Το παραμύθι του πολιτικού πολιτισμού

 Ο "πολιτικός πολιτισμός", είναι ένας βελούδινος ιδεολογικός εξαναγκασμός του κοσμοπολιστισμού στα σπλάχνα της εργατικής τάξης, στα πλαίσια της ταξικής συνεργασίας και ειρήνης, με όρους μετανεωτερισμού και κοινό παρονομαστή την παραίτηση από το διεκδικείν, στην εργατική τάξη και στα φτωχά λαϊκά στρώματα.
'Όμως η καλλιέργεια του  ιδεολογήματος του λεγόμενου"πολιτικού πολιτισμού" , συνάδει με άλλα τόσα παράλληλα και ανούσια επίσης ιδεολογήματα που καλλιεργούν την παραίτηση πρώτα και πριν απ΄ όλα από την ίδια τη ζωή.
Κοντολογίς, αυτό το βλακώδες ιδεολόγημα μανιπιουλάρει έξοχα τα πλειοψηφικά ρεύματα των σημερινών κοινωνιών, με ιδιαίτερη ευκολία, χωρίς πολλές αντιρρήσεις και κυρίως δίχως αντιδράσεις και επαναστατικές σκέψεις.
Φυσικά ο κοινωνικός αυτοματισμός, με κοινό παρονομαστή τη μετανεωτεριστική συνθηματολογία, δλδ τη λογική της σπίλωσης κάθε αντιπάλου αποτελεί ταξική κυριαρχία, δλδ ταξική και πολιτική βία, πίσω από κάποια πληκτρολόγια και κάποιες οθόνες.
Σε μια εποχή που η υπερδοσολογία πληροφόρησης, είναι μια πληροφορία που δεν βρίσκει φίλτρα, που δεν σκοντάφτει στη συγκροτημένη και ολοκληρωμένη απόδειξη, τα πράγματα για τους οπαδούς του μεταμοντερνισμού, αποτελούν βούτυρο στο ψωμί τους.
Ειδικά αν είναι καλοπληρωμένα από τον κορβανά της κοινωνικής αποταμίευσης και οδηγούνται δια του 30% της φορολόγησης του ΦΠΑ στις Βρυξέλλες για να φτιαχτούν τα εκάστοτε ΕΣΠΑ, τα Ταμεία Ανάπτυξης κοκ.
Για σήμερα θα το κλείσουμε το θεματάκι, αλλά δεν έχουμε την παραμικρή αυταπάτη για τον κοινωνικό αυτοματισμό της εποχής των τρολ, που φυσικά και δεν θα χάσουν κανένα ύπνο, ούτε περιμένουμε να υπάρξει κάποια απονομή δικαιοσύνης, δλδ ότι οι ενδείξεις θα μετατραπούν σε αποδείξεις, δλδ-δλδ να φτάσει μέχρι τέλους.