Πολιτικά Σκάνδαλα και Ταξική Πάλη: Μια Κριτική Ανάλυση

Κάθε φορά που σκάει ένα σκάνδαλο(που δε λέμε να μη διερευνηθεί, αλλά εδώ έχουμε χάσει τον αριθμό των σκανδάλων από την εποχή του προμονοπωλιακού καπιταλισμού, όπου πραγματοποιήθηκε και η Ελληνική Επανάσταση, μέχρι σήμερα, είδικά μετά τη Χούντα όπου τα λεγόμενα οικονομικά και πολιτικά σκάνδαλα πήγαν σε άλλο επίπεδο, για το οποίο φρόντισε και η ίδια, όπου από την ΙΤΤ, μέχρι τον Πάππας, είχαμε νέα ήθη και έθιμα που προφανώς και πρότασσε η εποχή).
Από την εποχή του σκανδάλου Κωσκωτά(το οποίο το "αποκάλυψε ο γιος του τότε Πρωθυπουργού), του Καλτσεστρούτσι και του Παντσαβόλτα, της Siemens, των υποβρυχίων που έγερναν, η όποιο άλλο θυμηθούμε, με τα μέιλς, τις υποκλοπές και ότι άλλο θα δούμε από τούδε και μετά, γίνεται για δύο λόγους:
Ο Πρώτος είναι φυσικά να πέσει ξανά το εργατικό λαϊκό κίνημα σε αυταπάτες και σε λύσεις που θα βρουν αυτοί που δημιούργησαν τα φερόμενα σκάνδαλα και την πολιτική τους, αποπροσανατολίζοντας το από κύριο που είναι η οργάνωση της ταξικής πάλης και σε πολιτική οργανωμένη πάλη, με σκοπό την αλλαγή της κατοχής των κεντρικών και βασικών μέσων παραγωγής,  ενώ το δεύτερο καταδείχνει τις τεράστιες ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις ανάμεσα σε μερίδες της αστικής τάξης, που ενεργούν ως οικονομικοί αντιπρόσωποι μεγάλων Ευρωπαϊκών Ομίλων, του πολιτικού της προσωπικού(που δεν το θέλουν να διαιωνίζεται), αλλά και των μεγάλων παικτών στην περιοχή, που μόνο σύμμαχοι δεν είναι, πχ της εμπροσθοφυλακής της ΕΕ(Γερμανία, Γαλλία, Κάτω Χώρες και οι χρήσιμοι συνοδοιπόροι τους, Πολωνία, Σουηδία, Βαλτικές Χώρες, Φινλανδία κλπ), με το Η.Β που ενδιαφέρεται ξανά για την Ανατολική Μεσόγειο και φυσικά του μεγάλου Αφεντικού των ΗΠΑ στην περιοχή κι όλοι μαζί με την Τουρκία που θα τις κάνουν φυσικά όπως και στο Ισραήλ τεμενάδες, αυτές οι κόντρες εκφράζονται σε όλο το μήκος και το πλάτος της τωρινής προσπάθειας αποκάλυψης του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Μα καλά είναι δυνατόν, να μη γνωρίζανε αυτοί που υποτίθεται ότι μοίραζαν "ευρωπαϊκό" χρήμα που προκύπτει από το 30% του ΦΠΑ των Κρατών Μελών της ΕΕ, ότι μοιράζεται στα "Γαλάζια Παιδιά";
Μα καλά τώρα το ανακάλυψαν, ειδικά με μια "δικογραφία" 3000 σελίδων, δεν ήξεραν τίποτα, δεν κατανοούσαν ότι κάτι "Κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας";
Εκτός αν περιορίζονται στο "καλλιτεχνικό" μέρος του "Αμλετ" , που στην περίπτωση μας είναι κάτι απίθανοι τύποι, που θα μπορούσαν να είναι φιγούρες καρικατούρας, στα κόμιξ τύπου "Βαβούρας", στην ενότητα, "οι δισεκατομμυριούχοι", κάτι τύποι που θα μπορούσαν να έχουν πάρει και βραβείο διαφημιστικής προβολής ειδκά ο λεγόμενος "Φραπές", που για τη Νες Καφέ, δεν υπάρχει καλύτερη προβολή σε σχέση με τα Εσπρεσοειδή, φυσικά αν θέλετε και την ταπεινή μας γνώμη αυτή θα πληρώσουν το μάρμαρο και φυσικά οι καθ ύλην αρμόδιοι, μάλλον οι φέροντες ως ηθικοί αυτουργοί θα έχουν εξαγνιστεί και όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου, θα ενταφιαστούν ως εθνικοί ήρωες κάπου στο μέλλον, αν υπάρχει ως τότε χώρα, τουλάχιστον όπως την γνωρίζουμε ως τώρα;;;
