβλο, τη συνθήκη του Μάαστριχτ, τη τάχα βελτίωση της στρατηγικής της Λισσαβόνας, αποδέχονται και ψηφίζουν στην ευρωβουλή υπέρ των μεταλλαγμένων η το χωρισμό ενεργού και ανενεργού χρόνου εργασίας. Αλήθεια πόσο ενάντια είναι στην αναθεώρηση του Άρθρου 16, όταν είναι υπέρ της αγοράς, η έχοντας ψηφίσει υπέρ του νόμου πλαισίου, αλλά αυτό έχουν φροντίσει να μη το θυμούνται. Φυσικά και οι δυο οπορτουνισμοί δεξιός και αριστερός είναι 1000% αντί-ΚΚΕ.
Ο δεξιός οπορτουνισμός χωρά παντού απ’ τα «Τροτσκιστικά» σχήματα και τον «αντί-Σοβιετισμό» τους, τον πρώην Ευρωκομουνισμό των Μπερλίνκουερ, Μαρσέ, Καρίγιο (στην Ελλάδα στη Δεκ του ‘70-‘80Κύρκος - Γ. Μπανιάς), τη Σοσιαλδημοκρατία του Μιτεράν και του Πάλμε έως και το Εθνικό Μέτωπο του Ζαν Μαρί Λεπέν που ιδεολογικός καθοδηγητής του είναι ο πρώην «Ευρωκομουνιστής» Ροζέ Γκαρωντί πρώην δεξί χέρι του Γ.Γ. του ΓΚΚ Ζωρζ Μαρσέ.
Ο θανάσιμος αντίπαλος όλων αυτών είναι ο Λένιν και το «κόμμα νέου τύπου» Ο τελικός σκοπός τους τελικά είναι να αποπροσανατολίζουν διαρκώς τις λαϊκές μάζες με αντιεπιστημονικά συνθήματα - κορώνες εναντίον της «δεξιάς» ,του «νεοφιλελευθερισμού» ενώ οι αντιεπιστημονικές θεωρίες είναι κυρίως «σοσιαλδημοκρατικών» αντιλήψεων. Αυτές κινούνται ανάμεσα στην υπεράσπιση του «κοινωνικού κράτους» και της «κοινωνικής Ειρήνης» στο τρεϊντγουνιονισμό, τη «κατακεραύνωση του κοινωνικού αποκλεισμού», την «αυτοδιαχείρηση», η «του κοινωνικού Δαρβινισμού», της «παγκοσμιοποίησης», της«κοινωνίας των 2 η των περισσότερων ταχυτήτων », την αποθέωση του Μπέρνσταϊν και του Κεϋνς. Με τον τρόπο αυτό χρυσώνουν το χάπι του Ιμπεριαλισμού και του δίνουν σανίδα σωτηρίας απ’ τα αριστερά. Στο τέλος ο μονοπωλιακός καπιταλισμός, με τη βοήθεια της σανίδας σωτηρίας για το μεγάλο κεφάλαιο, αυτό γίνεται επιθετικότερο και πιο επικίνδυνο από ποτέ.
Η δομική αδυναμία του δεξιού οπορτουνισμού δε μπορεί να αντιμετωπίσει καμία απ’ τις τέσσερις βασικές αντιθέσεις του Καπιταλισμού γιατί η τάχατες Αριστερή φρασεολογία του είναι αποτέλεσμα αυτής της ερμαφρόδιτης παρά-πολιτικής πρακτικής (θα διορθωθούν όλα εκ των έσω). Μ’ αυτή την αποπροσανατολιστική και ξεπερασμένη ταμπέλα η «Αριστερά» των «τρίτων-τρύπιων δρόμων», γίνεται αυτόματα ένα δις-θεόρατο ανάχωμα-εμπόδιο, για τη συμμαχία των Κομμουνιστικών Κομμάτων με το λαϊκό κίνημα αποτρέποντας τη δημιουργία λαϊκής συμμαχίας πάντοτε με τη παντιέρα της ενότητας του χώρου της Αριστεράς.
