Τα μαθηματικα στα μάτια ενός παιδιού

 Τα Μαθηματικά στα μάτια ενός παιδιού και με τον τρόπο που διδάσκονται, είναι μάλλον κάτι από ακατανόητο, έως και απέραντα αδιάφορο, πρακτικά για τα μαθητούδια του Γυμνασίου και του Λυκείου, είναι κάτι σαν ακαταλαβίστικο βασανιστήριο, χωρίς καμία πρακτική αξία.
Είναι όμως αυτή η αξία των μαθηματικών;
Κατά την ταπεινή μας γνώμη όχι, γιατί τα μαθηματικά είναι αποτέλεσμα της αντανάκλασης των πάσης φύσης και κάθε λογής μετρήσεων  που έκαναν οι άνθρωποι της εποχής τους, στη γη, στη θάλασσα και στον ούρανό, καθώς και σε μια σειρά από συναλλαγές, εμπορικής φύσης.
Φυσικά τα μαθηματικά ερμηνεύοντας τη φύση δια της ρεαλιστικής φιλοσοφίας, όπως ήταν κατά την αρχαιότητα αποκλειστικά και μόνο οι Ιωνικοί - Προσωκρατικοί Φιλόσοφοι και  κάποιοι των Ελληνιστικών χρόνων, όπως ο Παμμέγιστος Επίκουρος, βρήκαν θεωρητικό πεδίο εφαρμογής, η ορισμού, δημιουργώντας θεωρητικούς παραγώγους.
Όλοι οι παραπάνω και κάποιοι άλλοι ήταν οι πρόγονοι της υλιστικής φιλοσοφίας, αυτής, που παρατηρεί και ερμηνεύει τις αναλογίες, τα αθροίσματα, η τις αφαιρετικές διεργασίες του φυσικού περιβάλλοντος, αφού αυτό αντανακλούν τα μαθηματικά, η φυσική κλπ.
Μπορεί σήμερα να έχουν πολύ θεωρητικό χαρακτήρα, και διδάσκονται με όρους παπαγαλίας δια της ατέρμονης και αντικειμενικά "άχρηστης" ασκησιολογίας,  χωρίς να δίνεται βάση στα θεωρήματα, στα αξιώματα και στη θεωρία γενικότερα, που είναι αντανάκλαση της ζωής και της πράξης, αναπροσαρμόζοντας την και πάλι μαθηματικά με ότους διαφορικού λογισμού.
Αυτά τα αντικειμενικά εργαλεία της σκέψης, αντί να γίνονται στείρα και απωθητική γνώση, θα έπρεπε να βρίσκουν πεδίο γνωστικής εφαρμογής, στη μουσική, στη λογοτεχνία, στο θέατρο, στο σινεμά, στον αθλητισμό, στον έρωτα, στη ζωή την ίδια, αλλά αν πραγματοποιούνταν έτσι, όπως στο εκπαιδευτικό σύστημα της πρώην ΕΣΣΔ, τότε θα βγάζαμε σκεπτόμενα πλάσματα, που αγνοούν τις ανοησίες της μεταφυσικής, τις ανοησίες περί ζωδιακού κύκλου και φυσικά τον Καπιταλισμό που είναι η οικονομία των ταρώ και των ταχυδακτυλουργών της κοινωνικής εξαπάτησης, δια της αποθέωσης της βούλησης, μέσα από το λειτουργικό σύστημα της αστικής δημοκρατίας, που κι αυτή στα υπολείμματα της βρίσκεται!!!!