Για να δούμε όμως και το ποιόν της Ευρωεισαγγελέως, η οποία με ύφος 1000 καρδιναλίων, στη χώρα της τη Ρουμανία, έχει τυλίξει σε μια κόλα χαρτί κάθε Πρόεδρο, κάθε επικεφαλής όποιας Κυβέρνησης δεν είναι αρεστή στα Ευρωπαϊκά Κελεύσματα, ειδικά της Γαλλικής "Δημοκρατίας", να θυμίσουμε το γεγονός, ότι η συγκεκριμένη μαθήτευσε σε εκείνη την αντισυνταγματική - δίκη παρωδία κι εκτέλεση, από ομάδα ανθρώπων, με επικεφαλής του Ίον Ιλιέσκου, του Γαλλόφιλου και Δυτικόφιλου Τσαουσέσκου(Γαλλόφιλου, Δυτικόφιλου και αντισοβιετιστή -  αλλά όταν έχεις τέτοιους φίλους σαν τους Γάλλους, τι τους θες τους εχθρούς, εξάλλου αυτοί, οι Γάλλοι δλδ, είχαν δημιουργήσει την τάχα μου δήθεν σφαγή της Τιμοσοάρα, κάτι που είχαν παραδεχθεί μερικούς μήνες μετά την εκτέλεση του Τσαουσέσκου και την ανατροπή του Σοσιαλισμού, μέσω του τότε Γάλλου Υπουργού Εξωτερικών στο TF1), το Δεκέμβρη του 1989 και με συνοπτικές διαδικασίες, κάτι που στα δικονομικά χρονικά δεν είχε προηγούμενο, ενώ αποτέλεσε "αλγεινή εντύπωση" σε παγκόσμιο επίπεδο στους λειτουργούς της δικονομίας, καθώς και έντονες αντιδράσεις, οι οποίες καλύφθηκαν από την οχλαγωγία των τότε αντικομμουνιστικών ΜΜΕ.
Γι αυτή την κυρία εισαγγελέα, το "μαθητευόμενο μάγο" της Φον Ντερ Λάιν, έχει εναποθέσει τις ελπίδες του σύσσωμος ο Ρεφορμισμός - Οπορτουνισμός δεξιάς, η αριστερής παρέκκλισης, η σοσιαλδημοκρατία και όλες εκείνες οι πλευρές τις λεγόμενης εθνικοφροσύνης τόσο εντός του κύριου όγκου του Λαϊκού "Κόμματος'(δεν είναι κόμμα, συμπαράταξη είναι), όσο και των παραφυάδων του, ούτως ώστε να μαζευτούν από τη χώρα μας οι προκαταβολές του reARM-Europe, δλδ των 800 δις, για το νέο υπό προετοιμασία πόλεμο με τη Ρωσία, που θα καταλήξει στο τέλος, ένας εμφύλιος εντός της Ε.Ε!!!
Τα σκάνδαλα ανέκαθεν έβγαιναν σε περιόδους αιχμής, τόσο στην Ελλάδα, όσο και σε όλο τον υπόλοιπο Καπιταλιστικό κόσμο, πέραν του γεγονότος, ότι ήταν αποπροσανατολιστικά, διεκπεραίωναν και τις λεγόμενες πολεμικές αντιθέσεις που έχει στο εσωτερικό του το Ελληνικό κεφάλαιο.
Αν περιμένει κανείς, με τις αυταπάτες ότι το πρόβλημα θα λυθεί θα το βρίσκει πάντα μπροστά του σε κάθε κρίσιμη κατάσταση που θα επέρχεται και από ένα σκάνδαλο και θα σκάνε μύτη διάφοροι "Αρχάγγελοι" της Κάθαρσης, όπως η Ρουμάνα Εισαγγελέας, η κάτι απίθανες φιγούρες, όπως ο Φραπές, για να γίνει η δουλειά στα πλαίσια μιας "επιχείρησης καθαρά χέρια", που είναι προέκταση του σχεδίου Γκλάντιο, και ακόμα μεγαλύτερης της "κόκκινης προβιάς", για να διαιωνίζει το πολλάκις μεγαλύτερο οικονομικό και πολιτικό σκάνδαλο, αυτό του Καπιταλισμού.