Ο δεξιός οπορτουνισμός ήδη απ’ τη δεκαετία του ‘60 στη τότε Δ.Ευρώπη και για τη χώρα μας απ τη Δεκ του ‘80 την ορολογία «Αριστερά» δε τη χρησιμοποιεί με την επιστημονική, Μαρξιστική-Λενινιστική της έννοια, δηλαδή με την ανάγκη του Ανθρώπου να καταργήσει την εκμετάλλευση απ’ τον ίδιο του τον εαυτό, αλλά για να μη ακουμπήσει ούτε από μακριά ούτε καν με τα μάτια την ίδια την εκμεταλλευτική φύση του ιμπεριαλισμού, να φτιασιδώσει το σύστημα.
Σήμερα που δεν υπάρχει ο «Ευρωκομουνισμός» και η «Σοσιαλ-δημοκρατία» όπως τη γνωρίσαμε στην Ελλάδα, μέχρι τις αρχές της Δεκ του 80, (επειδή ακριβώς εξαντληθήκαν κάθε είδους «τριτοδρομικές λογικές»), γεννήθηκαν τα «κέντρο-Αριστερά» και τα «πράσινα(οικολογικά) Αριστερά» σχήματα-οχήματα γενικότερης διαχείρισης του συστήματος αλλά και στη βάση και στο εποικοδόμημα 1000% αποπροσανατολιστικά.
Φυσικά δε πρέπει να ξεχνάμε το ρόλο των Ευρωπαϊκών πολιτικών κομμάτων που με βάση το καταστατικό χάρτη του Ευρωκοινοβουλίου είναι κόμματα περιφρούρησης της Ιμπεριαλιστικής ΕΕ. Είναι δηλαδή ο πολιτικός βραχίονας και κατασταλτικός μηχανισμός της ΕΕ στο εποικοδόμημα της. Στα Ευρωπαϊκά πολιτικά κόμματα συνωστίζονται μαζί με τα Λαϊκά κόμματα (ΝΔ στη χώρα μας), τα Ευρωπαϊκά κόμματα των Εθνών, (βαθύτατα αντιδραστικά και ρατσιστικά κόμματα τύπου ΛΑΟΣ) και τα Σοσιαλιστικά κόμματα(ΠΑΣΟΚ) και το κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς(Συνασπισμός) στο οποίο δε συμμετέχει και πολύ καλά κάνει το ΚΚΕ.
Σ’ αυτή τη βαθιά αντιδραστική για τους λαούς λογική η «κέντρο-Αριστερά» και τα «πράσινα(οικολογικά) Αριστερά» σχήματα συνωστίζονται-συνασπίζονται με μοναδική λογική, τη λογική της διαχείρισης του καπιταλιστικού συστήματος στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο. Δεν έχουν κανένα ενδοιασμό για το τι συνεργασίες θα κάνουν, με ποιο άλλο σχηματισμό και πώς θα γίνει αυτή η συμμαχία αρκεί να πάρουν θέση(όχι πολιτικά στόχο-προσηλωμένη στην Εργατική τάξη και τα σύμμαχα στρώματα), αλλά θέση στις καρέκλες της διαχείρισης του συστήματος.
Είναι τέτοια η πολιτική και θεωρητική τους αγυρτεία που ως στάση μεταφράζεται με την έννοια «ενότητα της Αριστεράς». Αυτή η «ενότητα της Αριστεράς» δεν είναι τίποτα άλλο απ’ της «ταξική συνεργασίας - ειρήνης» και του«κοινωνικού εταιρισμού» ενώ στο τέρμα του δρόμου επιδιώκει το ξεχαρβάλωμα των κομμουνιστικών κομμάτων και δει του ΚΚΕ στη χώρα μας.
Κλείνοντας θεωρούμε ότι η έννοια «Ενότητα της Αριστεράς» είναι ένα καρύκευμα-δημιούργημα του ΠΑΣΟΚ και αυτό υπηρετεί, ειδικά στις «δύσκολες μέρες» που διέρχεται και που δε πρόκειται να βγει από ‘κει, ακόμα και αν γίνει κυβέρνηση, γιατί η Σοσιαλδημοκρατία είναι ένα Θνησιγενές μόρφωμα που κρατιέται μόνο με παραμάνες.
