Τετάρτη, 16 Ιουλίου 2008

Ανασύνθεση πολιτικού σκηνικού μια ακόμη σανίδα σωτηρίας για το σύστημα

"Ανασύνθεση πολιτικού σκηνικού μια ακόμη σανίδα σωτηρίας για το σύστημα."

Μόλις χτες σε άρθρο μας με τίτλο "Τρεις λαλούν και ποιος χορεύει" κάναμε μια μικρή εισαγωγική αναφορά σε αυτό που σας είχαμε προαναγγείλει για σήμερα και για να μη κάνουμε αντιγραφή επικόλληση όλο το χτεσινό άρθρο, δημιουργήσαμε σύνδεσμο πάνω στο τίτλο του, ούτως ώστε να το διαβάσετε όσοι και όσες δεν το είχατε πράξει μιας και αποτελεί και πρόλογο στο σημερινό.
Είναι γεγονός ότι βρισκόμαστε σε μια πορεία ζύμωσης της αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού, με στόχο να εγκλωβιστούν ριζοσπαστικές οι λαϊκές δυνάμεις και να αναχαιτιστούν. Γίνετε( και όχι γίνεται), συντονισμένη προσπάθεια όλες οι διεργασίες αλλαγής να μπουν στη λογική του διλήμματος επιλογής ανάμεσα στη δεξιά της αγοράς ή την αριστερά της αγοράς και όχι στη λογική της ανατροπής και της δημιουργίας Λαϊκού Μετώπου για τη Λαϊκή Εξουσία και Οικονομία.
Στο φως της δημοσιότητας αναπτύσσονται συνεχώς νέες κινήσεις στη «σκακιέρα» της εικονικής αλλαγής του πολιτικού σκηνικού και κατ' επέκταση του δικομματικού συστήματος διακυβέρνησης. Εδώ και 7 μήνες, εμφανίζονται διάφορες τάσεις στις οποίες πρωταγωνιστούν μεγάλα εκδοτικά και επιχειρηματικά συμφέροντα. Στο κέντρο των διεργασιών είναι οι διάφοροι πόλοι και κέντρα της άρχουσας τάξης που αγωνιούν πλέον ανοιχτά για την αξιοπιστία των δύο κεντρικών πολιτικών εκφραστών τους, της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Διαβλέπουν ότι δεν μπορούν να τους εγγυηθούν απόλυτα και στο βαθμό του πρόσφατου παρελθόντος τη σταθερότητα και την προοπτική για τη διατήρηση της κυρίαρχης πολιτικής, ενώ παράλληλα αγωνιούν και τρομάζουν με την απήχηση που έχουν οι θέσεις του ΚΚΕ στα φτωχά λαϊκά στρώματα με τη πρόταση της λαϊκής εξουσίας.
Αυτή η διάχυτη ανησυχία στους κόλπους των επιτελείων της άρχουσας τάξης είναι και ο λόγος που εδώ και καιρό έχει ανοίξει μια συζήτηση για την προώθηση εναλλακτικών σχεδίων αντιμετώπισης της δυσλειτουργίας του δικομματικού πολιτικού συστήματος.
Οι αναταράξεις στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ αμέσως μετά την εκλογή του Γ. Παπανδρέου στην ηγεσία του, και η διαγραφή του Κ.Σιμήτη απ' τη κοινοβουλευτική ομάδα της παράταξης, όχι μόνο συνεχίζονται αμείωτα, αλλά διογκώνονται παραπέρα ανάμεσα στον Γ. Παπανδρέου και τον Ε. Βενιζέλο. Στη ΝΔ υπάρχουν οι σοβαροί και φανεροί κλυδωνισμοί που συνταράσσουν το κυβερνητικό στρατόπεδο, μέσα σε ένα νοσηρό κλίμα που ανακύπτει από τους χώρους-πόρους διαχείρισης της εξουσίας, έχοντας πυροδοτήσει έντονες εσωκομματικές διεργασίες.
Αυτές οι διεργασίες δε θα μπορούσαν παρά να ξετυλίγονται μέσα σε ένα κλίμα σήψης, παρακμής,σκανδαλολογίας αλλά και οργανωμένου αντικομουνισμού παλαιάς και νέας κοπής.
Μπορεί στις παρούσες συνθήκες η σκανδαλολογία,(σύμφυτο και βασικό χαρακτηριστικό του καπιταλισμού),να έχει προκαλέσει την αηδία των λαϊκών στρωμάτων απέναντι στους πολιτικούς εκφραστές του συστήματος, ωστόσο αυτό λαμβάνει και τα μέτρα του θέλοντας να θωρακιστεί. Η περίοδος που διανύουμε έχουν ενεργοποιηθεί όλες οι δυνατές δικλίδες ασφαλείας του αστικού πολιτικού συστήματος. Παρακολουθούμε αυτά τα πολιτικά πρόσωπα που το υπηρετούν να αναγνωρίζουν σε δημόσιες τοποθετήσεις τους την «κρίση» του και να αναζητούν ένα νέο μοντέλο διακυβέρνησης, στο όνομα δήθεν της «ανανέωσης» του πολιτικού τοπίου.