Η επανεμφάνιση πολιτικών σκανδάλων στην ελληνική κοινωνία δεν αποτελεί παρά φαινόμενο που χαρακτηρίζει περιόδους κοινωνικής και οικονομικής έντασης. Η ανακύκλωση τέτοιων θεμάτων, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε άλλες καπιταλιστικές κοινωνίες, αποτελεί εργαλείο αποπροσανατολισμού της ταξικής πάλης και ενδοϊμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης. Σκοπός της παρούσας ανάλυσης είναι να εξεταστεί η λειτουργία των πολιτικών σκανδάλων ως μηχανισμούς διαχείρισης της κοινωνικής αντίστασης και ως αντικείμενο ενδο-ταξικής ανταγωνιστικότητας.

1. Η Διαχρονική Λειτουργία των Πολιτικών Σκανδάλων
Από την εποχή των πρώτων μονοπωλιακών σχηματισμών στην Ελλάδα, κατά την περίοδο της Επανάστασης του 1821, μέχρι σήμερα, τα πολιτικά σκάνδαλα έχουν επανεμφανιστεί σε περιόδους κρίσεων ως μέσο ελέγχου της κοινωνικής αντίστασης. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι τα σκάνδαλα Κωσκωτά, Siemens, τα σκάνδαλα των υποβρυχίων, καθώς και πιο πρόσφατα το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Τα σκάνδαλα αυτά εμφανίζονται συνήθως κατά τη διάρκεια κρίσεων, όχι μόνο ως εκδήλωση διαφθοράς, αλλά ως τακτική αποπροσανατολισμού της κοινωνικής ενέργειας από την πραγματική αιτία των προβλημάτων: την οικονομική και πολιτική δομή της κοινωνίας. Σε αυτό το πλαίσιο, η δημόσια προσοχή αποσπάται από τις συνθήκες της ταξικής εκμετάλλευσης και επικεντρώνεται σε ατομικές ευθύνες, διαστρεβλώνοντας την πραγματική αιτιολογία των φαινομένων.

2. Η Συμβολή των Σκανδάλων στην Ενδοϊμπεριαλιστική Αντιπαράθεση
Τα σκάνδαλα δεν είναι απομονωμένα φαινόμενα. Υποδηλώνουν βαθύτερες ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, κυρίως μεταξύ των κυρίαρχων ευρωπαϊκών δυνάμεων (Γερμανία, Γαλλία, Βρετανία) και των Ηνωμένων Πολιτειών, με την Τουρκία να λειτουργεί ως πεδίο έριδος. Η εμπλοκή της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε εσωτερικές υποθέσεις κρατών-μελών, μέσω θεσμών όπως η Ευρωεισαγγελία, αποκαλύπτει την πολιτική υποταγή που επιβάλλεται στις χώρες που περιλαμβάνονται στο πλαίσιο των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών.

Στην περίπτωση της Ελλάδας, το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ φαίνεται να εντάσσεται στο πλαίσιο αυτό. Η ύπαρξη «δικογραφίας» τριών χιλιάδων σελίδων και η πολυετής έλλειψη επίσημης αντίδρασης δείχνει πως τα σκάνδαλα δεν αποτελούν απλώς αποκαλύψεις, αλλά εργαλεία πολιτικής διαπραγμάτευσης μεταξύ ιμπεριαλιστικών κέντρων.

3. Η Ρόλος των Θεσμών και των Προσώπων
Η εμπλοκή θεσμών όπως η Ευρωεισαγγελία, με επικεφαλής πρόσωπα που έχουν συνδεθεί με πολιτικές διώξεις σε άλλες χώρες (όπως στη Ρουμανία), αποκαλύπτει την πολιτική λειτουργία των θεσμών αυτών. Η Ευρωεισαγγελέας, με το ιστορικό της συμμετοχής στη δίκη παρωδία κατά του Τσαουτσέσκου, αποτελεί σύμβολο της πολιτικής χρήσης της δικαιοσύνης ως μέσου ελέγχου των εθνικών κρατών.

Η προσδοκία για «καθαρισμό» μέσω τέτοιων θεσμών είναι επικίνδυνη αυταπάτη. Το σκάνδαλο δεν είναι παρά αποτέλεσμα της ίδιας κοινωνικής δομής που το παράγει. Η επίλυση δεν βρίσκεται στην αντικατάσταση προσώπων, αλλά στην αλλαγή των δομών.

4. Η Φιλοϊμπεριαλιστική Αντιπολιτευτική Ρητορική
Η προσπάθεια αποκάλυψης σκανδάλων εκμεταλλεύεται την απογοήτευση της κοινής γνώμης, προκειμένου να ενισχυθούν πολιτικές δυνάμεις που προωθούν την ενσωμάτωση της Ελλάδας στο reARM-Europe πρόγραμμα των Ηνωμένων Πολιτειών. Αυτός ο σχεδιασμός, υπό την κάλυψη της «καταπολέμησης της διαφθοράς», στοχεύει στην επιτάχυνση της ενσωμάτωσης της χώρας στις ευρωατλαντικές στρατηγικές, με κίνδυνο την εμφάνιση ενδοευρωπαϊκών εντάσεων που θα μπορούσαν να ξεπεράσουν το επίπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης και να καταλήξουν σε στρατιωτικές εντάσεις.

5. Η Ανάγκη Ταξικής Οργάνωσης
Ο μόνος τρόπος αντιμετώπισης των πολιτικών σκανδάλων είναι η ταξική οργάνωση και η πολιτική πάλη για την αλλαγή της κοινωνικής δομής. Η επικεντρωμένη αναζήτηση «ηρώων» που θα «καθαρίσουν» την πολιτική είναι επικίνδυνη απόπειρα αποστασιοποίησης από την πραγματική πηγή των προβλημάτων: την καπιταλιστική οικονομική βάση και την πολιτική εξουσία που την υπερασπίζεται.