Φυσικά ο ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ τη χρησιμοποιεί, θέλοντας στη χειρότερη να αδρανήσει και στη καλύτερη να διαλύσει το ΚΚΕ, οδηγώντας τους φίλους και τους ψηφοφόρους του δεξιότερα και κυρίως «Ευρωπαϊκότερα». Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ θέλει να επιβάλει σοσιαλδημοκρατικού τύπου-100% ξεπερασμένα κοινωνικοπολιτικά χαρακτηριστικά όπως το «κοινωνικό κράτος» και να κάνει τα «γλυκά μάτια» στο ΠΑΣΟΚ για τη μεγάλη και δια βίου «Αριστερή διαχείριση» οδηγώντας και τα τελευταία υπολείμματα της «Αριστερής» του μάσκας στο κάλαθο των αχρήστων που λέγονται Ταξική συνεργασία. Αυτή όμως τελικά είναι και η πρεμούρα του και δεν είναι τυχαίο σχεδόν ένα χρόνο μετά το συνέδριο του ακόμα ψάχνει να βρει πρόγραμμα, αλλά πώς να το βρει και που; Ακόμα και με κάποια προγραμματική σύγκλιση (όπως αποκαλούν τις ετερόκλητες και συγκυριακές συμμαχίες) δεν έχουν τα εχέγγυα για κανενός είδους συνεργασία με το τιμημένο ΚΚΕ, εξάλλου δεν τη θέλουν κι όλας.
Φυσικά όσο υπάρχει ισχυρό ΚΚΕ, στο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ(βασικά στο ΣΥΝ, γιατί οι υπόλοιποι δεν παίζουν κανένα ρόλο, άσχετα ότι οι περισσότεροι και εκεί, είναι αντί-ΚΚΕ), ένα τμήμα του θα «σύρεται» σε ένα αντί-δικομματικό λόγο χωρίς φυσικά να ισχύει. Ένα μεγάλο τμήμα του θα θολώνει τα νερά και θα συνεργάζεται μόνο επιμέρους και όχι κεντρικά με το ΠΑΣΟΚ(λες και έχει σημασία), ενώ ταυτόχρονα θα το καταγγέλλει εικονικά, όσο για το δεξιότερο τμήμα του ΣΥΝ, θα το γλυκοκοιτάει άμεσα, γιατί αυτό έχουν όλοι εκεί μέσα συνολικά στο μυαλό τους άσχετα με τι δηλώνουν.
Όλοι μαζί εύχονται όπως και το ΠΑΣΟΚ φυσικά, το ΚΚΕ να ηττηθεί πολιτικά για να (υποτίθεται) απορροφήσουν τη μαζικότητα του αλλά και την ανοδική σε κάθε περίπτωση δυναμική του, μόνο υπολογίζουν «χωρίς το ξενοδόχο».
Για μας η έννοια Αριστερά μέσα στα πλαίσια του δεξιού οπορτουνισμού δεν υφίσταται και εφόσον δεν υπάρχει κάτι τέτοιο δε μπορεί να γίνει και ούτε πρόκειται να γίνει καμία ενότητα στη βάση της διαχείρισης.
Αν όλοι αυτοί που κόπτονται για την Ενότητα και το λαϊκό κίνημα εκτός του ότι θα έπρεπε να ζητήσουν ανοιχτά συγνώμη για το ότι αντιλαϊκό έχουν ψηφίσει - υπογράψει έως σήμερα υπό τη μορφή Ευρώ - Ενωσιακών συνθηκών, θα έπρεπε να λάβουν πολύ σοβαρά τις αποφάσεις του 15ου στρατηγικού συνεδρίου του ΚΚΕ για το Α.Α.Δ.Μ.Π*, το λαϊκό μέτωπο και να επεξεργαστούν τη στάση τους με βάση αυτό.


Αλήθεια υπάρχει κανείς που να πιστεύει ότι το ΠΑΣΟΚ είναι σε μονοψήφια ποσοστά;Μπορεί να το ανακοινώνουμε ως είδηση που την ακούσαμε η διαβάσαμε από κάπου και να ισχύει, ωστόσο όμως το ΠΑΣΟΚ έχει τον δικό του κύκλο ο οποίος είναι σαν φυσαρμόνικα και ένας λόγος που καθυστερούν οι εκλογές είναι και αυτός.