Υπάρχουν διάφορα σενάρια τα οποία έχουν στόχο να παραπλανήσουν τα λαϊκά στρώματα και σύμφωνα με τους εμπνευστές τους, πρέπει να προκύψουν μέσα από έντονες διεργασίες στις οποίες θα έχουμε ακόμα και επιχειρηματίες που το τελευατίο διάστημα προβάλονται ποικιλοτρόπος. Σ' αυτή την πορεία η αστική τάξη φαίνεται ότι βρίσκεται σε μια διαδικασία αναζήτησης του καλύτερου μείγματος ανάμεσα στα υπάρχοντα αστικά πολιτικά κόμματα ή σε στελέχη τους, με «νέα» πρόσωπα που θα επιχειρήσει να τα παρουσιάσει σαν «άφθαρτα» και πιθανά σε νέους πολιτικούς σχηματισμούς που θα της επιτρέψουν να επαναφέρει την ηρεμία στο πολιτικό τοπίο.
Για να προκαλείται σύγχυση και να σπέρνονται αφειδώς αυταπάτες στα λαϊκά στρώματα, εμφανίζονται οι "άφθαρτοι πολιτικοί" και οι "επιφανείς επιχειρηματίες" που όλως τυχαίως αναδείχτηκαν μέσα από τη προσπάθεια διείσδυσης τους μέσα από τις "πολυμετοχικότητες" στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο και μπάσκετ, στις δύο λαοφιλέστερες ομάδες της χώρας και μάλιστα μέσα από τις έντονες προβολές που έκανε σε αυτούς η επίσημη αθλητική εφημερίδα προσκείμενη στο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, με τη λογική του ενδιαφέροντος για τα λαϊκά προβλήματα. Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι αυτοί, δηλώνουν μαζί ότι οι «ανησυχίες», οι «πρωτοβουλίες» και οι «κινήσεις» τους έχουν μοναδική αφετηρία τα προβλήματα του λαού και της χώρας!(Οι επιχειρηματίες ξεκινούν πάντα απ' το λαό της ομάδας και μετά καταλήγουν στη χώρα...
Τι θέλουν όμως να κρύψουν πίσω από αυτή την ξαφνική «πρεμούρα» τους να υπηρετήσουν τα λαϊκά στρώματα; Ότι όλοι τους, όποιο «τίτλο» και αν φέρουν, έχουν αποδεχτεί συνειδητά και υπερασπιστεί από τη θέση τους τον εκμεταλλευτικό χαρακτήρα του σάπιου συστήματός τους. Θέλουν να κρύψουν ότι κοινός παρονομαστής τους είναι η πίστη τους στη διαιώνιση της εξουσίας της πλουτοκρατίας, έτσι όπως αυτή εκφράζεται μέσα στα προγράμματά τους, στις πολιτικές αποφάσεις και στους νόμους τους, έτσι όπως αυτή υπαγορεύεται από τα ευρωενωσιακά και ιμπεριαλιστικά κέντρα που τους καθοδηγούν.
Οι διεργασίες τους έχουν ως στρατηγικό και κοινό στόχο να μείνει αλώβητο το εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα και να μη θιγούν τα συμφέροντα των κεφαλαιοκρατών.
Όσο για τον "αγαπημένο μας" ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, αν και το έχουν καταλάβει αρκετοί στη Κουμουνδούρου, πως ήταν ο Δούρειος ίππος των "στημένων δημοσκοπήσεων", για τη διερεύνηση του εκλογικού ποσοστού ενός νέου κόμματος στο χώρο του κέντρου, η ότι άλλου νέου μορφώματος προκύψει. Για τους άλλους μισούς στη Κουμουνδούρου συμμετείχαν ενεργά στο εγχείρημα της αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους και το κόμμα τους και τη "μεγάλη παράταξη της αριστεράς" κατά τον κ.Αλαβάνο.
Σ αυτή τη πορεία αυτό που έχουμε χρέος να κάνουμε είναι να τους χαλάσουμε τη σούπα και αυτά τα σχέδια. Η λαϊκή εξουσία να μπει στη συζήτηση και τον προβληματισμό ευρύτερων λαϊκών δυνάμεων γιατί αυτή είναι η μοναδική ρεαλιστική διέξοδος.

Γιάννης Κ.