Η εργατική και λαϊκή τάξη πρέπει να επικεντρώσει την πάλη της στην κατάκτηση των κεντρικών μέσων παραγωγής, στην αναδιοργάνωση της πολιτικής εξουσίας και στην καταπολέμηση των ιμπεριαλιστικών δομών που υποτάσσουν τη χώρα σε εξωτερικούς ελέγχους.

Συμπεράσματα
Τα πολιτικά σκάνδαλα είναι πολιτικά φαινόμενα που εμφανίζονται σε κρίσιμες συγκυρίες, με στόχο τον αποπροσανατολισμό της ταξικής πάλης και την ενίσχυση των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών. Η αποκάλυψη των σκανδάλων δεν επιλύει τα προβλήματα, αλλά χρησιμοποιείται ως εργαλείο ελέγχου της κοινωνικής συνείδησης. Η πραγματική λύση βρίσκεται στην οργανωμένη ταξική δράση, στην πολιτική πάλη για την αλλαγή των δομών και στην αποσύνδεση της χώρας από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα εξουσίας.

Βιβλιογραφικές Παραπομπές (προαιρετικά):

Marx, K. (1867). Das Kapital
Lenin, V. I. (1917). Imperialism, the Highest Stage of Capitalism
Harvey, D. (2003). The New Imperialism
Κοσμόπουλος, Ν. (1980). Η Ελληνική Κοινωνία και το Κράτος

Μετά την επιβράδυνση, έρχεται η Ύφεση, μετά η Κρίση και ενίοτε το Κραχ, μετά δεν έρχεται πάντα η ανάπτυξη, αλλά η καταστροφή Κεφαλαίων, δλδ ο Πόλεμος