Αξιοποιούν με κάθε τρόπο και σε κάθε περίπτωση όλα τους τα εργαλεία εδώ και χρόνια και όταν έλθει η ώρα όλοι όσοι κόβουν τα χέρια τους και μάλιστα απ' την ρίζα, η βρίζουν νυχθημερόν το κυβερνών κόμμα να το ξαναψηφίσουν(ίσως όχι όλοι τους, αλλά ένα μεγάλο ποσοστό πιθανότατα να το επαναλάβει), εμείς δεν έχουμε καμία αυταπάτη για τα μελλούμενα, πάντως δεν θα μας κάνει εντύπωση να τρέξει με ένα ποσοστό κοντά στο 32%.
Εξάλλου η πλειοψηφία ακόμα και των πρώην οπαδών του μπορεί να μουρμουρίζει εδώ και δεκαετίες, αλλά επαναλαμβάνει τον εαυτότου. Μπορεί να φωνάζει, να είναι σε έξαλλη κατάσταση με την κυβέρνηση, αλλά αυτό δεν έχει εκφραστεί σύμφωνα με τις απαιτήσεις των καιρών, τόσο σε μαζικότητα, όσο και σε αλληλεγγύη, διέπεται από μικροαστικά χαρακτηριστικά, τα ‘χει μπερδεμένα στο κεφάλι της, τρέχει με όρους δεκαετίας του 1980 περιμένοντας να ξαναγυρίσει εκεί και ασκεί κριτική μόνο στο εποικοδόμημα μην ακουμπώντας η κριτική της την βάση, δηλαδή την παραγωγική διαδικασία και την αστική τάξη που ιδιοποιείται τον πλούτο από την ίδια την παραγωγική διαδικασία.
Υπάρχει πλούσια εμπειρία και αυτή δεν είναι σε ατομικό επίπεδο, εξάλλου όλοι πλην του ΚΚΕ είναι λίγο ως πολύ όλοι, (μα όλοι και κυριολεκτούμε σε αυτό) ΠΑΣΟΚ, με μικροαστικά χαρακτηριστικά. Αν προσθέσουμε και την ζημιά που έγινε στην κοινωνική συνείδηση αρχικά στην Δεκ του 1980(με την καθιέρωση του ραγιαδισμού, της ηττοπάθειας, του κοινωνικού αυτοματισμού, αποθεώνοντας όλα τα ξεπεσμένα και ξεπερασμένα για την εποχή κατάλοιπα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας), στην Δεκ του 1990(καθιέρωση κοινής Ευρωενωσιακής συνείδησης με κοινωνική συναίνεση) και στην δεκαετία του 2000 (η κοινωνική συναίνεση για την κοινή προσπάθεια).
Όλα αυτά δεν διαγράφονται έτσι εύκολα, ακόμα και οι εσωτερικές δημοσκοπήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ που είναι περισσότερο πραγματικές, αλλά όλως τυχαίως διαρρέουν(για μας όχι τυχαία) για να λειτουργήσουν τα ΠΑΣΟΚκικά αντανακλαστικά με τα δήθεν μονοψήφια νούμερα που αυτή την στιγμή παίρνει το κίνημα, η ότι θα το διαλύσει ο ΓΑΠ, γιατί δήθεν δεν υπάρχει διάδοχος την στιγμή που άγεται και φέρεται ο πρωτότοκος του στα φίλα προσκείμενα ΜΜΕ ως το νέο αστέρι.
Ο εν λόγω είναι και κατά το ήμισυ Κύπριος και τα προβοκατόρικα γεγονότα του Καλοκαιριού στην Κυπριακή Δημοκρατία αποτελούν δείγμα του τι προετοιμάζεται στην περιοχή, ο νοών νοητό και σταματάμε εδώ πέρα για να προχωρήσουμε τον ειρμό της σκέψης μας.
Γιατί οι ίδιοι οι καπιταλιστές στην βάση δεν μπορούν να σχεδιάσουν τίποτα ούτε για την επόμενη μέρα γιατί ενδιαφέρονται μόνο για την διασφάλιση των κερδών τους ωστόσο το εποικοδόμημα τους δηλαδή το υπαλληλικό νομικοπολιτκό και ιδεολογικό προσωπικό και εδώ και ευρωενωσιακώς και παγκοσμίως κάνει τους δικούς του σχεδιασμούς για να διασφαλίσει την παραγωγική διαδικασία, με ποιο τρόπο; Αυτό δεν αφορά τους καπιταλιστές, αρκεί να γίνει, το πώς θα γίνει δεν τους αφορά αυτούς, αυτούς τους αφορά να πραγματοποιήσουν τα κέρδη τους για να υπάρχουν την επ’ αύριο, τίποτα λιγότερο τίποτα περισσότερο.
