Τετάρτη, 22 Απριλίου 2009

Όλα γυρίζουν ξαναγυρίζουν....

Χτες είχαμε την 42η επέτειο απ' την επιβολή της αμερικανοκίνητης Δικτατορίας απ' τα πάνω και εκ της Αμερικανικής πρεσβείας, η οποία ξεκίνησε με όχημα τον αντικομμουνισμό.
Ο "κομμουνιστικός κίνδυνος" (δηλαδή ο ανοικτός αντικομμουνισμός από "Δεξιά" και "Κέντρο"), η πλήρης "απαξίωση" του ΚΚΕ από μερίδα στελεχών του που πάλευαν για τη διάχυση του στην ΕΔΑ, (δηλαδή αυτών που πάλευαν για την οριστική διάλυση του διαμέσου αυτής της πρακτικής και λίγα χρόνια αργότερα, μετά την 12η ολομέλεια έφτιαξαν το ΚΚΕ εσωτερικού), οι πολιτικές αντιθέσεις του αστικού πολιτικού συστήματος στη χώρα, που δεν ήταν τίποτα άλλο απ' την ανταγωνιστική πολιτική έκφραση των ιμπεριαλιστικών στρατοπέδων - συμφερόντων ανάμεσα σε "δεξιά" και "κέντρο"(αλλά και σε αντιτιθέμενες φράξιες στο εσωτερικό των αστικών κομμάτων)στην περιοχή.
Όλοι αυτοί έβαλαν κατ' επιταγή των Αμερικανικών συμφερόντων και διαμέσου του αντικομμουνιστικού "ΙΔΕΑ", "στη χειρουργική κλίνη" τον τότε "ανώριμο εγχώριο" και βαθιά εξαρτημένο καπιταλισμό για να τον παραδώσουν επτά χρόνια αργότερα, πιο έτοιμο - ωριμότερο και "δημοκρατικότερο" στην μεταπολιτευτική "προεδρευομένη δημοκρατία", η οποία με τη σειρά της παρέδωσε τη χώρα στη δικτατορία των μονοπωλίων και της Ε.Ε.
Αυτές τις μέρες βιώνουμε την Ε. Ενωσιακή παραχάραξη της ιστορίας, όπου η ταξική πάλη ισούται με ποινικό αδίκημα και ο αντικομούνισμός επιστρέφει στο γονιδιακό του στάδιο, ένα στάδιο, όπου οι απανταχού Βελόπουλοι, Ροντούληδες και Γεωργιάδηδες, μαζί με τους εγγονούς των δικτατόρων, υμνούν και περιμένουν να εφαρμοστεί και νομικοπολιτικά .
Αυτές τις μέρες η παραπλανητική κουβέντα για τη σημερινή "δημοκρατία"(δικτατορία των μονοπωλίων είναι), γίνεται απ' την άρχουσα τάξη για να εδραιώσει ακόμα παραπέρα την ταξική της κυριαρχία. Κοιτάζει με πείσμα και προσεχτικά αν τα οδοφράγματα της και το κλείσιμο των δρόμων για την έφοδο στο μέλλον δεν έχει υποστεί "ριφιφί".
Παίρνει τα ίδια μέτρα με τότε σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, τα ίδια μέτρα που έπαιρναν οι Ιερή Συμμαχία και ο Μέτερνιχ όταν γράφονταν το Κ. Μανιφέστο και τα ίδια ακριβώς που πήραν οι Αμερικανοί στη χώρα όταν επέβαλαν τη δικτατορία τους στην περιοχή.
Σαν σήμερα πριν 138 χρόνια το 1870(είναι λάθος να λέμε 139, μιας και όταν γεννήθηκε δεν ήταν ενός έτους), γεννήθηκε η ελπίδα, η μεγαλύτερη πολιτικό φιλοσοφική προσωπικότητα ανά τους αιώνες ο Βλαδίμηρος Ουλιάνοφ του Ιλιά(Λένιν), που ανέπτυξε το Μαρξισμό όσο κανένας άλλος στην περίοδο του ιμπεριαλισμού και τον παρέδωσε θριαμβευτικά στο μέλλον με την νίκη της Οκτωβριανής επανάστασης το 1917, κόντρα στον οπορτουνισμό των Πλεχάνοφ, Μαρτώφ, Τρότσκι, Μπουχάριν κλπ, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για τους λαούς.
Όσο και αν κάποιοι αντικομμουνιστές σαν το κ. Παπουτσή που κάνουν τη νύχτα μέρα, λέγοντας απ' τα έδρανα της βουλής "πως δεν ψήφισαν τη συνθήκη του Μαάστριχτ αυτοί", αλλά ο κ. Μητσοτάκης, δείχνουν ότι δεν έχουν τσίπα πάνω τους λέγοντας τέτοια ωμά ψέμματα, εφόσον την εν λόγω συνθήκη την ψήφισαν ΠΑΣΟΚ - ΝΔ και Συνασπισμός, μόνο το ΚΚΕ την είχε απορρίψει.
Όσο και αν προσπαθεί να πείσει κυρίως εαυτόν, πως με η κριτική μας στο ΠΑΣΟΚ "επιβεβαιώνει στην πράξη ότι νόμος είναι το συμφέρον των ακτοοπλόων εφοπλιστών", ας θυμηθεί ποιος απελευθέρωσε το καμποτάζ, υπό ποιανού υπουργού εμπορικής Ναυτιλίας έγινε το "δυστύχημα" στο Σάμινα. Αλήθεια από πότε, με ποιο τρόπο και από που, η αντιλαϊκή πολιτική της Σοσιαλδημοκρατίας 1985-1989 και 1993-2004 θα βγει λάδι;
Επειδή όλα γυρίζουν όπως λέει και το τραγούδι, σε ένα ίδιο και απαράλλαχτο σύστημα που διαμέσου εναλλαγών ανάμεσα σε αστικού τύπου δημοκρατίες και αμερικανοκίνητες χούντες, ανάμεσα σε σοσιαλδημοκρατία και χριστιανοδημοκρατία, ανάμεσα σε δικομματισμούς και διπολισμούς, σημασία έχει να διδασκόμαστε το παρελθόν και να προετοιμάζουμε το μέλλον, γιατί αν υπήρχε ισχυρό ΚΚΕ το 1967 και κατέβαζε τον κόσμο στο δρόμο δεν θα είχαμε την δικτατορία των συνταγματαρχών που προετοίμασε την δικτατορία των μονοπωλίων.
Η Εμπειρία δείχνει πως όσο οι κομμουνιστές είναι μπροστάρηδες στην ταξική πάλη "νομιμοποιώντας" την, τόσο προσπάθειες όσο του 1983(ανάλογη με του 1967), θα πέφτουν στο κενό, πως όσο εντείνεται ο αντικομμουνισμός, τόσα κακά έρχονται για τους Λαούς.

Ράδιο Κολλεκτίβα