Όχι δεν καταρρέει ο Καπιταλισμός(τουλάχιστον ακόμα), ζει στις αδήριτες αντιφάσεις και αντιθέσεις του και μετά από ένα αναπάντεχο Θρίαμβο το 1990, την ώρα που ο ίδιος ήταν στα πρόθυρα της αυτοκαταστροφής του, τον έσωσε ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ και η Παρέα του!!!
Σήμερα ζει τις "τελευταίες μέρες της Πομπηίας" και πιστέψτε μας, δεν υπάρχει επιστροφή, ακόμα κι εδώ στην Ελλάδα που τελευταίοι θα κλείσουμε την πόρτα, ο Καπιταλισμός βρίσκεται σε σοβαρή θέση εξάρτησης και το ρόλο που θα έχει ( ; ), αν έχει στην επόμενη φάση Καπιταλιστικής Ανάπτυξης στην περιοχή και συνεπώς από το μερίδιο που παίρνουν από τον κοινωνικό πλούτο σε σχέση με άλλες σύμμαχες και ταυτόχρονα ανταγωνιστικές οικονομίες, όπως πχ της Πανίσχυρης Τουρκικής που σε λιγότερο από ένα μήνα έχτισε μια νέα πόλη για τους Σεισμοπαθείς.
Χτες στις ΗΠΑ, είχαμε την χρηματιστηριακή κατάρρευση δυο μεγαλομεσαίων Επενδυτικών Τραπεζών της SVB(της τράπεζας της Σίλικον Βάλει) με - 60% της Χρηματιστηριακής της Αξίας, με ότι συνεπάγεται στον τομέα των νέων Τεχνολογιών που θα πάνε μισό τουλάχιστον Αιώνα πίσω τόσο την Έρευνα(που αγοράζουν από Ρώσους, Ιρανούς και Πακιστανούς προγραμματιστές), όσο και το εμπορικό τους προϊόν, καθώς και της SBNY(Signature Bank) με - 28% και ακόμα δεν έχουμε δει τίποτα.
Ο Πόλεμος στην Ουκρανία, ήταν νομοτελειακός για τον Αμερικανικό Καπιταλισμό που δεν είχε πειστεί απ΄ ότι φαίνεται ακόμα από την Σχολή της Αναδίπλωσης και οι νέοι Πόλεμοι που θα Προκύψουν και θα προκύψουν νομοτελειακά, τόσο στην Δυτική Ευρώπη, όσο και στην Αμερικανική Ήπειρο για πρώτη φορά, δεν είναι σε φαντασιακό επίπεδο, μιας και η φαντασιακή Κεϊνσιανική Κύκλωση της Κερδοφορίας μέσω των Κρίσεων, δεν μπορεί να καλυφθεί αλλιώς.
Για να θυμίσουμε τι έλεγε ο σοσιαλδημοκράτης Κέινς, τον οποίο ούτε τον θεωρούμε σημαντικό, ούτε είμαστε οπαδοί του, για την κύκλιση της ανάπτυξης σε αρνητική φορά.
Ανάπτυξη-επιβράδυνση-ύφεση-κρίση(δλδ αρνητική στασιμότητα).
Ο Κέινς δεν έβαζε στην εξίσωση το Κραχ(αδράνεια - αναστολή πληρωμών) και τον Πόλεμο(που είναι καταστροφή κεφαλαίων. Αυτό το έκαναν και πολύ σωστά μόνο οι Μαρξιστές-Λενινιστές και δικαιώθηκαν ιστορικά, γιατί ερμηνεύουν ιστορικά και όχι στατιστικά. Ο Κέινς δεν ήταν τέτοιος, εκπρόσωπος του Επιστημονικού Σοσιαλισμού δλδ), έβαζε αμέσως μετά την Κρίση, την ανοδική τάση, την ένταση η αύξηση της παραγωγικότητας(το οικονομικό άλμα), την επιτάχυνση και τέλος την ανάπτυξη που στον καπιταλισμό σημαίνει αποκλειστικά και μόνο κερδοφορία στη σχέση κόστους- οφέλους κι όχι ανάπτυξη προς όφελος των κοινωνιών.
Για να δούμε σε πρώτη φάση από αυτή την άποψη, μπορεί να υπάρξει ταυτόχρονα ανοδική τάση και επιβράδυνση, χαλάρωση και διαρκείς εναλλαγές ανάμεσα σε πληθωρισμό και αποπληθωρισμό;;;
Όχι σαφέστατα, όχι με οποιαδήποτε οικονομική σχολή τόσο της Δύσης, όσο και της λεγόμενης Ανατολής, άρα σε δεύτερη φάση οι πόλεμοι που ήδη σχεδιάζονται από την κρίση του 2008 και ελέω της Κίνας και της Ρωσίας(η Κίνα τότε ήταν η 2η Οικονομία του Πλανήτη και Ρωσία τότε ήταν η 7η και ετοιμαζόταν να ξεπεράσει το Ηνωμένο Βασίλειο, κάτι που το κατάφερε το 2014), δεν προχώρησαν ρίχνοντας τεχνογνωσία και τον πόλεμο στη Γεωργία που πάγωσαν σε σε μεγάλο βαθμό την λεγόμενη κίνηση προς την Αδράνεια και στον Γενικευμένο Πόλεμο, που πάλι η Δύση επέφερε στην Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, την περίοδο που ο Καντάφι προετοιμάζονταν για την πρώτη επαφή ανάμεσα στα Αφρικανικά Κράτη και τη Δημιουργία των Η.Π.της Αφρικής(καθόλου τυχαίο)!!!