Όλες οι ανυπόστατες αηδίες στα περί κατοχής είναι εκ του πονηρού. Τις θεωρούμε ασόβαρες και αντιεπιστημονικές. Όλα τα περί κατοχής από τους Γερμανούς και τους Αμερικανούς είναι εκ του πονηρού και δεν αφορούν κανέναν άλλο, παρά αυτούς που θέλουν σε αυτή τη φάση της κρίσης να μην φανούν και δεν είναι άλλοι από ένα μεγάλο τμήμα, μια πολύ μεγάλη μερίδα του εγχώριου κεφαλαίου που θεωρεί ότι βγαίνει χαμένο από το σημερινό και αυριανό συσχετισμό δυνάμεων πάνω στα πλαίσια του ενδοκαπιταλσιτικού ανταγωνισμού.
Το εργατικό, το μαζικό λαϊκό κίνημα απ’ ότι φαίνεται σήμερα, είναι κατώτερο των περιστάσεων και δεν εκφράζει τις σύγχρονες ανάγκες.
Αν εξαιρέσει κανείς την σοβαρή δράση των ΠΑΜΕ, ΠΑΣΕΒΕ, ΠΑΣΥ, ΜΑΣ, ΕΕΔΥΕ και ΟΓΕ που πραγματικά βάζουν τον πήχη πολύ ψηλά, ολόκληρη η επίσημη έκφραση του συνδικαλισμού - εργατοπατερισμού δηλαδή η ηγεσία των ΓΣΕΕ, ΠΝΟ, ΑΔΕΔΥ, ΠΑΣΕΓΕΣ, ΓΕΣΑΣΕ, ΣΥΔΑΣΕ, ΓΣΕΒΕ, ΕΣΕΕ, ΕΦΕΕ κλπ είναι ο συνδικαλιστικός υπάλληλος της ΕΕ, κυβέρνησης, πλουτοκρατίας.
Το σημερινό διαμορφωμένο κλίμα είναι προσαρμοσμένο στις ανάγκες τις σοσιαλδημοκρατίας και του οπορτουνισμού από την δεκαετία του 1980 κυρίως από το 1986 όπου το πραξικόπημα στην ΓΣΕΕ πραγματοποιήθηκε από την προσκείμενη στο ΠΑΣΟΚ ΠΑΣΚΕ, και σε μεγάλο βαθμό σήμερα εκφράζεται και από τις δυνάμεις του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ.
Οι δημοσκοπήσεις είναι ένα ικανό και αναγκαίο εργαλείο για την σωτηρία του καπιταλισμού στην χώρα μας και γι αυτό δουλεύουν είτε έχουν ανεβασμένο, είτε κατεβασμένο το ΠΑΣΟΚ και το κάθε ΠΑΣΟΚ. Το σύστημα παίρνει τα μέτρα του και ενδιαφέρεται μόνο για τον εαυτό του. Αν χρειαστεί να καταστρέψει μέρος του πολιτικού προσωπικού θα το κάνει, όπως καταστρέφει τα κεφάλαια του για να βγει πιο ισχυρό. Άλλο όμως το πολιτικό του προσωπικό και άλλο οι κομματικοί μηχανισμοί που τους υπηρετούν, τους θέλει ακέραιους και τους θέλει ακέραιους γιατί είναι οργανωμένες δυνάμεις που θα ξαναπάρουν μπροστά όποτε και όταν τις χρειαστούν.
Το λαϊκό κίνημα για να φέρει αποτελέσματα έχει μόνο έναν δρόμο να συμπορευτεί με το ΑΑΔΜΠ και το ΚΚΕ, όλα τα άλλα είναι εκ του πονηρού και όσοι μιλάνε για ενότητες της «Αριστεράς», εννοούν την σωτηρία του ΠΑΣΟΚ, η του κάθε ΠΑΣΟΚ.
Σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε οι συνθήκες δεν ήταν τόσο ευνοϊκές για να πάρει και να πάρουν η εργατική τάξη και οι σύμμαχοι της την εξουσία και όταν λέμε την εξουσία, δε εννοούμε την κυβέρνηση, όμως σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε οι συνειδήσεις δεν είχαν τόσο έντονα μικροαστικά χαρακτηριστικά.