Μετά ήρθαν τα Μαϊντάν και η συνέχεια γνωστή, ωστόσο, σήμερα ο δυτικός κόσμος και ο Προτεσταντικός Καπιταλισμός και το Βατικανό, παρά τις αντιθέσεις τους, δεν βρίσκουν κοινό σημείο και τόπο αναφοράς. Τουναντίον η φάση της χαλάρωσης της Ευρωπαϊκής Οικονομίας το 2019, που επήλθε νομοτελειακά, μετά την Βαρουφάκια Λογική της Δημοσιονομικής Χαλάρωσης Πανευρωπαϊκά και κράτησε μέχρι το 2021. Σταδιακά, αργά, αλλά σταθερά, όπως και στις ΗΠΑ, έρχονταν η επιβράδυνση, η οποία κρατήθηκε ξανά με την αύξηση του Πληθωρισμού(χωρίς όμως να κοπεί το απαραίτητο χρήμα, για να μην πάει στο 45% ονομαστικά και γι αυτό δεν έλυσε και κάτι σε αντίθεση με την Τουρκία που αναπτύσσεται πιο γρήγορα από κάθε άλλη δυτική Οικονομία αυτή τη στιγμή), γι αυτό και το ΝΑΤΟ μαζί με την ΕΕ, προετοίμαζαν εισβολή τόσο στη Ρωσία, όσο και στη Λευκορωσία από τις χώρες της Βαλτικής, αλλά και από την Ουκρανία. Στην πρώτη φάση τους πρόλαβε ο Κοβιντ που προήλθε τελικά από τα βιολογικά εργαστήρια του Υιού του Μπάιντεν στην Ουκρανία, πλέον το έχουν ομολογήσει και οι ίδιοι και όχι για την Γιουχάν που έψαχναν το αντίδοτο, αφού εκεί είχε ριχθεί στην λεγόμενη Στρατιωτική Ολυμπιάδα από Αμερικανούς μετέχοντες σε αυτήν, στη δεύτερη φάση οδήγησαν αν δεν έσυραν τη Ρωσία σε αυτή τη λογική και τώρα, λόγω της συντριπτικής ήττας του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στο μέτωπο της Ουκρανίας, δυσκολεύονται να ανοίξουν τόσο τα μέτωπα της Γεωργίας, της Υπερδνειστερίας, της Γκαγκαουζίας, της Οσετίας και φυσικά των Βαλτικών Χωρών, του Κοσσόβου και της Βοσνίας.
Η Χαλάρωση έφερε την Επιβράδυνση και τώρα το 2023 μπήκαμε κανονικά και με το νόμο στην ύφεση, ενώ το 2024 θα είναι χρονιά Κρίσης και από εκεί και μετά τα πράγματα θα πάρουν εκθετική μορφή, ίσως μέσα στο 2024, αλλά σίγουρα μέχρι το 2025, οδηγούμαστε σε ΚΡΑΧ(δλδ σε αδράνεια και αναστολή πληρωμών) και μετά θα υπάρξει η προετοιμασία για πολέμους.
Αν στην Κυβέρνηση των ΗΠΑ, θα είναι οι Δημοκρατικοί(πράγμα εντελώς απίθανο), θα προσπαθήσουν να μεταφέρουν τον πόλεμο στα μέρη που αναφέραμε και αν έχουν καταφέρει να επανεξοπλιστούν γιατί έχουν σοβαρό θέμα, όπως ολόκληρο το ΝΑΤΟ, πλην της Τουρκίας, που είναι ο μεγαλύτερος παίκτης, ετοιμοπόλεμος και πλέον τεχνολογικά εξοπλισμένος Στρατός του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή, που κοιτάζει όμως και αλλού σε Σαγκάη και CSTO!!!
Φυσικά θα πρέπει να συνεχίζεται και κατά τη γνώμη μας, δεν θα τελειώσει ο Πόλεμος στην Ουκρανία, παρά το 2026, γιατί αυτό λέει η τακτική της Ρωσίας, μεγάλα αποτελέσματα, νικηφόρα με το λιγότερο κόστος, κυρίως οικονομικό και με τη μεγαλύτερη ταυτόχρονα οικονομική φθορά του Αντιπάλου της, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ δλδ και θα το καταφέρει.
Αν στην Κυβέρνηση των ΗΠΑ, επέλθει ο Τραμπ(όχι οι Ρεπουμπλικάνοι), ετοιμάζεται ο πόλεμος της αναδίπλωσης με τον μεγαλύτερο αντικειμενικά αντίπαλο των ΗΠΑ, το γειτονικό Μεξικό, ενώ στην Ευρώπη Πολωνία Η. Βασίλειο(με η χωρίς Σκωτία),και χώρες της Βαλτικής, θα συγκρουστούν με τη Γερμανία, πιθανόν Ουγγαρία, Σλοβακία και Ρουμανία που θα έχει ως σύμμαχο της και τη Γαλλία και αυτό δεν το λέμε εμείς, αυτοί οι ίδιοι το ομολογούν από τώρα που δεν πάνε καλά τα πράγματα. Να ξέρετε και είναι ιστορικά αποδεδειγμένο, ότι όσο Κερδίζει η Ρωσία, τόσο θα βρίσκει όλο και περισσότερους συμμάχους στους πρώην αντιπάλους της.
Εδώ όποια κυβέρνηση και να προκύψει στις Εκλογές μάλλον του Φθινοπώρου, θα οδηγηθεί σε νεότερες σε ένα μίση χρόνο, που θα οδηγήσουν τη χώρα σε ένα είδος Οικουμενικής των παρατάξεων της σωστής πλευράς της Ιστορίας, δλδ όλων πλην ΚΚΕ(ευτυχώς που υπάρχει και αυτό, πάντα μόνο αυτό υπήρχε και δεν ντρεπόμαστε, αλλά είμαστε περήφανοι για την ύπαρξη μας ως λαός), για να παραδοθεί το Αιγαίο και η Θράκη σε συν διαχείριση, από το όλο Αστικό Πολιτικό Σύστημα (ΝΔ. ΣΥΡ, ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ, ΕΛ,ΛΥΣ, μέρος του ΜΕΡΑ 25).
Όλα αυτά δεν είναι σενάρια άρρωστων εγκεφάλων, είναι αποτέλεσμα της λειτουργίας του Καπιταλισμού του επερχόμενου κύκλου κρίσης, Ανάπτυξη-επιβράδυνση-ύφεση-κρίση(δλδ αρνητική στασιμότητα)-Κραχ(αδράνεια δλδ αναστολή πληρωμών) και τον Πόλεμο(που είναι καταστροφή κεφαλαίων), καθώς και των τεσσάρων βασικών αντιθέσεων του Καπιταλισμού.
1)Αντίθεση Αντίφαση της Παραγωγής και του Κεφαλαίου, 2)Αντίθεση και Αντίφαση της Παραγωγής και της Κατανάλωσης, 3)Αντίθεση και Αντίφαση της Σχετικής Οργάνωσης της Οικονομίας και της Αναρχίας της(όχι ιδεολογικής Αναρχίας), σε κοινωνική Κλίμακα και 4)Αντίθεση και Αντίφαση του Σκοπού της Κεφαλαιοκρατικής Παραγωγής και του Σκοπού των Παραγωγικών Δυνάμεων, με αποτέλεσμα τη μετατροπή του Πλανήτη σε πολυπολικό με ναυαρχίδα τα σοσιαλδημοκρατικά BRICS.