Αντικειμενικά αν δεν υπήρχαν το ΠΑΜΕ, η ΠΑΣΕΒΕ, η ΠΑΣΥ, το ΜΑΣ, η ΟΓΕ και η ΕΕΔΥΕ, τα σωματεία τα συνδικάτα και τα ΕΚ που οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο, από το 1996 που ξεκίνησε η αντεργατική λαίλαπα δεν θα κινούνταν τίποτα, όπως και τα τελευταία 2 χρόνια επίσης.
Γι αυτό το σύστημα εξέθρεψε και τους αγανακτισμένους, γι αυτό κάνει προσπάθειες να ενισχύσει τον οπορτουνισμό από παντού, σε επίπεδο δεξιών και αριστερών παρεκκλίσεων και πάντα σε συμμαχία με τον κυβερνητικό συνδικαλισμό που όλως τυχαίος «πυροβολεί» με άσφαιρα την κυβερνητική πολιτική , αφήνοντας στο απυρόβλητο το μεγάλο κεφάλαιο, κάνοντας λόγω για παρασιτικό και παραγωγικό λες και το καπιταλιστικό σύστημα σε όλες του τις εκφάνσεις δεν είναι παρασιτικό.
Ο λαός μας αν θέλει πραγματικά έναν μόνο δρόμο έχει αλλιώς θα φυτοζωεί παίρνοντας επιδόματα πτωχοκομείου που έχει αποφασίσει η συνθήκη του Μαάστριχτ και όχι η δανειακές συμβάσεις των μνημονίων, μεσοπρόθεσμων, «μακροπρόθεσμων» κοκ.
Το κόμμα, γιατί ένα είναι το κόμμα (αρέσει δεν αρέσει στους ΝΑΡαίους - που το λένε ειρωνικά "δυστυχώς" γι αυτούς - είναι πραγματικότητα), το ΚΚΕ ως τέτοιο εργαλείο της εργατικής τάξης, (όλα τα άλλα είναι υπαλληλικό προσωπικό – παρατάξεις του μεγάλου κεφαλαίου), είπε εγκαίρως ότι «έχουμε πόλεμο», όχι μόνο με την τρόικα, όχι μόνο με την ΕΕ, αλλά με το καπιταλιστικό σύστημα.
Οι αυταπάτες πρέπει να διαλυθούν γιατί επιστροφή στην Δεκ του 1980, 1990 και 2000 δεν πρόκειται να υπάρξει από τούδε και στο εξής.
Ό λαός δεν πρέπει να πληρώσει κανένα χαράτσι, όχι μόνο γιατί δεν έχει, αλλά γιατί δεν πρέπει να πληρώσει, αλλά δεν πρέπει να σταματήσει μόνο εκεί πρέπει να πάει τον αγώνα του ακόμα παραπέρα και ποιο παραπέρα από την λαϊκή εξουσία και λαϊκή οικονομία, με αποδέσμευση από την ΕΕ και όλους τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς.
Λένε ορισμένοι, τι κάνουμε, εμείς λέμε μπορεί και τίποτα, αλλά αυτοί που μας ρωτούν ψάχνουν για άλλοθι να μουρμουρίζουν και να μας καταλογίζουν κάθε βλακεία που βασιλεύει στον κόσμο τους που είναι ο κόσμος των απόλυτων ψευδαισθήσεων.
Δυστυχώς η ευτυχώς, κύριοι της «αριστεράς των σαλονιών και της κριτικής του καφενείου» χωρίς να παρθούν τα μέσα παραγωγής δηλαδή η εξουσία και να χωρίς να έχει προετοιμαστεί κατάλληλα για σύγκρουση με τα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό, η κυβέρνηση αυτή θα είναι γράμμα κενό νόμου.
Έχει μεγαλύτερη αξία και σημασία να ζωντανέψουν, να μαζικοποιηθούν και να ενισχυθούν τα σωματεία και τα συνδικάτα, το εργατικό - λαϊκό κίνημα από τα κάτω, παρά να πάρεις μια κυβέρνηση που μόνη της χωρίς λαϊκή πίεση θα παλεύει μόνη της τι και με ποιο τρόπο και με ποιο σύμμαχο;
Το κόμμα επίσης πολύ έγκαιρα μέσω του Ριζοσπάστη έδωσε γραμμή.
Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για κάθε ενδεχόμενο. Δεν θα εξηγήσουμε το μήνυμα, όποιος θέλει καταλαβαίνει, όποιος δεν θέλει επίσης, τώρα τα ελικόπτερα και οι λοιπές ΝΑΡιτο προβλέψεις, είναι μόνο για αφελείς και εμείς τόσο όσο αυτοί δεν ήμασταν ποτέ…
Συνοψίζοντας, με ένα "ΟΥΣΤ" που καλό είναι και εντάξει να φύγουν δεν διαφωνούμε, αλλά αυτοί που το λένε τι άλλο προτείνουν(φύγε εσύ έλα εσύ); Την οικουμενική που θέλει ο Μπάμπης Παπαδημητρίου και ο κ.κ. Καρατζαφέρης, την ενότητα της Αριστεράς που θέλει ο κ.κ Τσίπρας(μέσα στην ΕΕ και με όρους ΚΜΚ, με νόμιμα και παράνομα χρέη), την κεντροαριστερά που θέλει ο κ.κ.Κουβέλης η το "αντιμνημονιακό" μέτωπο με όρους αντιφασιστικού - αντικατοχικού μετώπου λές και έχουμε φασισμό η κατοχή σήμερα που θέλει ο κ. Καζάκης;
Το Μαάστριχτ και τις λοιπές θεμελιακές Ευρώ συμφωνίες και Ευρώ συνθήκες τις έχουν ψηφίσει οι περισσότεροι από τα νέα κομμάτα και αρχηγοί και φυσικά για αν μην γελιόμαστε ο ΣΥΝ του Σύριζα, δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να υπάρξει αντιμνημονιακό μέτωπο στο οποίο θα συμμετέχουν και αστικές και μικροαστικές πολιτικές δυνάμεις που θέλουν και την ΕΕ και φυσικά δεν έχουν πουθενά στο πρόγραμμα τους ούτε κοινωνικοποιημένα μέσα παραγωγής, ούτε μιλούν για λαϊκή εξουσία και οικονομία, αλλά για μίνιμουμ και μάξιμουμ προγραμματικές συγκλίσεις, που, στο άλλα λόγια να αγαπιόμαστε;

Μπορεί να γίνει η οποιαδήποτε σύγκλιση σε πολιτικούς χώρους που εκφράζουν πολιτικά τις κοινωνικές τάξεις που εκπροσωπούν με βάση την "εθνική ομοψυχία", γιατί υπήρξε ποτέ κάτι τέτοιο για να υπάρξει και σήμερα, αταξική είναι η κοινωνία στην χώρα μας δηλαδή;;;
Αν ταυτόχρονα με την έξοδο από την ΕΕ, την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και λαϊκή εξουσία, λαϊκή οικονομία δεν τα βάζει κανείς και μάλιστα ενιαία όπως το ΚΚΕ κοροϊδεύει και μάλιστα συνειδητά. Για ποιους μίνιμουμ και μάξιμουμ όρους συμφωνίας μπορούμε να μιλάμε, (πέραν του ότι αυτά είναι ξεπερασμένα και καμένα από την ιστορία χαρτιά και όσοι τα ανασύρουν εκκολάπτουν αυταπάτες αν όχι το αυγό του φιδιού)... αυτοί δεν υπάρχουν πουθενά και εδώ για μια φορά ακόμα δικαιώνεται το ΚΚΕ, όπως πάντα φυσικά ειδικά από το 1991 και μετά.