Καπιταλισμός, το αίτιο τη δυστοπίας

 Θα μιλήσουμε για δεύτερη φορά και ελπίζουμε για τελευταία φορά στον ενικό, αλλά και με πολύ σκληρή γλώσσα κι ελπίζουμε να μας συγχωρέσετε γι αυτό. Δεν ξέρω τι βασιλεύει στο κεφάλι κάποιων και το δείχνουν ανερυθρίαστα, αλλά αιτία υπάρχει και έχει ονοματεπώνυμο. 

Είναι ο Καπιταλισμός που σαπίζει, που έχει αποθεώσει τα πιο χαμηλά ένστικτα και φροντίζει να βάζει στο κεφάλι των ανυποψίαστων και με τη δική του συμβολή απαίδευτων, αν όχι παντελώς ημιμαθών, δλδ αγράμματων μικροαστών και λούμπεν στοιχείων, που ζουν στο βασίλειο της πληροφορίας χωρίς συνθετική ικανότητα (και που να τη βρουν αυτή), αφού, οι όπου γης Μπολσουνάρου από το 1991, φροντίζουν μεθοδικά σε ένα πράγμα. "Σκάσε, δούλευε, κατανάλωνε και πάρε μπόλικη σαγήνη, γκλαμουριά και πάσης φύσης ξεπέτα", αποθεώνοντας τον υποκειμενικό βολονταρισμό, που δυο διπολικοί σε κατάσταση ψύχωσης, αλλά με δυο διαφορετικές ιδεολογικά κατευθύνσεις αποθέωσαν, ο Στίρνερ και ο Νίτσε. Η ζημιά είναι μεγάλη, αλλά η δουλειά που έκανε για 74 χρόνια η Σοβιετική Ένωση, είναι επίσης μεγάλη κι ευτυχώς είχαμε μια εξισορρόπηση. Είναι γεγονός, πως αν δεν υπήρχε η τελευταία που αποθέωσε την κοινωνική ενσυναίσθηση, θα ήμασταν τώρα μια ζούγκλα στην κυριολεξία, θα έτρωγε ο ένας τις σάρκες του άλλου. 

Η Επίθεση της Δικτατορίας των μονοπωλίων είναι εδώ, με την κήρυξη ενός πολέμου στο κεντρικό νευρικό σύστημα της κάθε και εκάστοτε κοινωνίας και τα αποτελέσματα γνωστά, η νοερή επιστροφή σε προγενέστερα του καπιταλισμού εκμεταλλευτικά συστήματα, ακόμα και στον προμονοπωλιακό Καπιταλισμό, με ασύνδετες και κατακλυσμιαίες πληροφορίες και τρολιές που σε οδηγούν νομοτελειακά στο βασίλειο της βλακείας και τελικά στην δικτατορία, αν όχι στο φασισμό της μικροαστικής καλοπέρασης. Ορισμένοι θεωρητικοί, που ερμηνεύουν τα πράγματα επιδερμικά, αποδεχόμενοι την ζώσα κτηνωδία, στην πραγματικότητα χρησιμοποιούν την δυνατότητα που έχουν να αναλύουν τα πράγματα από εντελώς λαθεμένη αφετηρία, για να καταλήξουν σε εντελώς εκτός πραγματικότητας συμπεράσματα και η εποχή της πληροφορίας τελειώνει, η δικτατορία της σαγήνης τελειώνει και μαζί της τελειώνει το 70-75% των μικροαστών παγκοσμίως και για τους τελευταίους δεν υπάρχουν πλέον συμμαχίες απ΄τα λεγόμενα "πάνω", μόνο χτυπήματα στην πλάτη από διάφορες κατευθύνσεις, γιατί ομαδικώς ο Καπιταλισμός οδεύει στην εποχή της εικονικής πραγματικότητας και από εκεί στην Κυβερνητική και στο Διάστημα. Από την εποχή της πληροφορίας που τη ζήσαμε από το 1991 μέχρι σήμερα, ο Καπιταλισμός έβαλε την προβιά του δωρητή, του καλού του χαμογελαστού πωλητή, για να μην πούμε δωρητή ενδορφινών χαράς κι ασυδοσίας της δικτατορίας της βούλησης και τώρα την πετάει από πάνω του ακονίζοντας τα δόντια του και μαζί με αυτά τα νύχια του και τα μαχαίρια του και ξανά προς την δόξα τραβά. Στη Γαλλία του σε λανθάνουσα μορφή νεοναζί Μακρόν, αντίπαλος θα είναι κάποιος άλλος νεοναζί, η κάποιος γιαλαντζί αριστερός, όπως ο Μελανσόν και το αποτέλεσμα, φάτε μάτια ψάρια και κοιλιά περίδρομο. Στη Γερμανία , επιστρέφουν κατά τα φαινόμενα οι ακόμα χειρότεροι από τους Χριστιανοδημοκράτες και οι ακόμα πιο ακροδεξιοί από τους ακροδεξιούς Πράσινοι και οι νεοναζί Ελεύθεροι Δημοκράτες, ενώ και δικαιολογημένα η Πολωνία με λάθος φυσικά πολιτική γραμμή ζητάει το αυτονόητο, να έχει την πολιτική της αυτονομία. Δεν θα εμπλακούμε παραπέρα με το τι γίνεται στα ρετιρέ και με την Ελιτ(που λένε και οι καλλωπιστές του καπιταλισμού που τον εξωραΐζουν σταθερά και μόνιμα με εύγλωττα επίθετα, όπως το τελευταίο). Δεν είναι οι Ελιτ, αλλά ο Καπιταλισμός που ορθά λέει και ο Μπογιόπουλος. 

Όλα τα παραπάνω ήταν μια μακροσκελής εισαγωγή γιατί αυτό που θα ακολουθήσει είναι το 1/8 της παραπάνω. Το 2021 με την τελευταία δολοφονία της 13ης γυναίκας(έχουμε χάσει και τον αριθμό), με τις επιθέσεις στην Κοκκινιά από τα ναζιστόμουτρα σε συνανθρώπους μας από το Πακιστάν(αυτό είναι συνάνθρωποι μας και μάλιστα μέρος της εργατικής τάξης της χώρας), με την επιθετικότητα του αστυνομικού κράτους και τις βία που εξασκεί, συγκλίνουν με την εισαγωγή. Καπιταλισμός ειδικά στην ανώτατη και τελευταία βαθμίδα του, ίσον κοινωνικός αναλφαβητισμός, ίσον κτηνωδία, ίσον κοινωνικός και ατομικός αυτοματισμός, ίσον κοινωνικός και ατομικός διπολισμός σε κατάσταση πλέον ψύχωσης και δυστυχώς όχι νεύρωσης, δηλαδή είναι κοινωνικός φασισμός στην τελική και που δεν θα χρειαστεί πολιτική έκφραση γιατί ήδη, μέρος της κοινωνίας τον υιοθετεί άκριτα και αβασάνιστα. Σε αυτή τη φάση που είναι μεταβατική, οι οραματιστές του σκοτεινού προχτές, έρχονται με ρετουσαρισμένες συνθηματολογίες του χτες, που δια της επαγωγικής μεθοδολογίας την οποία τοποθετούν και διαμορφώνουν όπως θέλουν τους βολεύει και μπορούν, βρίσκουν , πριν τον επερχόμενο και γι αυτός επιθανάτιο ρόγχο(το 70-75% που προείπαμε), να δείχνουν με το δάχτυλο τον υποτιθέμενο εχθρό. 

Ο γείτονας που είναι εργάτης και ζητάει πολλά, αλλά ο δικός μας που δεν είναι στο σωματείο του, αλλά του πουλούν φυλετική και εθνικιστική υπερηφάνεια ζητάει λιγότερα από τον Πακιστανό, η μονογονεϊκή οικογένεια που συνήθως είναι μητέρα που δεν τα βγάζει πέρα, η γυναίκα που έχει λιώσει απ΄το ξύλο που τρώει από τον βλαμμένο που έχει δίπλα της και προσπαθεί να χειραφετηθεί από το εξελισσόμενο τέρας που την εγκλωβίζει, στην εποχή της εικονικής πραγματικότητας ξεβράζονται γιατί δε χωρούν. Ζούμε στην εποχή που αυτά που ζούμε καθημερινά τα τελευταία δύο χρόνια, δεν θα σταματήσουν και θα οξυνθούν, γαλουχήθηκαν από το 1991 όπου αποθεώθηκε ο ατομικισμός, ο βολονταρισμός, ο αμοραλισμός και τώρα ο Καπιταλισμός ξεβράζει πτώματα και να είστε σίγουρες και σίγουροι, πως αν υπήρχε Σοβιετική Ένωση, όλα αυτά δεν θα υπήρχαν, γιατί η δομή της κοινωνίας δεν στηρίζονταν στην ιδιοκτησία μισθωτής εργασίας, συζύγου, παιδιών. Είχε αποθεωθεί η Τέχνη, ο πολιτισμός, η ενσυναίσθηση, η ανθρωπιά και δεν είναι τυχαίο, ότι τα καλύτερα και τα σπουδαιότερα δημιουργήματα από την δεκαετία του 1920-1990, στον παραπάνω χώρο, είχαν σημείο αναφοράς τη συγκεκριμένη χώρα και τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό, ταυτόχρονα με την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και τη νίκη επί του φασισμού-ναζισμού. 

Ότι έγκλημα βλέπουμε αυτό το διάστημα και θα συνεχίσουμε να βλέπουμε έχει αυτόν τον παρονομαστή, οτιδήποτε άλλο είναι παρωπίδες και μάσκες ύπνου στα μάτια για να διαιωνίζει αυτό το σύστημα την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Οι κοινωνικές σχέσεις είναι αποτέλεσμα κατά βάση των σχέσεων παραγωγής, που και άρρωστες είναι και μετακυλίονται στις κοινωνικές σχέσεις με όρους ιδιοκτησίας κι όσο σκληραίνει το πράγμα στα πλαίσια του ΚΜΚ, της δικτατορίας της Πράσινης Οικονομίας κλπ, τόσο το πράγμα θα χοντραίνει.... Αυτά για την ώρα....