Η κρίση αυτή δεν είναι καθόλου χρέους, το χρέος είναι το αποτέλεσμα και όλοι πλην ΚΚΕ την εξετάζουν ως τέτοια και όχι ως βαρβάτη καπιταλιστική κρίση, υπάρχει κανένα πεδίο συνεργασίας, εφόσον η πολιτική είναι κατά βάση οικονομία.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες που τέτοιες η παρόμοιες δεν έχει βιώσει η μέχρι σήμερα δυτικό Ευρωπαϊκή ιστορία(τουλάχιστον μετά το 1950), με ένα άλλο πιο ισχυρό μαζικό εργατικό κίνημα μέσα σε κάθε χώρα ξεχωριστά, που θα έθετε ως καίριο το ζήτημα του σοσιαλισμού, που δεν θα έβαζε τις θολούρες του αριστερισμού και του Γκράμσι, θα είχε τρομοκρατήσει τα μονοπώλια. Ετούτες οι συνθήκες θα λέγαμε, ότι είναι ευνοϊκότερες και από αυτές τις Οκτωβριανής Επανάστασης, ωστόσο όμως δεν είναι. Και δεν είναι γιατί χωρίς πανίσχυρο κόμμα “νέου τύπου” τόσο σε εθνικό επίπεδο, όσο και σε πανευρωπαϊκό δεν μπορεί να μπει αντικειμενικός στόχος κατάκτησης της εξουσίας. Όσοι λοιπόν φωνάζουν “ΟΥΣΤ” με συναισθηματικά και μόνο κριτήρια, χωρίς να συστρατευθούν με το ΑΑΔΜΠ*(μέχρι το 2011 και το εργατικό λαϊκό μέτωπο από το 2011 και μετά) και κυρίως με το ΚΚΕ, τότε μην περιμένουν κάτι το σοβαρό και το πρωτοποριακό, εξάλλου οι αυταπάτες ξεπερνιόνται σιγά – σιγά και τις ξεβράζει η θάλασσα. Είναι τουλάχιστον χυδαίο να ζητούν απ' τους άλλους και ειδικά το τιμημένο ΚΚΕ να γίνει θαυματοποιός. Οι ευθύνες είναι και δικές τους, ο ταξικός αντίπαλος είναι ενωμένος και δείχνει το αντιλαϊκό μίσος του και το πρόβλημα δεν είναι το φύγε εσύ, έλα εσύ, αλλά να γκρεμιστεί η εξουσία των μονοπωλίων. Αν όσοι έχουν τα κότσια να τα βάλουν με τον ιμπεριαλισμό και τους εδώ συνοδοιπόρους του τότε “πεδίο δόξης λαμπρόν”, ξέρουν που θα βρουν και το ΠΑΜΕ και τα υπόλοιπα μέτωπα πάλης είναι ανέντιμο να τα περιμένουν όλα από αυτό.
Κάθε τίμιο στοιχείο και κάθε πατριώτης και ταυτόχρονα διεθνιστής, είναι ευπρόσδεκτος μαζί μας ακόμα και με τις διαφωνίες του γιατί μόνο του το ΑΑΔΜΠ δεν φτάνει. Όσο όμως παρά τα συνεχή καλέσματα,δεν έρχεται μαζί μας και με τους δικούς μας όρους, το παιχνίδι θα έχει πάει πίσω και δυστυχώς τραβάει στο βυθό και όλους τους άλλους που δεν φταίνε σε τίποτα...

*Μέχρι τα μέσα 2011 που γράφτηκε το άρθρο υπήρχαν προοπτικές για το ΑΑΔΜΠ, μιας και υπήρχαν έστω και υπολείμματα σε δυνατότητες για αστική δημοκρατία(όσον αφορά το κομμάτι του Δημοκρατικού μετώπου, από εκεί και έπειτα είχαμε την πιο ολοκληρωμένη μορφή δικτατορίας των μονοπωλίων δηλαδή του ΚΜΚ.
Όσον αφορά τον Αντιιμπεριαλιστικό και το Αντιμονοπωλιακό που παλαιότερα το 1996, η και το 2006, μπορούσαν να διακριθούν στο κομμάτι του εποικοδομήματος και της βάσης, σήμερα έχουν συγκλίνει τόσο που η όποια διαφοροποίηση τους είναι λανθασμένη εξάλλου τα μονοπώλια έχουν γίνει κράτος με ότι αυτό συνεπάγεται στην ολοκλήρωση του ΚΜΚ.
Πέραν του ότι ότι δεν μπορείς να κάνεις τέτοιου είδους κυβέρνηση, ακόμα και αν υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις για να συνεργαστείς, δεν θα είναι μόνο σύμμαχες ταξικά δυνάμεις, αλλά και μεσαία στρώματα της αστικής τάξης, ακόμα και τμήματα της αστική τάξης που σήμερα πλήττονται από τα μονοπώλια.